ဘ၀ခါးခါး (ကိုလွစိုး-၁)

နာမည္ - ကိုလွစိုး
အသက္ - ၃၅
ပညာအရည္အခ်င္း - အေျခခံပညာ အထက္တန္း
လက္ရိွအလုပ္အကိုင္ - က်ပန္း
လစာ -

၁၆၊ ၁။ တစ္၀က္တစ္ပ်က္ျဖင့္ ျပန္ခဲ့ရေသာ စင္ကာပူခရီး

ႏိုင္ငံျခားထြက္မယ္ ဆိုေတာ့ ပထမဆံုး ပတ္စ္ပို႔ လုပ္ရတာေပါ့။ ပတ္စ္ပို႔လုပ္မယ္ ဆိုေတာ့ ပံုစံ ၁၇ လုပ္ရမယ္တ့ဲ။ ဒါနဲ႔ ၿမိဳ႔နယ္မွာ ပံုစံ ၁၇ ယူၿပီး ပတ္စ္ပို႔ရံုးလာ။ ကုိယ္ကလည္း တစ္ခါမွ မလုပ္ဖူးေတာ့ အဲဒီရံုးေရွ႔မွာ စုစု စုစုနဲ႔ အတင္း၀ိုင္းေခၚေနၾကတဲ့ ပဲြစားေတြကို ပံုစံယူၿပီး ျဖည့္ခိုင္းရတယ္။ ပတ္စ္ပို႔လုပ္ဖို႔ သူတို႔ကိုပဲ အပ္လိုက္တယ္ ဆိုပါေတာ့။ ႏွစ္ေသာင္းေပးရတယ္။ ႏွစ္လ နီးပါးၾကာမွ ပတ္စ္ပို႔ရတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ စင္ကာပူသြားမယ္လုပ္ေတာ့ ဟသၤာတက အစ္ကိုႀကီးက သူ႔အသိတစ္ေယာက္နဲ႔ ဆက္သြယ္ေပးတယ္။ မျမင့္ တဲ့။ သူ႔ေယာက္်ားက စင္ကာပူမွာ အလုပ္လုပ္ေနတာ။ အဲဒီ မျမင့္က ရန္ကုန္က ေအးဂ်င့္တစ္ခုရဲ့ လက္ခဲြဆိုပါေတာ့။ သူက ဟသၤာတက လူရွာၿပီး ရန္ကုန္ေအးဂ်င့္ကေန တစ္ဆင့္ စင္ကာပူကို လူပို႔တယ္။ အဲဒီ မျမင့္က ရန္ကုန္က ေအးဂ်င့္ဆီလႊတ္ၿပီး သင္တန္း တက္ခိုင္းတယ္။ ရန္ကုန္ေအးဂ်င့္က လမ္း ၅၀ မွာ။
သင္တန္းက ေတာင္ဒဂံု စက္မႈဇံုမွာ။ သင္တန္းက Welding သင္တန္း။ သင္တန္းေၾကးက ၅ ေသာင္း ေပးရတယ္။ အဲဒီ မွာပဲ အိပ္၊ အဲဒီမွာပဲ စားေပါ့။ စစခ်င္း တစ္ေပေလာက္ရိွတ့ဲ သံျပားေတြကို Gas cutter နဲ႔ ျဖတ္ရတယ္။ အစပိုင္းေတာ့ ဘယ္ အဆင္ေျပမလဲ။ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ ရိွေတာ့မွ သေဘာတရား နားလည္သြားၿပီး ျဖတ္စေတြလည္း ညီလာတယ္။ သံျပားကို ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ ျဖတ္တတ္သြားေတာ့ ပိုက္လံုးေတြကို ျဖတ္ရတယ္။ ပိုက္လံုးေတြကို ၄၅ ဒီဂရီ၊ ၉၀ ဒီဂရီ အေနအထားနဲ႔ ျဖတ္ ရတယ္။ Bevel ထိုးရတယ္။ (Bevel ထိုးသည္ ဆိုသည္မွာ ပိုက္လံုးႏွင့္ ပိုက္ဆက္ပစၥည္းမ်ား ဆက္ရာတြင္ ဂေဟေဆာ္ရန္အတြက္ ပိုက္ႏႈတ္ခမ္းကို ၄၅ ဒီဂရီ ႏႈတ္ခမ္းလံုးေပးျခင္းကို ေခၚသည္။) စသျဖင့္ တစ္ဆင့္ၿပီး တစ္ဆင့္သင္ေပးသြားတာေပါ့။
တစ္ပတ္တစ္ခါ လက္ေတြ႔စစ္ေဆးတယ္။ ဘယ္သူ ဂေဟေကာင္းေကာင္း ေဆာ္ႏိုင္သလဲ ေပါ့။ အဲဒီ welding သင္တန္း ကို ႏွစ္လ တက္လိုက္ရတယ္။
သင္တန္းလဲ တက္ၿပီးေရာ။ အင္တာဗ်ဴးလာမယ္တဲ့။ Pipe Fitter နဲ႔ ေခၚမယ္။ ခု လူ ၃၀ ရိွတဲ့အနက္ ၁၅ ေယာက္ အင္တာဗ်ဴးရမယ္ တဲ့။ အင္တာဗ်ဴးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က်တယ္။ မပါဘူး။ သူတို႔က မင္းလုပ္တာကိုင္တာေတာ့ သေဘာက်ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဂၤလိပ္လိုေျပာတာ အားနည္းတယ္၊ ေလ့က်င့္လိုက္ဦး တဲ့။
အင္တာဗ်ဴးမပါဘူး ဆိုေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္အားငယ္ သြားတာေပါ့။ အိမ္ကလည္း သြားေစခ်င္ေနၿပီကိုး။ သူတို႔ ကေတာ့ ေျပာပါတယ္။ ကိစၥမရိွဘူး။ နက္ျဖန္ကာ အင္တာဗ်ဴးတစ္ခု ထပ္ရိွေသးတယ္ တဲ့။ Carpenter တဲ့။ အမွန္ဆို လက္သမား ကို ကြ်န္ေတာ္ သိပ္စိတ္ပါတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့လည္း အင္တာဗ်ဴး၀င္လိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ သစ္၊ သံ၊ တူ၊ ေဆာက္၊ လႊ စသျဖင့္ ေပးထားၿပီး ေသတၱာေလးေတြ ရိုက္ျပရတယ္။ စြန္ၿမီးစေကး (လက္ယွက္ထိုး) နဲ႔ ရိုက္ျပရတယ္။
သူတို႔က မင္း ဒါမိ်ဳးေတြ အရင္တံုးက လုပ္ဖူးသလား ဆိုေတာ့ လက္ေတြ႔ေတာ့ မလုပ္ဖူးဘူး။ ပုသိမ္မွာတံုးကေတာ့ ပရိ ေဘာဂ အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္ေတာ့ လက္သမားေတြလုပ္ေနတာ အနီးကပ္ျမင္ဖူးတယ္ ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ တတ္သေလာက္ မွတ္သ ေလာက္ လုပ္ျပလိုက္ေတာ့ သူတို႔လည္း ႀကိဳက္တာနဲ႔ေရြးလို႔ ပါသြားေရာ ဆိုပါေတာ့။ အင္တာဗ်ဴးလာတာက တရုတ္ မန္ေနဂ်ာ တစ္ေယာက္၊ HR (Human Resources) ကတစ္ေယာက္၊ ျမန္မာ စူပါဗိုက္ဆာ တစ္ေယာက္။
လုပ္ရမွာက သေဘၤာက်င္းမွာ။ Keppel Sea Scan တဲ့။ အင္တာဗ်ဴးေအာင္ေတာ့ သူတို႔က ေနာက္ႏွစ္ပတ္ သံုးပတ္ ေလာက္ၾကာရင္ သြားရလိမ့္မယ္။ ပိုက္ဆံျပန္ယူပါ တဲ့ ေျပာလို႔ ကြ်န္ေတာ္ ရြာျပန္ပိုက္ဆံယူတယ္။ ေအးဂ်င့္ဖီးက ေလယာဥ္ လက္မွတ္ အပါအ၀င္ စုစုေပါင္း စင္ကာပူေဒၚလာ ၃၈၀၀ နဲ႔ ညီမွ်တဲ့ ျမန္မာေငြ ၂၉ သိန္းေက်ာ္ ေပါ့။ ရြာမွာ ပုိက္ဆံျပန္ယူၿပီး ဟသၤာတလာေတာ့ ဟသၤာတက ေအးဂ်င့္ မျမင့္ က နင္တို႔ အဲဒီပိုက္ဆံေတြနဲ႔ ရန္ကုန္သြားရင္ စိတ္မခ်ရဘူး။ သူ႔ကိုေပး၊ သူလဲႊေပးမယ္ လို႔ေျပာလို႔ သူ႔ကို ေပးလိုက္တယ္။
ေနာက္ေန႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရန္ကုန္ေရာက္လို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ ေအး၊ ဟုတ္တယ္။ မင္းတို႔ဘို႔ ေအးဂ်င့္ဖီး ရၿပီးၿပီ လို႔ေျပာတယ္။ သူတို႔ကပဲ ဘာေတြ ဘာေတြ ၀ယ္ရမယ္ ဆိုတာ စာနဲ႔ေရးေပးလုိက္တယ္။ အဲဒါေတြ လုိက္၀ယ္တယ္။ ေနာက္ စားဘို႔ေသာက္ဖို႔ ငါးေျခာက္ငါးျခမ္းေတြ၀ယ္၊ ငါးပိေၾကာ္၊ ငံျပာရည္ေၾကာ္ေတြ လုပ္ၿပီး သြားရမဲ့ရက္ကို အဆင္သင့္ ေစာင့္ေနတာ ေပါ့။
ျမမင္းသရဖူမွာ ေဆးစစ္ရေသးတယ္။ ေဆးစစ္ခက ရွစ္ေထာင္ ေပးရတယ္။ ေဆးစစ္ၿပီးေတာ့ အားလံုး အဆင္သင့္ ျပင္ထားၾက။ သန္ဘက္ခါ ထြက္ရမယ္ တဲ့ ေျပာတယ္။ ထြက္ရမဲ့ေန႔မတိုင္မီ တစ္ည ေအးဂ်င့္ရံုးခန္းမွာ အားလံုး စုအိပ္ၾကတယ္။ အင္တာဗ်ဴးေအာင္တာ ၁၂ ေယာက္ အနက္ ပထမ ၉ ေယာက္က မေန႔ကတည္းက သြားႏွင့္ၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အသုတ္မွာေတာ့ ၃ ေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ မွတ္ရလြယ္ေအာင္လို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္ကို ဦးထုပ္ အျဖဴေတြ ေဆာင္းေပးလိုက္တယ္။
ကြ်န္ေတာ္ စင္ကာပူသြားတာ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ၉ လပိုင္း။ စင္ကာပူေရာက္ေတာ့ Tampines Village မွာ စုေနရတယ္။ ေရာက္ခါစမွာ သံုးဘို႔ တစ္ေယာက္ကို ၅၀ စီ ထုတ္ေခ်းတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေရဘိုး၊ မီးဘိုးေပးရမယ္ လို႔လည္း ေျပာတယ္။ မင္းတို႔ေရာက္လာရင္ အဆင္သင့္ သံုးႏိုင္ေအာင္ ငါတို႔ ထမင္း ေပါင္းအိုး၊ ဂက္စ္မီးဖို၊ ေရခဲေသတၱာ၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ စတာေတြ ၀ယ္ေပးထားတယ္။ မင္းတို႔အားလံုး စုၿပီးထည့္ရမယ္။ လကုန္ရင္ အဲဒါေတြအတြက္ လခထဲကျဖတ္မယ္ လို႔ေျပာတယ္။
အခန္း ႏွစ္ခန္းေပးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔အခန္းမွာ ေလာေလာဆယ္ ၆ ေယာက္။ ေနာက္ေတာ့ ဆယ္ေယာက္ ျဖစ္လာ တယ္။ ဟိုတစ္ခန္းမွာ ၇ ေယာက္ ေနရတယ္။ ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ ေဆးစစ္သြားရတယ္။ ေဆးေအာင္ၿပီးျပန္ေတာ့ Low Levy ေျဖဘို႔ဆိုၿပီး တစ္ပတ္ training သြားရတယ္။ welding ေဆာ္တာ ေလ့က်င့္ရတယ္။ တစ္ပတ္ၿပီးလို႔ စစ္လုိက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေအာင္တယ္။
ေအာင္ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ရံုးကို သြားရတယ္။ ရံုးမွာ ကြ်န္ေတာ္တိ႔ုကို သူတို႔ကုမၸဏီရဲ့ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြ ဖတ္ျပ တယ္။ အဲဒီအထဲမွာ အခန္းခ ျဖတ္မယ္ ဆိုတာရယ္၊ တစ္လကို ေဒၚလာ ၅၀ ကုမၸဏီက မျဖစ္မေန စုေပးမယ္ ဆိုတာလည္း ပါတယ္။ ဖတ္ျပၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို လက္မွတ္ထိုးခိုင္းတယ္။

မွတ္ခ်က္။ ။ Work Perimit Holder အလုပ္သမားမ်ားအတြက္ အခန္းခကို ကုမၸဏီမွသာ က်ခံရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ အလုပ္ရွင္သည္ အလုပ္သမားမ်ားထံမွ အခန္းခ ျဖတ္ပိုင္ခြင့္မရိွ။ (ရည္ညႊန္း - Foreign Workers Employment Act)

မနက္ ၅ နာရီဆို အိပ္ယာကထ။ ထမင္းအိုးတည္။ ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးေတြထည့္။ ျပင္ဆင္ၿပီး အလုပ္သြားတာေပါ့။ လုပ္ရတာက မနက္ ၇ နာရီခဲြကေန ပံုမွန္ အလုပ္ခိ်န္ဆို ညေန ၄ နာရီခဲြအထိ။ အိုဗာတိုင္ရိွရင္ေတာ့ ညေန ၆ နာရီခဲြထိ ဆင္းရတယ္။ တစ္ခါတေလေတာ့ ည ၉ နာရီထိ ဆင္းရတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ညေန ၆ နာရီခဲြ ထိ ဆင္းရတယ္။
ညေန ၇ နာရီခဲြေက်ာ္ေလာက္ အိမ္ျပန္ေရာက္တယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ထမင္းအိုးေလး ေကာက္တည္။ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီးတဲ့ အခ်ိန္က် ထမင္းက်က္။ ကိုယ့္ပါလာတဲ့ ငါးပိေၾကာ္၊ ငံျပာရည္ေက်ာ္ ေလးေတြနဲ႔စား။ ဟင္းမရိွေတာ့တဲ့ သူေတြက်ေတာ့လည္း ၾကက္ဥေလးေၾကာ္ ေပါ့။ ျဖစ္သလို စားလိုက္ၾကတယ္။ စားေသာက္ၿပီး ဂစ္တာတီးတ့ဲလူက တီး။ သီခ်င္းဆိုတဲ့သူက ဆို။ ထမင္း မစားေသးပဲ ျခင္းခတ္တဲ့သူက ခတ္။ တျခားအခန္း ေလွ်ာက္လည္ၿပီး ည ၉ နာရီေက်ာ္မွ ျပန္လာ။ ေညွာ္ေတြ လုပ္တဲ့သူက ရိွေသးတယ္။ ဒီၾကားထဲ အရက္၀ိုင္းဖဲြ႔တဲ့သူက ဖဲြ႔။ ဗီဒီယိုၾကည့္ေနတဲ့သူက ဂစ္တာတီးေနတဲ့သူကို ေဟ့ေကာင္၊ ဒီမွာ ဗီဒီယို ၾကည့္ေနတယ္။ တိုးတိုးဆို ဆိုၿပီး လွမ္းေအာ္။ ဘာကြ၊ ဒါ မင့္အိမ္မဟုတ္ဘူး။ မင္းအိမ္ျပန္ေရာက္မွ ေအးေအးေဆးေဆး ၾကည့္။ ဒီမွာေတာ့ မရဘူး ဆိုၿပီး စကားမ်ားလိုမ်ား။ ဘုရားရိွခိုးတဲ့သူကလည္း ၾသကာသ၊ ၾသကာသ နဲ႔ အတင္းေအာ္ဟစ္ၿပီး ရိွခိုးလို ခိုး။ အိပ္ေနတဲ့ သူကလည္း ေအာင္မယ္မင္း၊ ခုမွ ဘုရားဒကာနဲ႔ ေတြ႔ေနရျပန္ၿပီ။ တိုးတိုးလုပ္ၾကကြ နဲ႔ ေပ်ာ္စရာလည္းေကာင္း၊ စိတ္ညစ္ဖို႔လည္း ေကာင္းေပါ့ အစ္ကိုရာ။
Tampines မွာ သိပ္မၾကာလိုက္ဘူး။ Jurong East က IMM ေနာက္မွာရိွတဲ့ dormetry ေတြဆီ ေျပာင္းရတယ္။
လုပ္ရတာက သံုးထပ္သားေတြကို cutter နဲ႔ျဖတ္ၿပီး သေဘၤာေပၚမွာ အခန္းေတြဖဲြ႔တယ္။ နံရံကပ္ ဘီရိုေတြ၊ တပ္ရတယ္။ အလွဆင္တာေတြေပါ့၊ လုပ္ရတယ္။ ကိုးရီးယားကလာတဲ့ ႀကိတ္သားေတြနဲ႔လည္း လုပ္ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အလုပ္ေျပာင္းသြား တယ္။ လက္သမားအျဖစ္နဲ႔ ပရိေဘာဂေတြ လုပ္ေနရာကေန insulation ကပ္ရျပန္ေရာ။
ျမန္မာျပည္မွာတံုးကေတာ့ ဒီ insulation ဆိုတာ လုပ္ဖူးဘို႔ မေျပာနဲ႔၊ ၾကားဖူးတာေတာင္ မဟုတ္ဘူး။
သေဘၤာနံရံေတြမွာ welder က သံငုတ္ေလးေတြ ဂေဟေဆာ္ေပးသြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က အဲဒီနံရံေတြကို insulation ကပ္ရတာ။ Insulation လုပ္ရတဲ့ အျပားႀကီးေတြက အ၀ါေရာင္။ အဲဒါႀကီးေတြကို လိုသေလာက္ ဓါးနဲ႔ျဖတ္ၿပီး ကပ္ရ တယ္။ အဲသလို ဓါးနဲ႔ျဖတ္လိုက္ရင္ ၀ါ၀ါအမံႈ႔ေတြ ထြက္လာတယ္။ အရမ္းယားတဲ့ အမံႈ႔ေတြေပါ့။ ဘာနဲ႔တူသလဲ ဆိုေတာ့ ေခြးလယားသီး အေပြးေတြနဲ႔ တူတယ္။ သူက အမံႈ႔မဟုတ္ဘူး။ ဆူးေလးေတြ။ ခါပစ္လို႔မရဘူး။
အလုပ္မ်ားၿပီးသြားၿပီဆိုရင္ ယားတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ မေနႏိုင္ဘူး။ ဒီဆူးေလးေတြက ေရနဲ႔ေဆးပစ္လို႔လည္း ရတာ မဟုတ္ဘူး။ အေရျပားမွာ စိုက္၀င္ေနတာ။ ကပ္ရံုကပ္ေနတာ မဟုတ္ေတာ့ ဘယ္လိုခါခါ၊ ခါလို႔ကေတာ့ လံုး၀မရဘူး။ ေနာက္မွ အဲဒီက ၀ါရင့္ ကုလားေတြက ေျပာျပလို႔ insulation လုပ္တဲ့ေနရာမွာသံုးတဲ့ တိပ္ေတြနဲ႔ ကပ္ယူရတယ္။ အဲဒီတိပ္ေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီက ဒန္အိုးဖာတဲ့ တိပ္ေတြနဲ႔တူတယ္။ အဲဒီ တိပ္ေတြနဲ႔ ကပ္လိုက္ေတာ့မွ ယားတာ နည္းနည္းသက္သာသြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ လံုး၀ေပ်ာက္သြားတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
ဆိုးတာက အ၀တ္အစားေတြမွာ ကပ္ေနတာပဲ။ သူက ဘယ္လိုမွ ေလွ်ာ္လို႔မရေတာ့ အ၀တ္ေတြ ၀တ္လိုက္ရင္ အရမ္းယားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဆိုရင္ ယားလို႔ကုပ္ရာကေန လက္မွာ အနာေတြျဖစ္လို႔ ေဆးခန္းသြားျပလုိက္ရေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေဆးခန္းက အနာေပ်ာက္ေအာင္ပဲ လုပ္ေပးႏိုင္မွာေပါ့။ မယားေအာင္ ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ေန႔တိုင္း ဒါ ကိုင္ေနရ တာ ဆိုေတာ့ ေပ်ာက္လဲ ခဏပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္လက္မွာ ျမန္မာျပည္ ျပန္လာတ့ဲထိ အနာေတြ မေပ်ာက္ဘူး။ ေပ်ာက္သြားလုိက္၊ ျပန္ေပၚလာလိုက္။ အႏို႔ ယားေတာ့ မေနႏိုင္ဘူး၊ ကုတ္ကေရာ။ ကုတ္ေတာ့ ျပန္ျဖစ္မွာပဲ။
ေဟာဒီမွာၾကည့္ပါဦး။ ကြ်န္ေတာ့လက္မွာ ခုထိ အမာရြတ္ေတြ ရိွတံုး။
အဲဒီလိုလုပ္ရင္း ကြ်မ္းက်င္လာေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ လုပ္ႏုိင္လာတယ္။ သူမ်ားေနာက္ လိုက္စရာ မလိုေတာ့ဘူး။ သေဘၤာအသစ္ေပၚ တက္ရတယ္။ Insulation မရိွတဲ့အခါေတာ့ welder ေတြေနာက္ လုိက္ရတယ္။ သူတို႔လိုတာ ျဖတ္ေတာက္၊ tacking တဲြေပး။ သူတို႔ ေဆာ္ၿပီးသား welding သားေတြကို grinding လိုက္တိုက္ စသျဖင့္ေပါ့ လုပ္ရတယ္။
ေဆးခြင့္ တစ္ရက္ယူရင္ စံုစမ္းၿပီး ေနမေကာင္းတာ မွန္ရင္ အဲဒီရက္အတြက္ လခေပးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ညာၿပီး ခြင့္တင္တာ ဆိုရင္ေတာ့ မေပးဘူး။ သံုးရက္အထိ ပ်က္ခဲ့ရင္ သတိေပးၿပီး မလုိက္နာရင္ ျပန္လႊတ္တယ္။ ဟို ပဲခူးက ေကာင္တစ္ေယာက္ အေၾကာင္းေျပာရဦးမယ္။ သူက အခန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အိမ္ကို ေငြျပန္မလဲႊဘဲ စုထားတာသိတယ္။ စုထားေတာ့ ဘဏ္စာရင္းထဲမွာက ပိုက္ဆံအေတာ္မ်ားေနၿပီေပါ့။ ေနာက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းခ်င္းဆိုေတာ့ သူ႔ဘဏ္ကဒ္ရဲ့ password လဲ သိတယ္။
တစ္ေန႔ေတာ့ အားလံုးအလုပ္သြားေနတံုး သူက ေနမေကာင္းဘူး ဆိုၿပီး အလုပ္မဆင္းပဲ ေစာေစာက သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ေသတၱာေသာ့ကိုဖ်က္၊ ဘဏ္ကဒ္ကိုယူ၊ ရိွသမွ်ေငြေတြ အကုန္ထုတ္တယ္။ ဟိုေကာင္လဲ အလုပ္ကျပန္လာေရာ ေသတၱာေသာ့ ပ်က္ေနတာေတြ႔လို႔ စစ္လုိက္ေတာ့ ဘဏ္ကဒ္ အခိုးခံရတာ သိေရာ။ ဒီေန႔အဖို႔ သူတစ္ေယာက္ပဲ အလုပ္မဆင္းတာကိုး။ ရွင္းေနတာပဲ။ အဲဒီတင္ မန္ေနဂ်ာတို႔၊ စူပါဗိုက္ဆာတို႔က သူ႔ကို ေခ်ာ့ခ်ည္တစ္လွည့္ ေခ်ာက္ခ်ည္တစ္ခါနဲ႔ စစ္ေတာ့ ဒီေကာင္ သူ႔လိပ္ျပာ သူမလံုျဖစ္ၿပီး ၀န္မခံဘဲ ထြက္ေျပးသြားတယ္။ Overstay ျဖစ္သြားတာေပါ့။
တဲြၿပီး လုပ္ရတာေတာ့ အစံုပဲ၊ ဘဂၤလား၊ နီေပါ၊ အိႏိၵယ၊ ျမန္မာ စသျဖင့္အစံုပဲ။ အဲဒီလို လုပ္ေနရင္း ၉ လေက်ာ္၊ ဆယ္လထဲေရာက္လာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ကုလားတစ္ေယာက္နဲ႔ ရန္ျဖစ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေလွခါးေပၚမွာ အလုပ္လုပ္ေနတံုး ကုလားတစ္ေယာက္လာၿပီး ေလွခါးကို လႈပ္ခ်ၿပီး ျပႆနာလာရွာတယ္။ ဆဲလဲ ဆဲတယ္။ တစ္ေန႔မဟုတ္ တစ္ရက္မဟုတ္ ဆိုေတာ့ ေနာက္ေန႔ေတြမွာ ကြ်န္ေတာ္ ဆက္ၿပီး သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။ တတိယေျမာက္ေန႔မွာ ကြ်န္ေတာ္ ေလွခါးေပၚက ခုန္ဆင္း လာၿပီး သူ႔ကိုျပန္ၿပီး ဆဲ။ ဒီတင္ ကုလားက screw driver ကိုင္ၿပီး အတင္းေျပးလာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း လက္ထဲရိွတဲ့ Grinder နဲ႔ ရိုက္လိုက္တာ ကုလားႏွာႏုထိၿပီး ေသြးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စီးက်လာတယ္။
အဲဒီမွာက ကုလားေတြမ်ားတယ္။ ဒါဏ္ရာကေတာ့ သိပ္မႀကီးက်ယ္လွဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေသြေတြ အရမ္းက်ေနေတာ့ ျပႆနာက အေတာ္ႀကီးသြားတယ္။ ဒါကို သူေဌးသိေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္လံုးကို ခုနစ္ရက္တိတိ အျပစ္ေပးတဲ့ အေနနဲ႔ အလုပ္ပိတ္ထားလိုက္တယ္။ သူတို႔က အတူတူ လုပ္တဲ့အလုပ္သမားေတြ၊ မန္ေနဂ်ာေတြ၊ စူပါဗိုက္ဆာကို ေခၚ။ ေသေသခ်ာခ်ာ စံုစမ္းၿပီး ကုလားေရာ၊ ကြ်န္ေတာ့္ကိုပါ ျပန္ပို႔ဘို႔ လုပ္တယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔က ကန္ထရိုက္မျပည့္ဘဲ ျပန္ရတာမို႔လို႔ ေလယာဥ္လက္မွတ္ဘိုးကို လခထဲကျဖတ္မယ္ လုိ႔ေျပာတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္လကို ၅၀ စုထားတာေတြ နဲ႔ လခကိုေတာ့ ေလဆိပ္ေရာက္ရင္ ျပန္ေပးမယ္ ေပါ့။

မွတ္ခ်က္။ ။ အလုပ္သမားတစ္ဦး၏ ေနရပ္ျပန္စရိတ္ကို အလုပ္ရွင္ကသာ က်ခံရပါမည္။ (Ref: Employment of Foreign Manpower Act (Chapter 91A), First Schedule, 21.)

ေျပာၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို Gang Star ေတြလက္ထဲ အပ္လိုက္တယ္။ ဗလေကာင္းေကာင္း အေကာင္ႀကီး သံုးေယာက္။ သူတို႔က ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို တစ္ေနရာ ေခၚသြားတယ္။ ဘယ္ေနရာမွန္းေတာ့ မသိဘူး။ ကုလားကေတာ့ သူတို႔ ေလယာဥ္က အရင္ ထြက္တာမို႔ သူအရင္ ျပန္သြားရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေနာက္မွ ျပန္ရတယ္။
အဲဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ စင္ကာပူကေန ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္။ စင္ကာပူကိုသြားတံုးက ကုန္တာ စုစုေပါင္း သိန္း ၃၀ ေက်ာ္။ ဒါေပမဲ့ စင္ကာပူမွာေနခဲ့တဲ့ ၁၁ လအတြင္း အိမ္ကိုျပန္ပို႔ႏိုင္ခဲ့တာ ၂၇ သိန္း။ ဆိုေတာ့ အရင္းေတာင္ မေက်ဘူး။

ဘ၀ခါးခါး (ကိုမိုးသက္)

နာမည္ - ကိုမိုးသက္
အသက္ - ၂၉
ပညာအရည္အခ်င္း - ၀ိဇၹာဘဲြ႔ (သမိုင္း)
လက္ရိွအလုပ္အကိုင္ - Seaman (under sea service)
လစာ - S$ 700.00

ကြ်န္ေတာ္ ဒီအေၾကာင္းေတြကို ေျပာခ်င္ေနတာ ၾကာၿပီဗ်။ ႏုိင္ငံျခား၊ ႏိုင္ငံျခားနဲ႔ တျခားလူေတြ အထင္ႀကီးေနသလို ဘာမွ မဟုတ္ဘူး ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္တာ။ ခုေတာ့ အေၾကာင္းအေပါင္းသင့္လို႔ ေျပာခြင့္ရေတာ့မွာေပါ့ ဟု ကိုမိုးသက္ က ေျပာပါသည္။ သူက သေဘၤာသားျဖစ္ရန္ လုိအပ္ခ်က္ တစ္ခုျဖစ္ေသာ Sea Service ယူရန္ စင္ကာပူမွ Off Shore ကုမၸဏီတစ္ခု တြင္ လာေရာက္ လုပ္ကိုင္ေနသူ ျဖစ္ပါသည္။ သူျပန္ေျပာျပသည့္ သူ႔ဘ၀အေၾကာင္းမွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္ပါသည္။

၁၅၊ ၁။ မေလးရွားသို႔ သြားျခင္း

၂၀၀၅၊ ၅ လပိုင္း ၂၈ ရက္ေန႔မွာ ကြ်န္ေတာ္ မေလးရွားကို သြားတယ္။ မေလးရွားသြားတာေတာ့ အေဖ့အသိ အဆက္ အသြယ္နဲ႔ သြားတာပဲ။ သူက မင္း မေလးရွားသြားရင္ စုစုေပါင္း ၈ သိန္းေလာက္ ကုန္မယ္။ ေနစရာေပးမယ္။ အစားေကြ်းမယ္ ေျပာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ပိုက္ဆံရမယ္ဆို လုပ္မယ္ ေပါ့။ သူေျပာတဲ့ အခ်ိန္ကေန ပါမစ္ က်လာတဲ့အခ်ိန္ထိ ဘာမွ သိပ္မၾကာဘူး။ ေလးလေလာက္ပဲ ၾကာတယ္။ သူေျပာတာ ေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္မွာ လုပ္ရမယ္ လို႔ေျပာတယ္။
သြားရမွာက စုစုေပါင္း ၄ ေယာက္။ အဲဒါကို ႏွစ္ေယာက္တစ္တဲြစီ လႊတ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အဖဲြ႔ထဲက ၆ ေယာက္က အရင္ သြားႏွင့္ၿပီ။ ရန္ကုန္ေလယာဥ္ကြင္းထိေတာ့ အိမ္က လိုက္ပို႔ၾကတယ္။ အားလံုး ေရွာေရွာရႉရႉပါပဲ။ မေလးရွားေလယာဥ္ကြင္း ေရာက္ေတာ့ ညေန ၆ နာရီေလာက္ ရိွၿပီ။ မေလးရွားက ေအးဂ်င့္ကို ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ေရာက္ၿပီ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ဖံုးဆက္ အေၾကာင္းၾကားတယ္။ ေအးဂ်င့္က တရုပ္။ လာခဲ့မယ္ ခဏေစာင့္ဦးတဲ့ ေျပာတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ေစာင့္တာေပါ့။ တရုပ္ ေရာက္လာပါတယ္။ ေရာက္ေတာ့ သူကေျပာတယ္။ သူေဌးက ဆီလန္ေဂါက လာရမွာ။ အရမ္းေ၀းတယ္။ မင္းတို႔ ဒီမွာ ႏွစ္ရက္ေလာက္ ေစာင့္ရလိမ့္မယ္ တဲ့။ ေျပာၿပီး ဟမ္ဘာဂါတို႔၊ ေရဗူးတို႔ေပးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း စားေသာက္ၿပီး အိပ္တယ္။
အိပ္တယ္ ဆိုတာဗ်ာ၊ က်က်နန မဟုတ္ပါဘူး။ အဲယားကြန္းခန္းႀကီးထဲက သမံတလင္းေပၚမွာ ဒီအတိုင္း တန္းစီ အိပ္ရတာ။ အဲဒီမွာ ျမန္မာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ မိန္းကေလးေတြေရာ၊ ေယာက္်ားေလးေတြ ေရာ။ ကုလားေတြေရာ။ အစံုပဲ။ တခ်ိဳ႔ဆို သူေဌးလာမေခၚလို႔တဲ့။ ခုနစ္ရက္ရိွၿပီ။ တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ သူေဌးက လာမေခၚေတာ့လို႔ ေလယာဥ္ကြင္းက လွည့္ျပန္သြားရတဲ့ သူေတြလည္း အမ်ားႀကီး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အဲဒီမွာ တစ္ရက္ပဲ ေစာင့္ရပါတယ္။
ေနာက္ေန႔မနက္က်ေတာ့ သူေဌးက လာေခၚလို႔ စက္ရံုေရာက္သြားေရာ။ သူတို႔ေျပာသလို စားေသာက္ဆိုင္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အခ်ိဳရည္ စက္ရံု။
အလုပ္ကေတာ့ ဘာမွ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ရတာ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ စက္ထဲက ထြက္လာတဲ့ အခ်ိဳရည္ ပုလင္းေတြကို တံဆိပ္ကပ္၊ အဖံုးေတြကို ပလတ္စတစ္နဲ႔ပိတ္။ ပိတ္တယ္ ဆိုတာ gun နဲ႔ ရိုက္ၿပီး ပိတ္ရတာ။ လြယ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လုပ္တာေတာ့ တစ္ေနကုန္ပဲေပါ့။ မနက္ ၈ နာရီကေန ညေန ၅ နာရီထိ။ အိုဗာတိုင္ ရိွရင္ေတာ့ ည ၉ နာရီထိ လုပ္ေပးရတယ္။ ၉ နာရီေက်ာ္သြားရင္ ညစာ ထမင္းတစ္နပ္ ေကြ်းတယ္။
လခက တစ္ေန႔ကို ၁၆ က်ပ္ (၁၆ ရင္းဂစ္) ရတယ္။ အိုဗာတိုင္ ဆင္းရရင္ တစ္နာရီကို ၃ က်ပ္၊ သံုးနာရီကို ၁၀ ေပးတယ္။ ပ်မ္းမွ် တစ္လကို ၇၀၀ - ၈၀၀ ေလာက္ ရတယ္။ စားတာေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ခ်က္စားေပါ့။ စားစရိတ္က အရမ္း သက္သာတယ္။ တစ္လ ၄-၅၀ ေလာက္ဆို ေလာက္တယ္။
မေလးရွားမွာေတာ့ ဘာလံုၿခံဳမႈမွ မရိွဘူး။ အခ်ိန္မေရြး လုတာတို႔၊ ဓါးျပတိုက္တာတုိ႔ ခံရႏိုင္တယ္။ တစ္ခါက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဓါးျပတိုက္ ခံရတယ္။ အဲဒီေန႔က လခ ထုတ္တဲ့ေန႔။ ေနရတာက စက္ရံုနဲ႔ ကပ္လွ်က္ ကြန္တိန္နာမွာ။ အဲဒီမွာ လံုၿခံဳေရး အေစာင့္လည္း ရိွတာပဲ။ Security ဆိုတဲ့ေကာင္ေတြက အလကား။ ဘိန္းစားေကာင္ေတြ။ ဘိန္းမူးၿပီး အိပ္ေနတာ မ်ားတာပဲ။
အဲဒီေန႔ ည ႏွစ္နာရီေလာက္ႀကီး ကားႏွစ္စီးနဲ႔ အိႏိၵယ ကုလားေတြ ေရာက္ခ်လာတယ္။ သူတို႔ တံခါးေခါက္လို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကလည္း မသိေတာ့ ဖြင့္ေပးလိုက္တယ္။ ကဲ မင္းတို႔ ရိွသမွ် ပိုက္ဆံ အကုန္ေပးတဲ့။ ခပ္တည္တည္ပဲ။ အဲဒီေတာ့့မွ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ဓါးျပတိုက္မွန္း သိရတာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း လိမ္ရတာေပါ့။ အာ၊ ငါတို႔မွာ ပိုက္ဆံဘယ္ရိွမလဲ ဆိုေတာ့ သူတို႔က ဓါးထုတ္ၿပီး ေထာက္တယ္။ မင္းတို႔ ပိုက္ဆံ ေပးမလား မေပးဘူးလား တဲ့။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ က ၆ ေယာက္၊ ဒီေကာင္ေတြက ၁၀ ေယာက္ေလာက္ ရိွတယ္။ ဓါးေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ။ ပိုက္ဆံေတြ ထုတ္ေပးလိုက္ရတယ္။ ကိုယ္ထုတ္ေပးတာေတာင္ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ သူတို႔ဟာသူတို႔ အကုန္ ေမႊေႏွာက္ရွာေဖြၿပီး ယူသြားတာ။ သူတို႔ မနက္လင္းအားႀကီး ၃ နာရီေက်ာ္ေလာက္ ျပန္သြားတယ္။
သူတို႔ျပန္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူေဌးကို ဖံုးလွမ္းဆက္တယ္။ ဆက္ေတာ့ သူေဌးနဲ႔ရဲေတြ ေရာက္ခ်လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာတတ္ႏိုင္မလဲ။ ဟိုေကာင္ေတြက ထြက္ေျပးသြားၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို လခေတြ အကုန္ျပန္ထုတ္ ေပးပါတယ္။
သူေဌးက စိတ္မခ်လို႔ ဆိုၿပီး အဲဒီေနရာမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ဆက္မထားေတာ့ဘူး။ အခန္းတစ္ခန္း ငွားေပးတယ္။ စက္ရံုကေန နာရီ၀က္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္။ အခန္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး သန္႔တယ္။ ငွားခ တစ္လကို ၃၀၀ ေပးရတယ္ တဲ့။ စုစုေပါင္း ၆ ေယာက္ေနရတယ္။
စက္ရံုနဲ႔ အဲဒီ အခန္းၾကားမွာ ရထားလမ္း ခံုးေက်ာ္တံတား တစ္ခုရိွတယ္။ အဲဒီ ရထားလမ္းမွာကလည္း မၾကာခဏ ယာဥ္တိုက္မႈျဖစ္ၿပီး လူေသတတ္တယ္။ အဲဒီ ခံုးမေရာက္ခင္ ကားလမ္းမႀကီး တစ္ခုရိွတယ္။ အဲဒီ ကားလမ္းကလည္း ကား အသြားအလာ အရမ္းမ်ားတယ္။ လူကူးစရာ ေနရာမရိွဘူး။ ကားလမ္းကူးဘို႔ တစ္ခါတေလ နာရီ၀က္ေလာက္ ေစာင့္ရတယ္။
အဲဒီ အခန္းေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာပါဘူး။ ေလးလေလာက္ၾကာေတာ့ တစ္ခါ ၀ိုင္းလုျပန္ေရာ။ ဒီတစ္ခါ လုတာက အင္ဒိုနီးရွား ကုလားေတြ။ ရထားလမ္း ခံုးအဆင္းမွာက မီးမရိွဘူး။ ေမွာင္မဲေနတယ္။ အဲဒီေနရာကေန ေစာင့္ၿပီးလုတာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ေတာ္ေတာ္လန္႔သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ သူေဌးကို မင္း ငါတို႔ကို အိမ္ထိလုိက္ပို႔ပါ။ အဲဒီလို လိုက္မပို႔ႏုိင္ရင္ေတာ့ ငါတို႔ အလုပ္မဆင္းႏုိင္ဘူး လို႔ ေျပာတယ္။ ဆိုေတာ့ ညပိုင္း ၉ နာရီတို႔ ဘာတို႔ ဆင္းရရင္ သူေဌးက သူ႔ကားနဲ႔ လိုက္ပို႔တယ္။
ဆိုးတာက မေလးရွားမွာက ဘတ္စ္ကားေပၚမွာေတာင္ ျမန္မာလို မေျပာရဲဘူး။ ကားေပၚမွာကို ေပၚတင္လုတာ။ အရမ္းၾကမ္းတယ္။ ဂိ်ဳဟိုးေလာက္ဆို သိပ္မဆိုးဘူး။ ကြာလာလမ္ပူ ဘက္မွာဆို အရမ္းဆိုးတယ္။ ပိုက္ဆံဆိုရင္ ဒီ စင္ကာပူမွာလို ေပၚတင္ကိုင္လို႔ မရဘူး။ ေျခအိတ္ၾကားထဲ ထည့္ထားရတယ္။
ဒီလို ထည့္ရျခင္းကလည္း အေၾကာင္း ႏွစ္ခုရိွတယ္။ တစ္ခုက လုမွာေၾကာက္လို႔။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ရဲ ရန္ ေၾကာက္လို႔ပဲ။ ဘယ္ေလာက္ ဆိုးသလဲဆို တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ ရန္ျဖစ္လို႔ မေက်နပ္ရင္ ပိုက္ဆံ ၅၀၀ ေလာက္ေပးၿပီး ေရွာ့ ပစ္လိုက္လို႔ ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ျမန္မာျပည္က ဖိုက္တာေတြ ရိွတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဒီေကာင္ေတြနဲ႔ ၿပိဳင္ မမိုက္ရဲဘူး။
ဒီေကာင္ေတြက ေသမထူး၊ ေနမထူး ဆိုတဲ့ အေကာင္ေတြ။
ကြ်န္ေတာ္ အဲဒီစက္ရံုမွာ ၂ ႏွစ္ၾကာခဲ့တယ္။ သက္တမ္း ထပ္မတိုးေတာ့ဘူး။ သူေဌးကေတာ့ တိုးေစခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္ အဲဒီမွာ ဆက္မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဒုတိယႏွစ္မွာေတာ့ လခကို ၈၅၀ ထိ တိုးေပးတယ္။ ဒါေပမဲ့ဗ်ာ၊ စုမိတယ္ မရိွပါဘူး။ ပ်င္း၊ ေပ်ာ္၊ ပ်က္၊ ေျပး ဆိုတဲ့ စကားလိုေပါ့။ ေရာက္စကေတာ့ ပ်င္းလို႔ မေနတတ္ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ေပ်ာ္သြားတယ္။ အေပ်ာ္လြန္ တဲ့ ေနာက္ေတာ့ ပ်က္ေတာ့တာပဲ။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီမွာ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ တစ္ခါထဲ ေျပးရတဲ့ဘ၀ ေရာက္တာပဲ။
ကြ်န္ေတာ္ျမင္တာကေတာ့ မေလးရွားမွာ လုပ္ဖူးသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာ လုပ္ရလုပ္ရ လုပ္ႏုိင္သြားၿပီ။ ဒါ့ထက္ဆိုးစရာ မရွိႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ ဒီလိုပဲထင္တယ္။ အႏို႔ အဲဒီမွာလုပ္ရတာ အင္မတန္ အႏၱရာယ္မ်ားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ျမန္မာတစ္ေယာက္နဲ႔ အင္ဒိုနီးရွား ႏွစ္ေယာက္ ရန္ျဖစ္ၾကတယ္။ ပထမ ျမန္မာက ထိုးလိုက္တာ အင္ဒိုနီးရွား ေကာင္ ကဲြျပဲသြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဟို အင္ဒုိတစ္ေယာက္က အဲဒီျမန္မာရဲ့ မ်က္ႏွာကို အက္စစ္နဲ႔ပက္တာ မ်က္လံုးလည္း ကန္းသြားတယ္။ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုးလည္း ရစရာမရိွဘူး။
ကြ်န္ေတာ္ဆိုလိုခ်င္တာက မေလးရွားမွာ လံုၿခံဳမႈမရိွဘူး။ က်ီးလန္႔စာ စားေနရတယ္။ ျမန္မာျပည္က မေလးရွားသြားဘို႔ လုပ္ေနသူေတြကို ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္တာကေတာ့ မသြားပါနဲ႔။ အႏၱရာယ္က လက္တစ္ကမ္းမွာ ရိွေနပါတယ္ ဆိုတာပဲ။

၁၅၊ ၂။ စင္ကာပူ တြင္ သေဘၤာသားျဖစ္ရန္ ႀကိဳးစားျခင္း

အမွန္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္တာက သေဘၤာသား။ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ သေဘၤာလိုင္းလုိက္ဖို႔ ေက်ာင္းတက္ရ ေလာက္ေအာင္ အမွတ္ကမမီဘူး။ ဒါနဲ႔ ေအးဂ်င့္ေတြ ေလွ်ာက္ေမးတာေပါ့။ ဘယ္ေအးဂ်င့္ ေမးလိုက္ေမးလိုက္ သင္တန္းေတြ တက္ရမယ္။ တစ္ႏွစ္ေစာင့္ရမယ္ ဆုိတာခ်ည္းပဲ။ အဲဒီ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္တံုးက ေအးဂ်င့္ဖီးက ၄၅ သိန္း။ သေဘၤာေပၚ အေရာက္ေပါ့။ ပိုက္ဆံကုန္မွာကလည္း စိုးေသးေတာ့ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မလုပ္ျဖစ္ဘူး။
သေဘၤာသားျဖစ္ဖို႔ ပထမဆံုး Eye Test အလ်င္ေျဖရတယ္။ ေျဖခ ႏွစ္ေသာင္းေပးရတယ္။ သံုးခါ ေျဖရတယ္။ သေဘၤာက်င္းမွာပဲ ေျဖရတာ။ ဘာမွ အေထြအထူးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ မီးေရာင္ေတြကို အေရာင္မွန္မွန္ ျမင္မျမင္ စစ္တာ။ အစိမ္းေရာင္လား။ အနီေရာင္လား။ Eye Test ေအာင္မွ သေဘၤာသား Appointment ၀ယ္ရတယ္။ အဲဒီ Appointment စာရြက္ကို ၃ သိန္း နဲ႔ ၀ယ္ရတယ္။ သူက သပ္သပ္၀ယ္ယူ ရတာ။ Appointment စာရြက္ရၿပီ ဆိုရင္ CDC စာအုပ္ ထုတ္လို႔ရၿပီ။ အဲဒါေတြ လုပ္လိုက္တာ စုစုေပါင္း ၁၈ သိန္းေလာက္ ကုန္တယ္။
အဲဒါရၿပီးရင္ သင္တန္းေတြ တက္ရမယ္။ တစ္ႏွစ္။ ႀကိဳးခ်ည္နည္း၊ ေျဖနည္း။ အဂၤလိပ္စာ သင္တန္း စသျဖင့္ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ မတက္ခဲ့ဖူးလို႔ ေသေသခ်ာခ်ာေတာ့ မေျပာျပႏုိင္ဘူး။
သေဘၤာသား ျဖစ္ေရးအတြက္ လိုက္စံုစမ္းတာ စံုေနတာပဲ။ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ကို အဆင္မေျပႏုိင္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က မေလးမွာ လုပ္လာတာ ဆိုေတာ့ အဲဒီလို ဟုိလိုလို ဒီလိုလိုနဲ႔ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ ျဖစ္ေနတာကို သည္းမခံႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အလုပ္မလုပ္ပဲ ေလေနတဲ့ ဒါဏ္ကို မခံစားႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆုိပါေတာ့။ အဲဒါနဲ႔ မထူးဘူးဆုိၿပီး စင္ကာပူသြားလို႔ရမဲ့ လမ္းေၾကာင္း လိုက္ရွာတယ္။
အဲဒီမွာ လန္ကစၥတာလမ္းက ေအးဂ်င့္တစ္ခု နဲ႔ သြားေတြ႔တယ္။ သူက စင္ကာပူကို လူေတြအမ်ားႀကီး ပို႔ေနတာ။ ခုဆို သူေဌးျဖစ္ေနၿပီ။ သူ႔ဆီမွာ စင္ကာပူလာႏိုင္ဘို႔ welding သင္တန္း တက္ရတယ္။ သင္တန္းေၾကး တစ္သိန္းခဲြ သြင္းရတယ္။ ဘာမွ ေရေရရာရာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆရာေတြကလည္း သူရို႔စိတ္ကူးရိွရာ သင္ခ်င္တာသင္တာပဲ။
သိပ္မၾကာပါဘူး။ Seaman တစ္ေယာက္လိုတယ္ တဲ့။ သတင္းရတယ္။ ပတ္စ္ပို႔စာအုပ္ကလည္း seaman စာအုပ္နဲ႔မွ ရမွာကိုး။ အဲဒီစာအုပ္က ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္ထဲရွိတာ ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို သူတို႔အင္တာဗ်ဴးတယ္။ သူေဌးက ဗ်ဴးတာ။ ကြ်န္ေတာ္က မေလးရွား အေတြ႔အႀကံဳ ရိွထားတာဆုိေတာ့ အေရြးခံရတယ္။ ေရြးလည္းၿပီးေရာ တင္လိုက္တာ။ ဘာမွ မၾကာလိုက္ဘူး။ ဒီေန႔တင္၊ နက္ျဖန္လို IPA က်လာတာပဲ။ IPA Letter ကို စင္ကာပူကေန Fax နဲ႔လွမ္းပို႔ေပးလိုက္တယ္။
ေအးဂ်င့္ဖီးက ၃၅ သိန္းေပးရတယ္။ လခက Basic Pay ၇၀၀၊ allowance က ၁၀၀။ ေပါင္း ၈၀၀ ေပါ့။ ေနတာ သူတို႔စီစဥ္ေပး တယ္။ အခ်ိန္ပို ဆင္းရတာနဲ႔ဆို တစ္လကို ၁၄၀၀၊ ၁၅၀၀ ေလာက္ ထုတ္ရပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ကလည္း သေဘာက်တယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ တစ္ႏွစ္ေနၿပီး သင္တန္းေတြ ေလွ်ာက္တက္ေနမဲ့ အစား ဒီအလုပ္ကို တစ္ႏွစ္လုပ္ၿပီး အေတြ႔အႀကံဳယူတာက်ေတာ့ ပိုက္ဆံလည္းရတယ္။ လက္ေတြ႔လည္း တတ္သြားတာေပါ့။ တက္ရမဲ့ သင္တန္းေတြကေတာ့ ႀကိဳးခ်ည္နည္းတို႔ ဘာတို႔၊ သေဘၤာနဲ႔ပတ္သက္တာေတြေပါ့။ ဒါတင္မရဘူး။ သေဘၤာက်င္းေတြမွာလည္း Dock ဆင္းရမယ္။ ေနာက္ၿပီး အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းလည္း တက္ရဦးမယ္။
ေျပာပါေတာ့ အဲဒီလိုနဲ႔ စင္ကာပူကို ဇူလိုင္လ ၂၈ ရက္၊ ၂၀၀၈ မွာ ထြက္ခဲ့တယ္။
လုပ္ရတာက သေဘၤာႀကီးေတြေပၚကို ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ (motor boat) ကေလးေတြနဲ႔ သြားၿပီး ကုန္ေျခာက္ေတြ သြားပို႔ရတယ္။ ဘီစကစ္၊ အေအးဗူး စတဲ့ အစားအေသာက္နဲ႔ လူ႔အသံုးအေဆာင္ေတြ သြားသြား ပို႔ေပးရတာ။ ေနာက္ သူတို႔ေပးလိုက္တဲ့ D.O (Delivery Order) စာရြက္စာတမ္းေတြ ျပန္ယူလာ စသျဖင့္ေပါ့။ ပို႔ခယူတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။ ပစၥည္းကမွ ၃၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ တန္တာ။ သေဘၤာနဲ႔ တစ္နာရီေလာက္ ေမာင္းရတဲ့ ခရီးကို ၅၅၀ ေလာက္ ေတာင္းတယ္။ သံုးနာရီ ေမာင္းရတဲ့ခရီး ဆုိ ၁၀၀၀ ေက်ာ္ေပးရတယ္။
သူတို႔အတြက္ အေရးႀကီးတာက ပစၥည္းမဟုတ္ဘူး။ ပစၥည္းေတြထက္ ပိုအေရးႀကီးတာက D.O။ ဒါနဲ႔မွ သူတို႔ ပိုက္ဆံ ျပန္ေတာင္းလို႔ ရမွာကိုး။ အဲဒီ D.O မွာ လက္မွတ္ထိုးဘို႔၊ ေနာက္ၿပီး သေဘၤာတံဆိပ္တံုးပါဘို႔ အေရးႀကီးတယ္။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ပစၥည္းေရထဲက်သြားေတာင္မွ ပုိက္ဆံေတာင္းလို႔ရတယ္။
ေျပာရဦးမယ္။ တစ္ေခါက္မွာ Tanker သေဘၤာႀကီးေပၚ ပိုက္လံုးေတြ ပို႔ရတယ္။ အဲဒါ ကရိန္းကေန ဘယ္လိုဘယ္လို လြတ္က်သလဲေတာ့ မသိဘူး။ ပိုက္ျပဳတ္က်ၿပီး ဘုတ္(Boat) ေပါက္သြားတယ္။ ဘုတ္ထဲ ေရေတြ၀င္ေတာ့ အသက္ကယ္ေလွ ေတြေပၚ စုၿပံဳတိုးတက္ၾကတာေပါ့။ ဘုတ္ေပၚမွာက အသက္ကယ္ ေလွေတြရိွတယ္။ ေနာက္ အဲဒီဘုတ္နဲ႔တဲြထားတဲ့ ႀကိဳးကိုျဖတ္ခ်။ မခ်ရင္ ဘုတ္က တန္းလန္းႀကီး ျဖစ္ေနမွာကိုး။ အေသအေပ်ာက္ မရိွေပမဲ့ ပထမဆံုး အတြ႔အႀကံဳဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အေတာ့္ကို သည္းထိတ္ရင္ဖို ျဖစ္သြားတယ္။ ဘုတ္ေတြမွာ အေရးေပၚ ခလုတ္ရိွတယ္။ အဲဒီခလုတ္ကို ႏိွပ္လိုက္ရင္ နာရီ၀က္ အတြင္း ကင္းလွည့္ေနတဲ့ ရဲသေဘၤာေတြ ေရာက္လာတတ္တယ္။
သေဘၤာေတြေပၚမွာက ဖိလစ္ပင္းမ်ားတယ္။ ျမန္မာေတြလည္း ပါတတ္တယ္။ တစ္ခါကဆိုရင္ သေဘၤာတစ္စီးလံုး ျမန္မာေတြခ်ည္းပဲ။ သေဘၤာကက္ပတိန္ကစ ျမန္မာ။ ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ့္ျမန္မာခ်င္း ဆိုၿပီးေတာ့ ကိုယ့္အလုပ္ ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ ၀ိုင္းလုပ္ေပးတယ္။ အဲဒီမွာ Chief Officer ကလည္း ျမန္မာပဲ။ သူက ေဟ့ေကာင္၊ ဒီပစၥည္းေတြ ခ်ေပး တဲ့။ အလိုဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔အလုပ္က သေဘၤာဆီ လာပို႔ေပးရံုပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ ေစတနာရိွရင္ ခ်ေပးခ်င္ ခ်ေပးမယ္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ တကယ္ ယူရမွာက သူတို႔။ ခုေတာ့ အေၾကာႀကီးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ခ်ေပး တဲ့။
ကြ်န္ေတာ္လည္း စိတ္ေတာ္ေတာ္ အခ်ဥ္ေပါက္သြားတာနဲ႔ ဦး လို႔။ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီလို ေျပာရတာလဲ။ ဦးတို႔မယူလို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျပန္ယူသြားရင္လည္း ဘာမွ မျဖစ္ဘူး လို႔ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ မင္းတို႔ပို႔တဲ႔ပစၥည္း မင္းတို႔မခ်ေပးလို႔ ဘယ္သူ ခ်ေပး မလဲ တဲ့။ သူက မာေရေက်ာေရနဲ႔။ မသကာ ညီေလးေရ၊ အစ္ကိုတို႔ကိုေတာ့ ဒါေတြ ကူခ်ေပးကြာ ဆိုလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေနပါ့ မလားဗ်ာ။ တျခားဟာေတြေတာင္ ၀ိုင္းလုပ္ေပးေနေသးတဲ့ဟာ။
ဦးတို႔ မယူခ်င္လဲ ေန။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပိုက္ဆံ claim လုပ္ရမွာ ဒီပစၥည္းေတြနဲ႔ မဟုတ္ဘူး။ ေဟာဒီ D.O နဲ႔ လို႔ေျပာလုိက္မွ သူတို႔ဟာ သူတို႔ သယ္ေတာ့တယ္။ အဲဒီလိုလည္း ႀကံဳရေသးတယ္ဗ်ာ။
Anchorage (အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေရပိုင္နက္တြင္ သေဘၤာႀကီးမ်ား ေက်ာက္ခ်ရပ္နားရာ ေနရာ) က်ေတာ့ ဟို႔ ပင္လယ္ ထဲေရာက္သြားၿပီ။ အရမ္းအႏၱရာယ္မ်ားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔လို အေတြ႔အႀကံဳမရိွေသးတဲ့ သူေတြ မလႊတ္ဘူး။ အေတြ႔အႀကံဳ ရင့္ၿပီးတဲ့သူေတြပဲ လႊတ္တယ္။
အရင္တံုးကေတာ့ Pasir Panjan Ferry Terminal ကေန သြားရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခုေတာ့ Penjuru Terminal ကိုေျပာင္း လုိက္တယ္။ အဲဒီမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရံုးခန္းလည္း အဲဒီမွာပဲ။ အဲဒီမွာ ပစၥည္း supply လုပ္တဲ့ ကုမၸဏီေတြခ်ည္း စုေနတယ္။ စုစုေပါင္း ၁၃ ခုေလာက္ရိွတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ပစၥည္း supply လုပ္ရတာ သီးသီးပဲ။ တျခားဘာမွ မလုပ္ရဘူး။
ပစၥည္းပို႔ဘို႔ ဘုတ္တစ္ေခါက္ထြက္ရင္ လူ ၃ ေယာက္ပါတယ္။ ဘုတ္ေမာင္းတဲ့သူ တစ္ေယာက္ရယ္။ ေအာက္က ခ်ိတ္ေပးမဲ့လူ တစ္ေယာက္။ အေပၚတက္ ျဖဳတ္ရမဲ့လူ တစ္ေယာက္။
ပင္လယ္ထြက္ရတာ အရမ္း အႏၱရာယ္မ်ားတယ္။ တစ္ခါတံုးကဆို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘုတ္မွာ။ ေအာက္က ပစၥည္းခ်ိတ္ေပး တဲ့သူကို ခ်ည္တဲ့ခါးပတ္ႀကိဳးနဲ႔ ရိုက္မိတာ ႏွာေခါင္းရိုး က်ိဳးသြားတယ္။ ႀကိဳးကက်အလာ ဘုတ္ကအေစာင္း ဆိုေတာ့ ႀကိဳးအဖ်ားနဲ႔ ခတ္သြားတာ။
တစ္ခါတစ္ခါ ပစၥည္းတင္ေနတံုး မိုးက သည္းႀကီးမည္းႀကီးရြာ။ လိႈင္းကလည္း အရမ္းလူးေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ Life Jacket (သက္ကယ္အကႌိ်) ေတြ ၀တ္ထားရတယ္။ ပင္လယ္ထဲလဲ ျပဳတ္ပ်က္ က်တာပဲ။ ေသကံမေရာက္ သက္မေပ်ာက္လို႔သာ။ တစ္ခါေတာ့ အိႏိၵယ Boarding Officer တစ္ေယာက္ဆို သေဘၤာေပၚတက္သြားရင္း gangway (ကုန္းေဘာင္) ျပတ္က်တာ။ gangway က စိတ္မခ်ရဘူး။ ပင္လယ္ေရေတြနဲ႔ အျမဲထိေနေတာ့ သံေခ်းေတြကိုက္ၿပီး ေဆြးေနၿပီ။
သြားတာေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာေတြနဲ႔ သံုးေယာက္ သြားတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဒီေကာင့္အလွည့္မွာ ျပတ္က်တာ။ သူလည္း gang way နဲ႔ လြတ္ရာ ပင္လယ္ထဲကို ခုန္ခ်သြားတယ္။ မဟုတ္လို႔ gangway န႔ဲသာ ရိုက္မိရင္ ေသၿပီ။ သူတို႔သံုးေယာက္လံုးမွာ Life Jacket မပါဘူး။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ သူက ေရကူးတတ္လို႔။ သူျပဳတ္က်သြားတာနဲ႔ ေဘာေတြ ပစ္ခ်ေပးလိုက္တယ္။ ေတာ္ေသး တယ္။ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး။
အဲဒီမွာ ရဲ ကင္းလွည့္သေဘၤာေတြ ေရာက္လာတယ္။ ရဲေတြက ကက္ပတိန္ကို ေမးတာေပါ့။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ လို႔။ တကယ္ဆို officer အေနနဲ႔ တိုင္လို႔ရတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သူလည္း တိုင္ေတာ မေနေတာ့ဘူး။ သူတို႔နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔က ကိုင္းကြ်န္း မီွ၊ ကြ်န္းကိုင္းမီွ လုပ္ေနၾကရတာကိုး။ ဒါနဲ႔ ၿပီးသြားေရာ ဆိုပါေတာ့။
မလြယ္ဘူးဗ်ဳိ႔။ ေရထဲမွာ လုပ္ေနရတာ။ အႏၱရာယ္ခ်ည္းပဲ။
တစ္ခါတေလ super tanker ႀကီးေတြဆီ သြားပို႔ရတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဒီေကာင္ႀကီးေတြက empty (ကုန္မပါ၊ ဗလာ သေဘၤာ) ေတြ။ သေဘၤာကႀကီးလို႔ နဂိုကတည္းက ျမင့္ျပန္။ ကုန္မတင္ထားလို႔ ေရေပၚေပၚေနျပန္ ဆိုေတာ့ အျမင့္ႀကီးေတြ။ ျပဳတ္ ပ်က္သာ က်လို႔ကေတာ့ ရွင္ႏိုင္စရာ လမ္းမရိွဘူး။ ကုန္တင္ထားရင္ ေရထဲကို သံုးပံုႏွစ္ပံုေလာက္ ျမဳပ္ေနလို႔ ေတာ္ေသးတယ္။
အလုပ္ခ်ိန္ကေတာ့ မနက္ ၈ နာရီကေန ညေန ၅ နာရီပဲ။ ဒါေပမဲ့ ပစၥည္းမပို႔ရတဲ့ ေန႔ေတြဆို အားေနတယ္။ ကြန္တိန္နာ ထဲမွာ တစ္ေနကုန္ ေကာ္ဖီေသာက္လိုက္၊ စာဖတ္လိုက္နဲ႔ အခ်ိန္ျဖဳန္းရတာပဲ။ ဒီေန႔ဆို အလုပ္မရိွလို႔ ေန႔ခင္း ၁၂ နာရီကတည္းက ကြ်န္ေတာ္တို႔ အျပင္ထြက္ လည္ေနတာပဲ။
လုပ္သက္ တစ္ႏွစ္ရရင္ တံုးတစ္တံုး ထုေပးတယ္။ ကုမၸဏီန႔ဲ သေဘၤာက ထုေပးတာ။ လုပ္သက္ သံုးႏွစ္ရလို႔ တံုးသံုးတံုး ထုၿပီးသြားရင္ စာေမးပဲြ ေျဖလို႔ရၿပီ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ တံုးကလည္း အလကားေတာ့ မရဘူး။ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၂၀၀ န႔ဲ ၀ယ္ယူရ တာ။ ပိုက္ဆံေပးရတာေတာ့ သိပ္မမ်ားပါဘူး။ လုပ္ရတာကေတာ့ အသက္နဲ႔ရင္းၿပီးကို လုပ္ရတာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေသမွာ သိပ္ကို မေၾကာက္ေတာ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ မေလးရွားမွာလုပ္ၿပီး တစ္ႏွစ္ျပည့္တဲ့ေန႔မွာ ကားေမွာက္တယ္။ ဘီးေပါက္ၿပီး ေမွာက္တာ။ ကံေကာင္းလို႔ေပါ့။ အကုန္ေသကုန္ေတာ့မလို႔။ သူေဌးကလည္း ေတာ္ပါတယ္။ ကားေမွာက္တဲ့ ေနရာ ခ်က္ခ်င္းလိုက္လာၿပီး အကုန္လုပ္ကိုင္ ေပးတယ္။ အဲဒီကတည္းက ကြ်န္ေတာ္ေသမွာ မေၾကာက္တတ္ေတာ့ဘူး။ ေသတစ္ေန႔ ေမြးတစ္ေန႔ပဲ လုိ႔ သေဘာထားတတ္လာ တယ္။
မနက္ျဖန္ေန႔ခင္း ၂ နာရီမွာ ပင္လယ္ဆင္းရမယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔အဖို႔ေတာ့ ရိုးေနပါၿပီ။ သေဘၤာသားျဖစ္လည္း တစ္ခ်ိန္လံုး ပင္လယ္ထဲ ေနရမွာပဲ မဟုတ္လား။
ဒါကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ သေဘၤာသား တစ္ပိုင္း ဘ၀အေတြ႔အႀကံဳေလးေတြေပါ့ဗ်ာ။ သေဘၤာသားစစ္စစ္ေတြဆို ကြ်န္ေတာ့္ထက္ ပိုဆိုးမလား မေျပာတတ္ဘူး။

သံုးသပ္ခ်က္

ကိုမိုးသက္မွာ စင္ကာပူတြင္ လုပ္ေနသည္ ဆိုေသာ္ျငားလည္း ကုန္းေပၚတြင္ လုပ္ေနရျခင္းမဟုတ္။ သေဘၤာသား ျဖစ္ေရးအတြက္ ပင္လယ္တြင္းဆင္းကာ sea service ယူေနသူ ျဖစ္သျဖင့္ အျခား ကုန္းေပၚတြင္ လုပ္ကိုင္ေနသူမ်ားႏွင့္ အေတြ႔အႀကံဳျခင္း မတူပါ။ သုိ႔ေသာ္ အသက္ႏွင့္ရင္းကာ လုပ္ေနရေသာ သူတို႔ဘ၀ကို အမ်ားသိႏိုင္ရန္ ၾကားညွပ္၍ ေဖာ္ျပ ေပးလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

၂၀၁၂၊ ေရၾကည္ကုန္းဘုန္းႀကီး ႏွင့္ ရွမ္းဘုန္းႀကီး အိပ္မက္မ်ား

၂၀၁၂ က်ရင္ ကမၻာႀကီးပ်က္မယ္ ဆိုတာ တကယ္လားဗ် ဟု မိတ္ေဆြတစ္ဦးက တစ္ေန႔တြင္ ေမးလာပါ၏။ ထို မိတ္ေဆြမွာ ျမန္မာျပည္မွ အင္ဂ်င္နီယာဘဲြ႔ ရရိွလာခဲ့သူ ျဖစ္ပါသည္။
ကြ်န္ေတာ့္မွာ စင္ကာပူပိုင္ Pulau Ular ကြ်န္း၊ ဓါတုေဗဒ စက္ရံု ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းတြင္ သြားေရာက္ အလုပ္လုပ္ေနရသည္ ျဖစ္ရာ ထို ကြ်န္းသို႔ေန႔စဥ္ သေဘၤာျဖင့္ သြားရသည္။ သေဘၤာစီးရန္ နာရီ၀က္မွ် တန္းစီရသည္ ျဖစ္ရာ ထိုသို႔ တန္းစီရင္း ေန႔စဥ္ ေတြ႔ရာမွ ထို သူႏွင့္ မိတ္ေဆြ ျဖစ္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထိုမိတ္ေဆြ ေမးလုိက္ေသာ ေမးခြန္းေပၚ အေျခခံ၍ ကြ်န္ေတာ့္တြင္ ေတြးစရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရလာခဲ့ပါသည္။
ထို မိတ္ေဆြကိုမူ အခ်ိန္လည္း သိပ္မရသည္ႏွင့္ အတိုခံ်ဳးကာ ျဖစ္ႏုိင္၊ မျဖစ္ႏုိင္ကို သူမ်ားေျပာတာေတြ လိုက္ နားေယာင္ ေနတာထက္ မိမိကိုယ္တိုင္ ခိုင္လံုေသာ သတင္း အခ်က္အလက္မ်ား ကို ေလ့လာၿပီး မိမိဉာဏ္ႏွင့္ ခ်င့္ခ်ိန္ ယံုရန္ ေျပာလိုက္ပါသည္။ သည္ ၂၀၁၂ တစ္ခုထဲ မဟုတ္ပါ။ အျခားကိစၥမ်ားကိုလည္း မိမိဉာဏ္ႏွင့္ ခ်င့္ခ်ိန္ ယံုၾကည္ၾကရန္ အေရးႀကီးပါသည္။
ယခုတေလာ ထို ၂၀၁၂ အေၾကာင္း သတင္းစာ၊ ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္း၊ အင္တာနက္ ႏွင့္ အီးေမးလ္ မ်ားတြင္ အေတြ႔ရ မ်ားလာခ့ဲပါသည္။ အထူးသျဖင့္ ၂၀၁၂ အေၾကာင္း ရိုက္ကူးထားေသာ ရုပ္ရွင္ေၾကာင့္ ပို ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ထို ၂၀၁၂ တြင္ ကမၻာပ်က္မည္ ဆိုသည္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျမတ္ႏိုးခင္ က http://www.anyarnwaytamarmyay.blogspot.com/ တြင္ အက်ယ္တ၀င့္ ရွင္းလင္းေျပာျပထားပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာလိုသည္မွာ ၂၀၁၂ အေၾကာင္း မဟုတ္၍ ဤေနရာတြင္ ခ်န္လွပ္ ခဲ့ပါမည္။
ကြ်န္ေတာ့္အေနႏွင့္မူ ၂၀၁၂ တြင္ ကမၻာပ်က္မည္ ဟု ေျပာသည္ကို မထူးဆန္း။ ထူးဆန္းေနသည္မွာ ထုိ ကမၻာပ်က္ မည္ ဆိုသည္ကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္ႏွင့္ တုန္လႈပ္ ေခ်ာက္ခ်ားစြာ ေျပာဆိုေနသူ အမ်ားစုမွာ ပညာတတ္မ်ား ျဖစ္ေနျခင္း ပင္ ျဖစ္ပါသည္။
သို႔ဆိုလွ်င္ ပညာ ဟူသည္ အဘယ္နည္း။ ပညာဟူသည္မွာ အမွားအမွန္ကို ေ၀ဖန္ ပိုင္းျခားႏိုင္စြမ္း ဟု အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ပါသည္။ သို႔အတြက္ ပညာတတ္ ဟူသည္ အမွားအမွန္ကုိ ေ၀ဖန္ပိုင္းျခား သံုးသပ္ႏိုင္စြမ္းရိွသူ ဟု မွတ္ယူရမည္ ျဖစ္ပါ သည္။ ထိုေၾကာင့္ပင္ ထို ပညာတတ္ ဆိုသူမ်ားက ရွမ္းဘုန္းႀကီး အိပ္မက္မ်ားကို စဲြစဲြလမ္းလမ္း ယံုၾကည္ေနျခင္း၊ ဇူလိုင္လ ၂ ရက္ေန႔တြင္ ဆူနာမီ တုိက္မည္ ဆိုသည္ကို စဲြလန္းေၾကာက္လန္႔စြာ email မ်ား အဆက္မျပတ္ ေပးပို႔ျခင္း၊ ေအာက္တိုဘာ ၁၅ ရက္ေန႔တြင္ ေန႔တာသည္ ၂၅ နာရီ ျဖစ္မည္ဆိုသည္ကို ထူးထူးဆန္းဆန္း ျဖစ္ေနျခင္း၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္တြင္ ကမၻာပ်က္မည္ ဆိုသည္ကို ထိတ္လန္႔ ေခ်ာက္ခ်ားေနျခင္း တို႔အား ကြ်န္ေတာ္ အလြန္ အံ့ၾသမိပါသည္။
ထိုက့ဲသုိ႔ ဆိုလွ်င္ ပညာ ဟူေသာ အဓိပၸာယ္ႏွင့္ ပညာတတ္ ဟူေသာ အဓိပၸာယ္တို႔ အၾကား ကြဲလဲြမႈ တစ္စံုတစ္ရာ ေတာ့ ရိွေနၿပီ ဟု ကြ်န္ေတာ္ သံသယ ျဖစ္မိပါသည္။
ယေန႔ေခတ္သည္ ယခင္ကာလမ်ားက ကဲ့သို႔ သတင္း အခ်က္အလက္မ်ားကို ခဲခဲယဥ္းယဥ္း ရွာေဖြေနရေသာ ကာလ မဟုတ္ပါ။ မိမိသိလိုသည္ကို အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေပၚတြင္ စာလံုးအနည္းငယ္မွ် ရိုက္ထည့္လိုက္ရံုမွ်ႏွင့္ ပညာရွင္ေပါင္းစံု ၏ အခ်က္အလက္ေပါင္းစံု၊ သတင္းေပါင္းစံု ကို အလြယ္တကူ ဖတ္ရႈႏိုင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထို အခ်က္အလက္မ်ား မွန္မမွန္၊ စိတ္ခ်ရ မခ်ရ ဆိုသည္မွာ မိမိ၏ ဉာဏ္ျဖင့္ ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားဘို႔ ျဖစ္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ ေလးမ်က္ႏွာၿမိဳ႔တြင္ ေနခဲ့စဥ္ကာလက ျဖစ္ပါသည္။ ၁၉၈၃ ခုႏွစ္ေလာက္က ေလးမ်က္ႏွာၿမိဳ႔၏ ျမစ္တစ္ဖက္ကမ္း တြင္ရိွေသာ ေရၾကည္ကုန္းရြာမွ ဘုန္းႀကီးသည္ ေရမန္း အလြန္စြမ္းသည္ ဆိုသျဖင့္ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္မွ ကားႀကီးကားငယ္ အသြယ္သြယ္ျဖင့္ လာေရာက္ ၾကေသာ ျဖစ္ရပ္တစ္ခု ႀကံဳခဲ့ဖူးပါသည္။ ထို ေရမန္းကို ေသာက္လိုက္လွ်င္ ေရာဂါမိ်ဳးစံုတို႔ ေပ်ာက္ကင္းကာ စီးပြား လာဘ္လာဘတို႔ တိုးပြားသည္ ဟူ၏။ လာသည့္သူမ်ား အလြန္မ်ားသျဖင့္ ကြင္းလယ္ တြင္ မ႑ပ္ႀကီး ထိုးလွ်က္ လူမ်ားကို ေရခြက္မ်ားကိုင္ကာ တန္းစီထိုင္ေစၿပီး ဘုန္းႀကီးက ထို ေရခြက္မ်ားကို လက္ႏွင့္ လုိက္ထိ ေပးရသည္ ဆို၏။ ေနာက္ လူမ်ားသထက္ မ်ားလာေသာအခါ ဘုန္းႀကီးမွာ ေရခြက္မ်ားကို ထိေပးျခင္းငွာ မတတ္သာေတာ့ဘဲ ေရကန္ကိုမန္းေပး၊ ထိုမွ ေနာက္တြင္မေတာ့ ေရတြင္းကို မန္းေပးကာ ထိုေရတြင္းမွ ေရမ်ားကို ေရမန္းအျဖစ္ ခပ္ယူၾကသည္ ဟူ၏။ ထိုကဲ့သို႔ ေရမန္းယူရန္ လာၾကသူအမ်ားထဲတြင္ ပညာတတ္ အမ်ားအျပား ပါ၀င္ပါသည္။
ကြ်န္ေတာ္ ငယ္စဥ္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ရြာႏွင့္ သိပ္မေ၀းလွေသာ ရြာႀကီးတစ္ခုတြင္ ေဇာ္ဂ်ီေပၚခဲ့ဖူးေသာ ျဖစ္ရပ္ တစ္ခု လည္း ၾကားဖူးခဲ့ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ ဖခင္ႀကီးမ်ား လက္ထက္ ျဖစ္ပါ၏။ ထို ေဇာ္ဂ်ီေပၚသည့္ ရြာႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရြာမွာ မုိင္ ၂၀ ခန္႔မွ်သာ ေ၀းသည္ျဖစ္ရာ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ဦးေလးေတာ္သူ ဦးေရႊကြယ္က ကိုယ္တိုင္သြားၾကည့္ပါသည္။ သူျပန္လာေသာ အခါ ေျပာျပသည္မွာ ေအာင္မယ္ေလးကြာ၊ ငါ့ႏွယ္၊ ေဇာ္ဂီ်ဆိုလို႔ သြားၾကည့္ပါတယ္။ တို႔ရြာက ေသာက္ရူး လွေရႊ ျဖစ္ေနတာ ကိုး။ အလိုကြယ္၊ ဒီေကာင္က အ၀တ္နီႀကီး တကားကားနဲ႔ တယ္ေကာင္းစားေနပါကလား ဟူ၏။ ထို လွေရႊ ဆိုသူမွာ အလုပ္ကို လက္ေၾကာတင္းေအာင္ လုပ္သူမဟုတ္။ မည္သူကမွ လူရာမသြင္း။ ဘာမွ အသံုးက်သူ မဟုတ္ရကား ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရြာတြင္ စားေပါက္မေခ်ာင္၍ တစ္နယ္ရပ္ျခားသြားကာ သူဉာဏ္ရိွသလို လုပ္စားေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
၁၉၉၅ ခုႏွစ္ပတ္၀န္းက်င္ ကလည္း ေတာင္ငူတြင္ သူႏွင့္ ဖက္အိပ္လိုက္လွ်င္ ေရာဂါေပ်ာက္သည္ ဆိုေသာ မိန္းကေလး တစ္ဦး ေပၚခဲ့ပါေသးသည္။ ဤေနရာသို႔လည္း လူအမ်ား အုတ္ေအာ္ ေသာင္းတင္း သြားေရာက္ခဲ့ၾကပါ၏။
သူမ်ားေျပာတာ ဟုတ္မဟုတ္ ကုိယ္ပိုင္ဉာဏ္ႏွင့္ ခ်င့္ခ်ိန္မယံုတတ္သူမ်ားေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာျပည္တြင္ ဤကဲ့သို႔ လုပ္စားေနသူ ဘုန္းႀကီးပုဂိၢဳလ္၊ လူပုဂိၢဳလ္မ်ား ေနရာအႏွံ႔ ေပၚေပါက္ေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ယခုေခတ္သည္ကား email မ်ားကို အင္တာနက္မွ တစ္ဆင့္ လြယ္ကူလွ်င္ျမန္စြာ လူေပါင္းမ်ားစြာသို႔ စကၠန္႔ပိုင္း အတြင္း ပို႔ႏိုင္ေနၿပီ ျဖစ္ရာ သတင္း ႏွင့္ အခ်က္အလက္မ်ားမွာ ခ်က္ျခင္း ပ်ံ႔ႏံွ႔ပါသည္။ ထိုသတင္း၊ အခ်က္အလက္မ်ား ထဲတြင္ ေကာင္းတာလည္း ပါ၊ မေကာင္းတာလည္း ပါ၊ မွန္တာလည္း ပါ၊ မမွန္တာလည္း ပါပါသည္။
ဥပမာ - လက္ကိုင္ဖံုးႏွင့္ စကားေျပာလွ်င္ ဖံုးမွ ထုတ္လႊင့္ေသာ ေရဒီယို သံလိုက္လိႈင္းမ်ားေၾကာင့္ ဦးေဏွာက္ကို ပ်က္စီးေစသည္၊ ကင္ဆာျဖစ္ေစသည္ ဟူသည့္ သတင္းမ်ားမွာ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမ်ားေပၚတြင္ အမ်ားအျပား ေရးသား ထားေသာ္လည္း အေျခအျမစ္မရိွ၊ မွန္လည္း မမွန္ပါ။ သို႔ေသာ္ ထိုသတင္းမွားကို ထုတ္လႊင့္သူမွာ လူအထင္ႀကီးေစရန္ အခ်က္အလက္မ်ား ႏွင့္တကြ ေရးသားထားသျဖင့္ အေသးစိတ္ မေလ့လာသူမ်ားအေနႏွင့္ ဒိြဟ ျဖစ္စရာ ျဖစ္ပါသည္။
ထို႔ျပင္ ကြန္ျပဴတာႏွင့္ အိုင္တီ နည္းပညာမ်ားသည္လည္း မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေပၚ တိုးတက္လွ်က္ ရိွရာ အခ်ိဳ႔ေသာ သတင္းမ်ားမွာ လူအမ်ားကို ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္ေစရန္ လွည့္စားႏုိင္ပါသည္။ ဓါတ္ပံုႏွင့္ ဗီဒီယိုမ်ားကို အျပင္တြင္ တကယ္ ျဖစ္ပ်က္ေနဟန္ ဖန္တီးႏိုင္ပါသည္။ ထို ဓါတ္ပံုႏွင့္ ဗီဒီယိုကို ၾကည့္လုိက္ရသျဖင့္လည္း ယံုၾကည္ရန္ လြယ္ ကူလွပါသည္။
ဥပမာ - မည္သည့္တိုင္းျပည္၊ မည္သည့္ၿမိဳ႔တြင္ မည္သူသည္ လူမ်ားကို သတ္ျဖတ္ၿပီး ေရခဲေသတၱာအတြင္း သိုေလွာင္ကာ စားေသာက္ေနသည္။ မည္သည့္တိုင္းျပည္တြင္ ကေလးအေသမ်ားကို ခုတ္ထစ္ ခ်က္ျပဳတ္ကာ ထူးဆန္းေသာ အစားအေသာက္ အေနႏွင့္ ေရာင္းခ်ေနသည္ ဟူေသာ သတင္းမ်ိဳးမ်ား။
ဤသတင္းမ်ားသာ မွန္ခဲ့ပါက ေန႔စဥ္ထုတ္ သတင္းစာႀကီးမ်ားတြင္ ပါလာရမည္ အမွန္ ျဖစ္ပါ၏။ ထိုသတင္းစာႀကီး မ်ားမွ သတင္းေထာက္မ်ားသည္ကား အလြန္ထက္ျမက္လွသူမ်ား ျဖစ္ေလရာ ေခ်ာင္ႀကိဳေျမာင္ၾကားတြင္ ျဖစ္ပ်က္ေနသည္ မ်ားကိုပါ ေထာက္လွမ္းႏိုင္စြမ္း ရိွသျဖင့္ ဤမွ် ရုပ္ပ်က္ ဆင္းပ်က္ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို မသိ ဆိုသည္မွာ မျဖစ္ႏုိင္ပါ။

ၿပီးခဲ့သည့္ ႏွစ္အနည္းငယ္က ကြ်န္ေတာ့္ထံ ၀င္လာေသာ email တစ္ေစာင္တြင္ စင္ကာပူ East Coast ကမ္းေျခတြင္ ငါးမန္း ေပၚၿပီး အပန္းေျဖသူမ်ားကို တိုက္ခိုက္ သတ္ျဖတ္ေၾကာင္း ဓါတ္ပံုႏွင့္တကြ ေဖာ္ျပထားပါသည္။ ဤသတင္းကို မိတ္ေဆြမ်ား သို႔ forward လုပ္လုိက္ေသာအခါ မိတ္ေဆြတစ္ဦးက ဤသတင္းမွာ လုပ္ႀကံထားေသာ သတင္းမွား ျဖစ္ေၾကာင္း အသိေပး လာပါ၏။ အကယ္၍သာ ဤသတင္းမွန္လွ်င္ Strait Times သတင္းစာႀကီးတြင္ ပါလာရမည္ မုခ် ျဖစ္ပါသည္။
ထို႔ျပင္ မၾကာခဏ လက္ခံရရိွတတ္ေသာ email တစ္ခုမွာ ရွမ္းဘုန္းႀကီး အိပ္မက္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ထုိစာမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ အလယ္တန္းေက်ာင္းသား ဘ၀ကပင္ စတင္ ေတြ႔ရိွခဲ့ရပါသည္။ ေရႊေပလႊာ ဟု အမည္ရပါ၏။ ဤစာကို ခုနစ္ေစာင္ ကူးၿပီး ေ၀ပါ။ ဤက့ဲသို႔ ကူးၿပီး ေ၀သျဖင့္ အႏွီရြာမွ အႏွီမည္ေသာ သူမွာ ငါးသိန္းထီေပါက္၍ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ခ်မ္းသာသြား သည္။ မည္သည့္ရြာမွ မည္သူသည္ကား စာကိုမေ၀မိသျဖင့္ သားျဖစ္သူ ေသဆံုးရသည္ ဟူေသာ စာမ်ိဳး ျဖစ္ပါ၏။
ယခု ေရႊေပလႊာမ်ားတြင္ ဗုဒၶပံုေတာ္မ်ား၊ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား ပံုမ်ားပါ ပါပါသည္။ Apple ကုမၸဏီမွ Designer က သူ႔မ်က္ႏွာကို ဗုဒၶ၏ ပံုေတာ္တြင္ ထည့္သြင္းလိုက္ေသာ အခါ ကမၻာတစ္၀ွမ္းမွ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ အမ်ား မခံမရပ္ႏိုင္ တံု႔ျပန္ထား တာ ဖတ္ရပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသူတို႔ ကိုယ္ႏိႈက္က ဘုရားပံုကို ေရႊေပလႊာမ်ား အျဖစ္ အသံုးခ်ေနျခင္းကို ကြ်န္ေတာ္ နားမလည္ႏိုင္ပါ။
ဗုဒၶပံုေတာ္ကို လူအမ်ားၾကည္ညိဳႏိုင္ေစရန္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး email မ်ား ပို႔ျခင္းမွာ အလြန္ ေက်းဇူးတင္ ၀မ္းေျမာက္ ဖြယ္ ျဖစ္ပါ၏။ သို႔ေသာ္ အေဆာင္လက္ဖဲြ႔ အေနႏွင့္ အသံုးခ်ရန္ကား မသင့္ေတာ္လွပါေပ။

လြန္ခဲ့သည့္လကမူ ဘာသာေရး ဆိုင္ရာ တိုက္ခိုက္မႈမ်ား ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။ မည္သူက အစပိ်ဳးလုိက္သည္ မသိပါ။ ထို email မ်ားတြင္ ဘာသာတစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု ယံုထင္ ေၾကာင္ထင္ ျဖစ္ေစရန္၊ ရန္ျဖစ္ေစရန္၊ အဓိကရုဏ္းမ်ား ျဖစ္ေပၚေစရန္ ႏိႈးဆြထားေသာ အေၾကာင္းအရာ မ်ားစြာ ပါ၀င္ပါသည္။ email မွာ forward လုပ္ထားေသာ mail ျဖစ္၍ mail ပါ address မ်ားကို ၾကည့္လိုက္ျခင္းျဖင့္ ကမၻာတစ္၀ွမ္းရိွ သူမ်ားထံ ပ်ံ႔ႏွံ႔ေနၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း သိႏိုင္ပါသည္။
အလြန္ေအာက္တန္းက်ေသာ လုပ္ရပ္မ်ား ျဖစ္ပါ၏။ အေရးႀကီးသည္မွာ ဤ mail မ်ားကို ရရိွလာလွ်င္ ေကာင္းသည္၊ ဆိုးသည္ မိမိဉာဏ္ျဖင့္ ေ၀ဖန္ၿပီး အျခားသူမ်ားသို႔ မပို႔သင့္ပါက မိမိဘာသာ သိမ္းလိုသိမ္း၊ မသိမ္းလိုလွ်င္လည္း တစ္ခါတည္း delete လုပ္ပစ္လုိက္သင့္ ပါသည္။ မိမိ နားမလည္ေသာ၊ မကြ်မ္းက်င္ေသာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ေလွ်ာက္ဖြဘုိ႔ မသင့္ပါ။
လူအမ်ား၏ အသိဉာဏ္ကို ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္သြားလွ်င္၊ အသိမွားမ်ားကို စဲြျမဲယံုၾကည္ သြားလွ်င္ မိမိတြင္လည္း တာ၀န္ မကင္းပါ။
မိတ္ေဆြအားလံုးသည္ မိမိ ပညာအဆင့္အတန္းႏွင့္ ေလ်ာ္ညီစြာ ပိုင္းျခားေ၀ဖန္ သံုးသပ္တတ္သူမ်ား ျဖစ္လာၾကပါ ေစကုန္သတည္း။

ေအးၿငိမ္း
၁၄ - ၁၁ - ၂၀၀၉