Saturday, August 18, 2018

အမွားေထာက္ျပျခင္း အႏုပညာ


(၁) အဖိုးနည္းလွ်င္ အိုးကဲြသာ ရလိမ့္မည္

ကြ်န္ေတာ္ ယခုလ ၁၅ ရက္ေန႔မွ ၁၇ ရက္ေန႔ထိ QEHS Internal Auditor Course (ISO 9001, ISO 14001, ISO 45001) သြားတက္သည္။ TÜV SÜD-PSB ၌ ျဖစ္၏။ ေစ်းႀကီးသဗ်ိဳ႔။ ၃ ရက္ သင္တန္းကို ျမန္မာေငြႏွင့္ ဆယ္သိန္းေလာက္ ေပးရသည္။

သုိ႔ေသာ္လည္း တန္ပါသည္။ သင္တန္းေနရာက Furama River Front Hotel, မနက္စာ၊ ေန႔လည္စာ၊ ေန႔ခင္းလဖက္ရည္ သံုးႀကိမ္ေကြ်းတာဆိုေတာ့ အစားအေသာက္တင္ တစ္ေန႔ကို ၈၀၊ ၉၀ ဘိုးေလာက္ရိွမည္။ အခန္းခ၊ သင္တန္းဆရာခနဲ႔ဆို ဟာ၊ အဲသေလာက္ဆို နင္ရို႔ဘို႔ က်န္ပါဦးမလားဆိုေတာ့ သင္တန္းဆရာက ရႉး၊ တိုးတိုး၊ ေဘာ့စ္မၾကားေစနဲ႔ ဆို၏။

ေနာက္ၿပီး သင္တန္းသားကို ၉ ေယာက္သာ ေခၚသည္။ သို႔မွ သင္တန္းဆရာႏွင့္ သင္တန္းသားတိ႔ု က်က်နန ထိေတြ႔ဆက္ဆံ ႏိုင္မည္။

သင္တန္းဆရာမွာ အလြန္ေတာ္ပါသည္။ အလြန္တက္ၾကြ ဖ်တ္လတ္လွ၏။ ေနာက္ၿပီး Role play လုပ္ေတာ့လည္း Confined Space ထဲဝင္သြားလို႔ ေအာက္ဆီဂ်င္ျပတ္တာကို သရုပ္ျပတာ တစ္ခါတည္း ေခြေခါက္က်ကာ မ်က္ျဖဴမ်ားလန္လွ်က္ ၾကမ္းျပင္ေပၚ တံုးလံုးပက္လက္ လဲျပသည္။ ေျပာတာကလည္း တကယ့္ကို အားရပါးရေျပာတာျဖစ္၏။

ကြ်ႏ္ုပ္တို႔က ေမးခြန္းမ်ားေမးသည့္အခါတြင္လည္း မင္းတို႔ကေမးလို႔ ငါေျဖခြင့္ရတဲ့အတြက္ အမ်ားႀကီးေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆိုကာ က်က်နန ရွင္းျပ၏။

သူရွင္းျပတာေကာင္းေတာ့ အကုန္လံုးကို က်က်နန နားလည္သြားသည္။ ျမန္မာစကားတြင္ အဖိုးနည္းေတာ့ အိုးကဲြပဲရမယ္ ဟူသည့္ စကားပံုရိွ၏။ မိတ္ေဆြတို႔ကုိလည္း ပစၥည္းဝယ္သည္ျဖစ္ေစ၊ သင္တန္းတက္သည္ျဖစ္ေစ၊ ေစ်းေပါတာမေရြးပါႏွင့္။ အိုးကဲြပဲ ရပါလိမ့္မည္ ဟု သတင္းစကားပါးလိုပါသည္။

(၂) ျပည္ဗာလနံေထာင္စု

ISO 45001, 5.1 Leadership and Commitment အပိုဒ္ခဲြ (k) ၌ -
Protecting workers from reprisals when reporting incidents, hazards, risks and opportunities;

- ဟု ပါ၏။

အကယ္၍ မန္ေနဂ်ာတစ္ဦးသည္ လုပ္ငန္းခြင္ထဲ၌ အႏၱရာယ္မကင္းသည့္ အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္ေနသည္ျဖစ္အံ့။ အလုပ္သမားတစ္ဦးသည္ ထိုမန္ေနဂ်ာ အႏၱရာယ္မကင္းသည့္အလုပ္ လုပ္ေနေၾကာင္းကို ေထာက္ျပႏိုင္ခြင့္ရိွရမည္။ ထိုသုိ႔ေထာက္ျပသည့္အတြက္  ထို အလုပ္သမားကို အေရးယူ၊ အျပစ္ေပးျခင္းမွ (အဖဲြ႔အစည္း/စီမံခန္႔ခဲြေရးအဖဲြ႔/ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အဖဲြ႔သည္) အကာအကြယ္ေပးရမည္။

လွလုိက္သည့္အကြက္ခင္ဗ်ာ။ ဤအပိုဒ္သည္ က်န္သည့္ ISO 9001, ISO 14001 တို႔ႏွင့္ ကဲြျပားျခားနားခ်က္ျဖစ္၏။ က်န္ standard ႏွစ္ခုတြင္မပါ။ 45001 တြင္သာပါသည္။

ကြ်ႏု္ပ္တို႔ျမန္မာျပည္တြင္ ဤယဥ္ေက်းမႈ ေပ်ာက္ဆံုးေနသည္။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ဆီတြင္ သားသမီးက မိဘအမွားကိုေထာက္ျပျခင္း၊ တပည့္က ဆရာ့အမွားကို ေထာက္ျပျခင္း၊ ေအာက္လက္ငယ္သားက လူႀကီး၏အမွားကို ေထာက္ျပျခင္းတု႔ိမွာ အလြန္ရိုင္းေသာ၊ မယဥ္ေက်းေသာ၊ မနာခံတတ္ေသာ အျပဳအမူမ်ားျဖစ္ေလသည္။

အကယ္၍ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ဆရာမွားေနသည္ကို ေထာက္ျပသည္ျဖစ္အံ့။ မင္းဘာေကာင္လဲ၊ ငါဘာေကာင္လဲ ႏွင့္ ေတြ႔သြားမည္။ ဆရာသည္ မမွားေတာ့ၿပီေလာ။ (မမွားတဲ့ေရွ႔ေန၊ မေသေသာ ေဆးသမား ဟူသည့္ စကားပံုတြင္ ကြ်ႏု္ပ္ကေတာ့ မမွားသည့္ဆရာ၊ မနာတတ္သည့္ အမတ္ ဟု ထပ္ျဖည့္ခ်င္မိေလ၏။)

ေနာက္ၿပီး ျမန္မာယဥ္ေက်းမႈ မ်က္ႏွာစာမွာကိုက မိဘစကား၊ နားေထာင္ျငားေသာ္၊ သံျပားေက်ာက္ေစာင္း၊ က်ိဳေသာ္ေျပာင္း၏ ဟု ဆုိထားသည္မဟုတ္ပါလား။ ဤေနရာတြင္သံုးထားသည့္ မိဘစကားဆိုသည္မွာ ေျပာသမွ်စကား အားလံုးကို ဆိုလိုသည္ဟု နားလည္မိပါသည္။ သို႔ဆိုလွ်င္ ကြ်ႏ္ုပ္ေခါင္းထဲ၌ အေတြးတစ္စ ဝင္လာ၏။ မိဘလုပ္သမွ်၊ ေျပာသမွ်သည္ ဘယ္ေသာအခါမွ မမွားေတာ့ၿပီေလာ။ အခါခပ္သိမ္း အလံုးစံုခ်ည္း မွန္ေနပါသေလာ။

သားသမီးသည္ မိဘေျပာတာ နားေထာင္ရမည္။ တပည့္သည္ ဆရာေျပာတာကို မွားသည္ျဖစ္ေစ၊ မွန္သည္ျဖစ္ေစ နာယူရမည္ ဟု ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ ယဥ္ေက်းမႈတြင္ သည္လိုပဲ ခံယူထားၾက၏။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရလွ်င္ ဤယဥ္ေက်းမႈကို ကြ်န္ေတာ္မႀကိဳက္ပါ။ မႏွစ္သက္ပါ။ ခံတြင္းမေတြ႔ပါ။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ သားသမီးသည္ မိဘက အက်ိဳးသင့္အေၾကာင္းသင့္ႏွင့္ နည္းမွန္လမ္းမွန္ဆံုးမလွ်င္ နာခံရမည္။ ဆရာက သင္ၾကားျပသသည္တို႔မွာ မွန္ကန္ေကာင္းမြန္ေနပါက နာယူရမည္။ သည္အတိုင္းသာ ျဖစ္ေစခ်င္ပါသည္။ အႏို႔၊ ျမတ္စြာ ဘုရားကလည္း သည္အတိုင္း ေဟာခဲ့သည္မဟုတ္ေလာ။ ကြ်ႏ္ုပ္ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားကို ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုး တန္ဘုိးထားမိသည္မွာ ဤအခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

ျမတ္စြာဘုရားက ေဟ့ေကာင္ေတြ၊ မင္းတို႔ ငါေျပာတာပဲ နာခံရမယ္။ ဟုတ္တယ္မဟုတ္ဘူး ဘာမွ ျပန္ကြန္ပလိန္းတက္မယ္ မႀကံၾကနဲ႔ ဟု မဆိုခဲ့။ ငါေျပာတာေတြ လက္ေတြ႔က်င့္သံုးၿပီး ဟုတ္တယ္၊ မွန္တယ္၊ ႀကိဳက္တယ္ဆိုမွလက္ခံဟုသာ ဆံုးမခဲ့ ေလသည္။

ထို႔ျပင္တဝ ျမတ္စြာဘုရား၏ လက္ယာရံ အဂၢသာဝကႀကီးျဖစ္ေတာ္မူေသာ အရွင္သာရိပုတၱရာကလည္း မွားေနတာကို ေထာက္ျပလွ်င္ အက်ိဳးအေၾကာင္းဆီေလ်ာ္ပါက လက္ခံရမည္ ဆုိသည့္အေၾကာင္း နမူနာျပကာ ဆံုးမခဲ့သည္။

အခါတစ္ပါးေသာ္ သာမေဏငယ္ေလးတစ္ပါးက အရွင္သာရိပုတၱရာ သကၤန္းရံုထားသည္ကို ေအာက္စမညီေၾကာင္း ေထာက္ျပ၏။ ဤသည္ကို အရွင္သာရိပုတၱရာကုိယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက ရိုေသစြာနာခံလွ်က္ သကၤန္းကို ျပင္ရံုကာ ကိုရင္ေလးအား ညီပါၿပီလား င့ါရွင္ဟု တေလးတစား ျပသခဲ့သည္။

ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ထံတြင္ ဤမွ်ေကာင္းမြန္လွေသာ အဆံုးအမမ်ား၊ နမူနာမ်ားရိွပါလွ်က္ အနည္းငယ္မွ် အတုမယူႏိုင္ၾကျခင္းကား မည္သည္ႏွင့္ တူသနည္းဟူမူ ပတၱျမားတံုးကို မည္ကဲ့သို႔ သံုးရမွန္းမသိ၍ ဖိုခံုေလာက္တံုး* လုပ္ေနေသာ လူ႔ဗာလနံကဲ့သို႔ ျဖစ္၏။

* ဖိုခံုေလာက္တံုး = ထမင္းအိုးကို ထင္းမီးျဖင့္ခ်က္ရာတြင္ အိုးတည္ရန္ တည္ထားေသာ ေက်ာက္တံုး။ ပံုမွန္အားျဖင့္ သံုးတံုးရိွ၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ 3 Dimension သာ ရိွေသာေၾကာင့္တည္း။

အမွန္စင္စစ္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ကား ငါသာအမွန္၊ နင္ရို႔ေျပာတာ အကုန္လံုးအမွား။ ျမန္မာျပည္မွာ ငါ့ေလာက္တတ္တာ တစ္ေယာက္မွ မရိွဘူး ဟု အေခ်ာင္ မာနတက္ေနသည့္ လူ႔ဗာလနံမ်ားသာ ျဖစ္ေခ်၏။

(၃) အေတာ္တံုးသည့္ ကြ်ႏု္ပ္

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ စင္ကာပူလာေတာ့ ဒီအစိုးရလက္ထက္မွာမွ ေၾကာက္ေနေသးရင္ အဲဒါ အေတာ္တံုးတဲ့သူပဲ ဟု ေျပာခဲ့၏။

ဟုတ္ကဲ့၊ ကြ်န္ေတာ္ ငတံုးပါခင္ဗ်ာ။ စာေလးနည္းနည္းေလာက္ ေရးမယ္ႀကံလိုက္။ ရန္ကုန္က မမတို႔ ငါးပိေၾကာ္ရမွာ အားနာလိုက္ ႏွင့္ ဟိုဟာလည္း မေရးႏိုင္၊ သည္ဟာလည္း မေရးျဖစ္ ရိွခဲ့သည္။

အင္မတန္ထိန္းေရးတာေတာင္ မမက ရန္ကုန္ကေန လွမ္းလွမ္း ဆင္ဆာျဖတ္ေသးသည္။ ဟဲ့၊ ဘယ္သူတို႔ အဖမ္းခံရတာ နင္ မေတြ႔ဘူးလား ဆိုလိုက္သည္ႏွင့္ ကြ်ႏ္ုပ္မွာ အူယားဖားယား ျပန္ျပန္ဖ်က္ေနရေလသည္။

ဟုတ္ကဲ့၊ ကြ်န္ေတာ္ ငတံုးပါခင္ဗ်ား။

သည္ကေန႔ ေဖ့စ္ဘုတ္ေပၚတြင္ အစိုးရ၏အမွားမ်ားကို ေထာက္ျပသည့္ ပို႔စ္မ်ား ေတြ႔မိ၏။ ထိုပုိ႔စ္မ်ားေအာက္တြင္ ၇ သိန္း၊ ၄ ေသာင္း၊ ၈ ေထာင္၊ ၃ ရာ၊ ၄ ဆယ့္၊ ၉ ခုမွ်ေသာ ကြန္မင့္မ်ားကိုလည္း အသင္ဖတ္ရလိမ့္မည္။ ထိုကဲ့သုိ႔ေသာ ကြန္မင့္မ်ားကို မဖတ္ လိုေသာေၾကာင့္လည္း ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွမေရးျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

ျပည္သူလူထုသည္ ေနရာအႏွံ႔အျပားတြင္ရိွ၏။ မ်က္စိေပါင္း သန္းႏွင့္ခ်ီရိွ၏။ အစိုးရဟူသည္ မ်က္လံုးအနည္းငယ္သာ ရိွသည္။ ထို႔ျပင္ ေနရာတကာ အႏွံ႔မေရာက္ႏုိင္။ တုိင္းျပည္အတြင္း ဘာေတြျဖစ္ပ်က္ေနသည္ကို အခါခပ္သိမ္း မသိႏိုင္။ အစိုးရထက္ နည္းပညာပုိင္းတြင္ ပိုမိုကြ်မ္းက်င္ေသာ ျပည္သူမ်ား တုိင္းျပည္တြင္ အနမတဂၢရိွသည္။ ထိုသူမ်ား၏ အႀကံျပဳခ်က္မ်ားကို ထည့္သြင္း မစဥ္းစားသင့္ပါသေလာ။

ျပည္သူမ်ားက အက်ိဳးသင့္အေၾကာင္းသင့္ ေထာက္ျပလာလွ်င္ လက္ခံရမည္သာ ျဖစ္၏။ အမွန္ဆို ထိုကဲ့သို႔ ေထာက္ျပသူမ်ားကို ဆုလဒ္မ်ားပင္ ေပးသင့္ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ဆိုကေရးတီးက သူ႔အတြက္အေကာင္းဆံုးဆုမွာ အိမ္ေကာင္းေကာင္း ေဆာက္ၿပီး အစားေကာင္းေကာင္း ေကြ်းထားျခင္းသာ ျဖစ္သည္ ဟု ဆိုခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ သို႔တုိင္ သူလည္းပဲ အဆိပ္ေသာက္ သြားရသည္သာ ျဖစ္ေလသည္။ 

ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ေခတ္မွ လူမ်ားကား ဆိုကေရးတီးေလာက္ မမိုက္မဲ။ အႏို႔ အေမေပးထားသည့္ အသက္ကေလးမွာ တစ္ေခ်ာင္းမွ်သာ ရိွသည္။ ထြက္သြားလွ်င္ ျပန္ထည့္လို႔ ရစေကာင္းေသာအရာမဟုတ္။ အရမ္းေရာကာေရာ ရမ္းမိုက္လို႔မျဖစ္။ ဆိုကေရးတီးကေတာ့ အဆိပ္ခြက္ကို ရဲရဲေသာက္ႏိုင္ေပမည္။ သူ႔အေၾကာင္း သူသိေပသကိုး။

ကြ်ႏု္ပ္တို႔လို အျပစ္အနာအဆာမ်ားႏွင့္ ျပည့္ေနသူမ်ားအဖို႔ေတာ့ သူ႔လုိ အဆိပ္ခြက္ကို ကိုကာကုိလာအမွတ္ႏွင့္ ေသာက္ႏိုင္ပါ့ မလား ဆုိတာ ေမးခြန္းထုတ္စရာ ျဖစ္၏။ သို႔မို႔ေၾကာင့္လည္း လူလိမၼာသားသမီးမ်ား လုပ္ေနၾကရျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

အခုေတာ့ ကြ်ႏ္ုပ္က ေက်ာင္းသံုးစာအုပ္မွ အမွားမ်ားကို အပင္ပန္းခံလွ်က္ က်က်နန ျပဳစုထားတာကိုပင္ တင္ျပရဲသူမရိွ။ အားလံုးက ဟုတ္ကဲ့ပါ၊ ဟုတ္ကဲ့ပါ ဆုိကာ ေခ်ာင္ထိုးထားျခင္း ခံရေလသည္။

နိဂံုးခ်ဳပ္ရလွ်င္ -
မိမိအမွားကုိေထာက္ျပမွာ ေၾကာက္ေနသည့္ လူ႔အဖဲြ႔အစည္းကား တိုးတက္မႈႏွင့္ ေဝးေနဦးမည္သာျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်ႏု္ပ္က ရဲရဲႀကီး ေျပာလုိက္ပါသတည္း။

ေက်းဇူးတင္ပါသည္။

ေအးၿငိမ္း
၁၈ ၾသဂုတ္လ၊ ၂၀၁၈ ညေန ၈ နာရီ

Thursday, August 16, 2018

ကြ်ႏ္ုပ္ အလြန္ေခတ္ေနာက္က်ေနေသးသည္ ဆိုျခင္းအေၾကာင္း


စင္ကာပူသည္ မိမိတို႔စနစ္ကို အၿမဲဆန္းစစ္ေနကာ အၿမဲ update လုပ္ေန၏။ Update လုပ္ရာတြင္ နည္းပညာပိုင္းေရာ အေပၚထပ္၊ ေအာက္ထပ္ အေဆာက္အအံုပိုင္းမ်ားကိုပါ (Superstructure, Infrastructure) ဆန္းသစ္တာျဖစ္၏။ ေနရာတစ္ေနရာသို႔ သံုးေလးႏွစ္မွ် မေရာက္လွ်င္ သည္အနားမွာရိွေနသည့္ အေဆာက္အအံုႀကီးသည္ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိေတာ့ဘဲ ေနာက္ထပ္ အေဆာက္အအံုအသစ္ႀကီးေရာက္ေနသျဖင့္ မ်က္စိလည္သြားမည္။

မႏွစ္က သည္အနားမွာ သည္ဘဏ္ရိွေနသည္ဆိုေသာ္လည္း ေနာက္ႏွစ္က် ဘယ္နားေရာက္သြားမွန္းမသိေတာ့၍ မနည္း လိုက္ရွာရမည္။ ပံုေသမွတ္မထားပါႏွင့္။ ေတာ္ၾကာ ေဟာ သည္နားမွာ ရထားဘူတာအသစ္ႀကီး ေရာက္ေနတာ ေတြ႔ရမည္။

လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ပတ္ေလာက္က ကြ်ႏု္ပ္တြင္ရိွေသာ အင္တာနက္ဘဏ္တိုကင္ ေလးခုရိွသည့္အနက္ (POSB, UOB, OCBC, MayBank) သံုးခုမွာ တစ္ရက္တည္း တၿပိဳင္တည္း ဘက္ထရီကုန္သြား၍ ဒုကၡႏွင့္လွလွႏွင့္ တိုးရသည္။ (ထူးဆန္းပါေပ့ ဆတြတ္ရယ္။)

ကြ်ႏု္ပ္မွာ ေန႔စဥ္ ညေန ၆ နာရီထိ စာသင္ရ၏။ စာသင္ရသည့္ေနရာႏွင့္ အိမ္နားရိွဘဏ္က ၁ နာရီေလာက္ လာရသည္။ UOB က ၆ နာရီ၊ POSB က ၇ နာရီ၊ MayBank က ၇ နာရီ ပိတ္တာဆိုေတာ့ တိုကင္မ်ားကို ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မလဲျဖစ္။

မေန႔ကေတာ့ Medical CheckUp ရိွသည္ႏွင့္ အလုပ္မသြားေတာ့။ ေဆးခန္းက ေန႔ခင္းမွ ျပရမွာဆိုေတာ့ မနက္ပိုင္း ဘဏ္မ်ားသို႔ သြားကာ တိုကင္လဲသည္။

ပထမ POSB သို႔သြား၏။

ဘဏ္အဝင္ဝတြင္ ဘဏ္ယူနီေဖာင္းႏွင့္ ခပ္ေခ်ာေခ်ာသူငယ္မကေလးက ကြ်ႏ္ုပ္ကိုၾကည့္ကာ ၿပံဳးရႊင္စြာ အနားကပ္လာ၏။ (ရုပ္ေျဖာင့္တာလည္းပါမေပါ့ဗ်ာ။ (ဆံပင္ေလးတစ္ေခါင္းလံုး ျဖဴေနတာကလဲြလို႔))

ေဟာက္၊ ဘာကူညီရပါမလဲဆင့္။ (က်ဳပ္တို႔ရန္ကုန္မွာေကာ အဲသလို ပဋိသႏၱာရလုပ္ေလသလားမသိ။)

ေဟာဒီတုိကင္ေလး ဘက္ထရီကုန္သြားလို႔ လဲခ်င္လို႔ပါကြယ္။
ေဟာက္၊ ဒီဘက္ကိုၾကြပါဆင့္။

ေဟာဒီစက္မွာ တိုကင္ကို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ လဲလို႔ရပါတယ္ဆင့္။
ဟုိက္ရွားဘားစ္။ အႏို႔ အရင္တံုးက မေတြ႔မိပါလားကြယ္။
ေဟာက္၊ ဘဏ္ကဒ္ေလးထည့္ပါဆင့္။
PIN နံပါတ္ကေလးရိုက္ထည့္ပါဆင့္။

ကြန္ျပဴတာမွန္သားျပင္ေပၚတြင္ ဟိုေထာက္ဒီေထာက္ ေထာက္ရင္း ခဏေနေတာ့ တိုကင္အသစ္ကေလး ေထာက္ကနဲ က်လာသည္။ ဟိုက္ေရာ၊ ျမန္လွခ်ည့္။
သူက activate လုပ္ပံုလုပ္နည္းျပရင္း တစ္ခါတည္း activate လုပ္ေပးလုိက္သည္။

ကြ်ႏ္ုပ္ဘဏ္သို႔ ေရာက္သြားသည့္အခ်ိန္မွ တုိကင္အသစ္ေလးယူၿပီး ျပန္ထြက္လာခ်ိန္ထိ ၇ မိနစ္ထက္ ပိုမၾကာပါ။ ၅ မိနစ္ ေလာက္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။
အမွန္က ဘဏ္မွာတန္းစီရမွာဆိုေတာ့ အနည္းဆံုး တစ္နာရီေတာ့ၾကာမွာပဲ ဆုိကာ ကြ်န္ေတာ္က အေဝးသင္ တတိယႏွစ္ ျမန္မာစာစာအုပ္ႀကီး ကုိင္လာခဲ့တာ ျဖစ္၏။ ေစာင့္ရင္း စာဖတ္မယ္ေပါ့။ ခုေတာ့ စာအုပ္ေတာင္ ထုတ္ခ်ိန္မရလိုက္။

ကြ်ႏ္ုပ္မွာ ၎တို႔၏ ေခတ္မီတိုးတက္မႈမ်ားကို အေၾကာင္သားေငးၾကည့္ကာ ပါးစပ္အေဟာင္းသားႏွင့္ ျပန္ထြက္လာမိ၏။

အဲေလ ေငးေနလို႔မျဖစ္ေသး။ ေနာက္တစ္ခုက်န္ေသးသျဖင့္ UOB ဘဏ္သို႔ ဆက္ထြက္လာသည္။ UOB ႏွင့္ POSB ဘဏ္ႏွစ္ခုမွာ အေပၚထပ္ေအာက္ထပ္ျဖစ္သျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္သြားရာ ၃ မိနစ္ထက္ ပိုမၾကာပါ။

UOB ေရာက္ေတာ့ ဘဏ္မဖြင့္ေသး။ ဘဏ္အျပင္တြင္ တန္းစီေနသူမ်ားအၾကားဝင္ကာ ေရာေယာင္တန္းစီ။ ေဖ့စ္ဘုတ္မွ သူမ်ား ေသတာကို "ဟင္၊ ဘုန္းႀကီးေတြကို ဘယ္လိုေျပာလို႔ အဲသလိုေသတာ။ ေနာက္ေကာင္ေတြလည္း သတိသာ ၾကပ္ၾကပ္ထား" စသည့္ မဟုတ္တန္းလ်ား ပို႔စ္မ်ားကိုဖတ္ကာ စိတ္ပ်က္။

၁၁ နာရီ ေဒါင္ကနဲတီးသည္ႏွင့္ ဗလေကာင္းေကာင္းရဲႀကီးက မွန္တံခါးခ်ပ္မ်ားကို တစ္ခုၿပီး တစ္ခု တြန္းဖြင့္၏။ အဝတြင္ ဘဏ္ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္က တစ္ဦးစီကို ေမးျမန္းကာ ဘယ္ကုိသြား၊ ဘာလုပ္ စသျဖင့္ လမ္းညႊန္ေန၏။ ကြ်ႏ္ုပ္က အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပေသာ္ -

အာရိုး၊ လု ဘယ္ေခ်ာင္သြားအိပ္ေပ်ာ္ေနသလဲေဝ့။ အခု ငါရို႔က ဒုကၡမ်ားလွတဲ့ hard token မသံုးေတာ့ဘူး။ ဖုန္းနဲ႔ သံုးရတယ္။
ဟိုက္ ရွားဘားစ္၊ စူ႔ထက္စူ လူစြမ္းေကာင္းေတြခ်ည္းပါကလား ကြယ္ရို႔။
ေျပာလဲခံရမွာဘဲ။ တားက ဖုန္းနဲ႔ ဘယ္လုိလုပ္ရမွန္းမသိဘူးခင္ည။
ကိုင္း ဟုိမွာသြားတန္းစီ။ ငါျပေပးမယ္ ဆို၏။
သို႔ႏွင့္ေကာင္တာတြင္ တန္းစီေစာင့္။

အလွည့္ေရာက္ေသာ္ ဖုန္းကိုဖြင့္ခိုင္း၏။ ကြ်ႏ္ုပ္က UOB Mobile Banking App ကို install လုပ္မထား။ သုိ႔ႏွင့္ ထို app ကို install လုပ္။

ကုိင္း၊ iBaking ကို login လုပ္။ ေနာက္ ကဒ္နံပါတ္ရိုက္ထည့္ ဆိုေတာ့ -
ဟိုက္ရွားဘားစ္၊ ငါ့မွာ ဘဏ္ကဒ္ ပါမလာဘူး။
ဒါဆို အိမ္ေရာက္မွ ကဒ္နံပါတ္နဲ႔ PIN နံပါတ္ရိုက္ထည့္ၿပီး ဆက္လုပ္ေပေတာ့။

ကြ်ႏ္ုပ္လည္း ကိစၥအေထြအထူးမရိွေလေတာ့ ဘဏ္ကို မေရာက္တာ ႏွစ္ႏွင့္ခ်ီၾကာသြားၿပီ။ ဘဏ္ကိစၥအားလံုး iBanking ႏွင့္ပဲ လုပ္ေနတာျဖစ္၏။ ယခု ကိစၥရိွလို႔ ဘဏ္ေရာက္ေတာ့ ထိုအသစ္အဆန္းမ်ားကို အံ့ၾသစြာ ေတြ႔ရျခင္းျဖစ္၏။

ေနာက္ အလုပ္သမားမ်ားကို ထုတ္ေပးသည့္ ဝပ္ပါမစ္ကဒ္မွာလည္း ယခင္ကလိုမဟုတ္ေတာ့။ အခ်က္အလက္မ်ားကို ဖုန္း၌ SG WorkPass ဟူေသာ App ကို install လုပ္ကာ ကဒ္ေပၚ၌ပါသည့္ QR Code ကို scan လုပ္လ်က္ အခ်က္အလက္မ်ားကို ကိုယ့္ဘာသာ ဖုန္းထဲ၌ save လုပ္ထားရတာ ျဖစ္သည္။ 

ေဟာသည္မွာ ဝပ္ပါမစ္ အေဟာင္းႏွင့္အသစ္။ 



အဲဒါပါဘဲ မိတ္ေဆြမ်ားခင္ဗ်ား။

ေၾသာ္ - ဟြာေလ . . . . စင္ကာပူဟာ ရပ္မေနဘူး။ ေျပးေနတယ္။ သူ႔ကုိေက်ာ္ခ်င္ရင္ ဖာရာရီေလာက္ေတာ့ ဝယ္ထားမွ ျဖစ္မယ္ဆိုတာ ေျပာခ်င္လို႔ပါ။

စဒါဘာ
စဒါဘာ

လူအခ်င္းခ်င္း ေသနတ္ပစ္ျခင္း၊ ကင္းရွင္းၾကပါေစ။

ေက်းဇူးတင္ပါသည္။

ေအးၿငိမ္း
၁၅ ၾသဂုတ္လ၊ ၂၀၁၈

Friday, August 10, 2018

ေရႊျပည္ေတာ္ ေမွ်ာ္တိုင္းေဝး

ညက ကြ်န္ေတာ္ (၅၃) ႏွစ္ေျမာက္ စင္ကာပူႏိုင္ငံ အမ်ိဳးသားေန႔ က်င္းပတာကို တေမ့တေမာ ထုိင္ၾကည့္ျဖစ္ပါသည္။ ႏွစ္တိုင္းလည္း ၾကည့္ေနက်ျဖစ္၏။ သူတို႔အခမ္းအနားက်င္းပေနတာ ၾကည့္ရင္း ကြ်န္ေတာ့္စိတ္တြင္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစိတ္မ်ားႏွင့္ အတူ ဝမ္းနည္းစိတ္မ်ားလည္း ျဖစ္ေပၚမိ၏။

ကြ်န္ေတာ္ စင္ကာပူေရာက္စက ေကာင္းကင္ေပၚမွ ေလယာဥ္ပ်ံတစ္စီး ျဖတ္သြားတိုင္း အိမ္ျပန္ခ်င္စိတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚလ်က္ အကယ္၍ ငါတို႔တိုင္းျပည္သာ စင္ကာပူလိုဆို ငါတို႔စင္ကာပူလာလုပ္စရာ ဘယ္လိုလိမ့္မလဲကြာဟု ေတြးမိပါသည္။ တကယ္လည္း ျမန္မာျပည္ႀကီးကို စင္ကာပူကဲ့သို႔ တိုးတက္ေစခ်င္လွ၏။ ဒါ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ပါ။ ႏိုင္ငံျခားေရာက္သူ ျမန္မာတိုင္း သည္ကဲ့သို႔ပင္ ခံစားရလိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္မိပါသည္။ အႏို႔ အဘယ္သူသည္ ကိုယ့္ခ်စ္သူ ခင္သူမ်ားႏွင့္ ခဲြခြာကာ တစ္ျပည္ရပ္ျခားသို႔ ထြက္လာလိုပါလိမ့္မည္နည္း။ ယခင္က ေဗဒင္အေဟာမ်ားတြင္ ႏိုင္ငံရပ္ျခားသြားရျခင္းကို ကံဆိုးသည့္အထဲ၌ ထည့္ေဟာသည္။ ေရွးလူႀကီးမ်ားက မိမိမိသားစုႏွင့္ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ခဲြခြာရမည့္အေရးကို ကံေကာင္းသည္ဟု မမွတ္ယူပါ။

စင္ကာပူအမ်ိဳးသားေန႔ အခမ္းအနား၌ ေရႊပဲြလာပရိသတ္မ်ားကို အနီးကပ္ရိုက္ျပထားရာ သူတို႔မ်က္ႏွာမ်ားကုိ ကြ်န္ေတာ္ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ဖတ္ၾကည့္မိ၏။ သူတို႔မ်က္ႏွာမ်ားေပၚ၌ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ အားရေက်နပ္ျခင္း၊ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးျခင္း ႏွင့္ လြတ္လပ္ျခင္း မ်ားကို အတိုင္းသား ေတြ႔ျမင္ရ၏။

ကြ်န္ေတာ္လည္း စစ္ခ်ီသီခ်င္းမ်ားကို နားေထာင္လ်က္၊ အသုတ္လိုက္ အသုတ္လိုက္ ခ်ီတက္လာသည့္ စစ္ေၾကာင္းမ်ားကို ၾကည့္လ်က္ သူတို႔လိုပင္ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးစိတ္မ်ား ျဖစ္မိပါသည္။

ေနာက္ၿပီးေတာ့ စင္ကာပူေရာက္စက ေတြးမိသကဲ့သို႔ ငါတို႔တိုင္းသူျပည္သားေတြလည္း ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ အခုလို လြတ္လြတ္ လပ္လပ္၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးႏိုင္ၾကမွာပါလိမ့္ ဟု ေတြးမိကာ ဝမ္းနည္းမိပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီတြင္ ဒုစရိုက္မႈမ်ား ေပါမ်ားလွသည္။ သတင္းစာ ဂ်ာနယ္မ်ားကို ဖတ္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ လူသတ္မႈမပါသည့္ေန႔မရိွ။ သက္ငယ္မုဒိန္းမႈ မပါလွ်င္ သတင္းစာမမည္။ မေတာ္တဆမႈေၾကာင့္ ေသဆံုးရသည့္သတင္းမ်ားဆိုလွ်င္ ရိုးလို႔ေတာင္ ေနပါၿပီ။

ေနာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ အမနာပေျပာမႈမ်ား မ်ားျပားလွသည္။ ဘာမဟုတ္သည့္ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို လူမ်ားစုႀကီးက စိတ္ပါလက္ပါ ျငင္းခံုေနၾကသည္။ တိုင္းျပည္တိုးတက္ရာ တိုးတက္ေၾကာင္းကို ဘာမွ အေထာက္အကူမျပဳသည့္ ထိုအေၾကာင္းအရာထဲတြင္ စီးေမ်ာေနၾကသည္။ ပါးစပ္က ဘုရား၊ ဘုရားဆုိရင္း တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး မစၦရိယစိတ္မ်ား ပြားေနၾကသည္။ ကမၻာေပၚတြင္ ဆႏၵျပမႈအမ်ားဆံုး တိုင္းျပည္ကိုျပပါဆိုလွ်င္ ျမန္မာျပည္ကို ျပရမည္ ထင္၏။ 

ဤသည္မွာ ေကာင္းသည့္လကၡဏာမဟုတ္ပါ။

လူမ်ားကို အေရခံြခြာၾကည့္လုိက္ပါ။ အားလံုး အတူတူခ်ည္းျဖစ္၏။
လူအားလံုးကို ဝတ္ထားသည့္ အဝတ္မ်ား ခြ်တ္ခိုင္းၾကည့္လိုက္ပါ။ အားလံုးအတူတူခ်ည္း ျဖစ္ေနတာ မဟုတ္ပါေလာ။
ခရစ္ယာန္၊ ဗုဒၶဘာသာ၊ အစၥလာမ္၊ ဟိႏၵဴ စသည္တို႔မွာ လူတို႔ယံုၾကည္ရာကိုလုိက္၍ ကဲြသြားျခင္းျဖစ္သည္။ သူ႔ဘာသူ ခရစ္ယာန္ ျဖစ္တာ ကိုယ္ႏွင့္ ဘာဆိုင္ပါသနည္း။ သူလည္း သူ႔ယံုၾကည္ရာကုိးကြယ္ပိုင္ခြင့္ ရိွသည္။ ကိုယ္လည္း ကိုယ့္ယံုၾကည္ရာ ကိုးကြယ္ ေပါ့။ ဘာျပႆနာမွ မရိွပါ။ ယခုေတာ့ ဘာသာတရားကို အေၾကာင္းျပကာ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အမုန္းတရား ပြားေနၾကသည္။
လူႀကီးလူေကာင္းဟု ကင္ပြန္းတပ္ႏိုင္သည့္ အဝတ္အစား ဝတ္ထားသူမ်ားပါးစပ္က ဤအရာမ်ား ေျပာေနျခင္းကား လြန္စြာမွပင္ စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းလွပါေတာ့သည္။ 

လူကုိလူလိုသာ ဆက္ဆံေစခ်င္ပါသည္။ အဝတ္အစား၊ ရာထူးဌာနႏၱရေတြဆိုတာ ခဏပန္းမွ်သာ မဟုတ္ပါေလာ။ လူမွန္သမွ် သူ႔ဟာႏွင့္သူ တန္ဘုိးရိွသူခ်ည္း ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ထံတြင္ ေပ်ာက္ဆံုးေနသည့္ ေမတၱာတရား၊ သစၥာတရား၊ ရိုးသားမႈ၊ လူကို လူလိုတန္ဘိုးထားမႈ၊ ကုိယ္ခ်င္းစာမႈ စသည္တို႔ကို ျပန္လည္ေမြးျမဴၾကေစခ်င္ပါသည္။

ေနာက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီတြင္ team work ဆိုတာမရိွ။ ငါ့ျမင္းငါစုိင္း စစ္ကိုင္းေရာက္ေရာက္ လုပ္မည္။ ငါ့ဘာသာ ငါထင္တာ လုပ္မည္။ ဘာမွ ဂရုစိုက္ေနစရာမလို။ ေရေျမာင္းထဲက ဓာတ္တိုင္ ႏွင့္ အိမ္မ်က္ႏွာစာေရွ႔တြင္ ငါးေပေလာက္ျမင့္သည့္ ေရေျမာင္း ေဖာက္ထားတာၾကည့္ပါ။ ဤကဲ့သုိ႔ ငါ့ျမင္းငါ ထင္ရာစိုင္းခဲ့ၾကသျဖင့္ တုိင္းျပည္ဘ႑ာ သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ဆံုးရံႈးခဲ့ၾကရၿပီ။ သံုးမရေသာ ရထားလမ္း၊ ဘူတာႏွင့္ ရထားတဲြမ်ားက ဤအရာကို သက္ေသျပေနၾကသည္။ ဤသည္ကိုလည္း နမူနာမယူ။ သင္ခန္းစာယူရေကာင္းမွန္းမသိၾက။ ယခုတိုင္ အမွားမ်ားကို ဆက္တိုက္က်ဴးလြန္ေနၾကဆဲျဖစ္၏။

ျပႆနာတစ္ခုျဖစ္လာလွ်င္ ထိုျပႆနာကို ဝိုင္းဝန္းအေျဖရွာရန္ ႀကိဳးစားၾကရမည္။ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ လက္ညိႈးထိုးေနျခင္းျဖင့္ ျပႆနာ၏အေျဖကို မရႏိုင္။ ျပႆနာဆိုတာ မျဖစ္မီက ႀကိဳတင္ကာကြယ္ထားရသည္။ ေဖ့စ္ဘုတ္က မႏိုင့္ရင္ကာ ဝိုင္းေအာ္ၾကေတာ့မွ ထလုပ္ရတာမ်ိဳးမဟုတ္။

ကြ်န္ေတာ္ ငါးတန္း၊ ေျခာက္တန္းေက်ာင္းသားဘဝေလာက္က ကြင္းေကာက္တြင္ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရသည္။ ေတာသဘာဝ အေလ်ာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွင့္ အိမ္နီးနားခ်င္းတို႔ အလြန္ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့၏။ ေဒၚေဒၚညြန္႔တို႔၊ အရီးမခင္ေအးတို႔၊ အေမပံု႔တို႔။

သည္တံုးက ကြင္းေကာက္ ေတာင္ဘက္ကမ္းႏွင့္ ေျမာက္ဘက္ကမ္း ကူးသန္းသြားလာႏုိင္ရန္ ႀကိဳးတံတားထိုးမည္ဟု အသံထြက္လာ၏။
အေမပံု႔က ငါေသၿပီးေနာက္ဘဝ လူေလးထပ္ျဖစ္လာေတာင္ နင္တို႔ႀကိဳးတံတား မျဖစ္ဘူး ဟု ေျပာသည္။

ယခုလည္း ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ ျမန္မာ့လူ႔ေဘာင္တြင္ ျငိမ္းခ်မ္းျခင္း၊ လြတ္လပ္ျခင္း၊ ညီမွ်ျခင္း၊ ခ်စ္ၾကည္ျခင္းတို႔ကို မည္သည့္အခါမွ ရပါမည္နည္း။
ကြ်န္ေတာ္ေသၿပီးေနာက္ လူကေလးျပန္ျဖစ္လာေတာင္ ရပါမည္လား။
မေသခ်ာပါ။

ကံေကာင္းပါစီ၊ ျမန္မာျပည္

ေအးၿငိမ္း

၁၀ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၁၈