Tuesday, April 9, 2024

ဦးစားပေးခြင်း ယဉ်ကျေးမှု

သည်ကနေ့မနက် ကျွန်ုပ် အလုပ်ကိုလာတော့ Blk 656A ထောင့်၊ လူသွားလမ်းပေါ်အဆင်းတွင် အပေါ်မှတက်လာသည့် လက်တွန်းလှည်းကလေးနှင့် ဆုံ၏။ ကလေးလက်တွန်းလှည်းကလေးကို အဖိုးကြီးတစ်ဦးက တွန်း တက်လာခြင်း ဖြစ်၏။ အဲလေ တွန်းတက်လာတာမဟုတ်။ တွန်းတက်ဘို့ ပြင်နေတာ ဖြစ်၏။ ကျွန်ုပ်က စက်ဘီးနှင့် အောက်ကိုအဆင်း၊ သူက အပေါ်အတက် နှစ်ဦး ဆုံ၏။ သူလည်း ရပ်စောင့်၊ ကျွန်ုပ်လည်း ရပ်စောင့်။ သူက မင်းအရင်ဆင်းလာခဲ့ ဆိုသည့်သဘော နှင့် လက်ပြ၏။ ကျွန်ုပ်လည်း စက်ဘီးကို အရှိန်သပ်လျက် ဆင်းသွားလိုက်၏။

 

ဤကဲ့သို့ပင် လူကူးမျဉ်းကြား၌လည်း အသင်တို့ ကြုံဖူးပါလိမ့်မည်။ မိမိက လူကူးမျဉ်းကြား၌ ကူးရန် ရပ်စောင့်သည့်အခါ ကားများက ရပ်လျက် သင့်ကို လမ်းပေးပါလိမ့်မည်။ 

 

လမ်း၌ရပ်စောင့်ရသည့်အခါ၌လည်း လမ်းသွားလမ်းလာများအတွက် နေရာလုပ်ပေးထားရ၏။ လမ်းကို ပိတ်ရပ်မနေရ။ လမ်းသွားသည့်အခါ လမ်းဘေးမှ (ပလက်ဖောင်း၏ လက်ဝဲဘက်မှ) ကပ်ကာ သွားရ၏။ သို့မှ အမြန်လျှောက်လိုသူများ ကျော်သွားနိုင်မည်။

 

စက်လှေကားစီးသည့်အခါ ရပ်စီးမည်ဆိုပါက လက်ဝဲဘက်၌ ကပ်လျက် ရပ်ရ၏။ သို့မှ လှေကားပေါ် တက်သွားလိုသူများ လက်ယာဘက်မှ ကျော်တက်နိုင်မည်။

 

ဤသည်မှာ ဦးစားပေးခြင်းယဉ်ကျေးမှု ဖြစ်သတည်း။

 

ကျွန်ုပ်တို့ကျောင်းသားဘဝက ဟီးနိုးဘတ်စ်ကားကို ခေါင်းပေါင်းကြီးတပ်ပေးလျက် ၁ ကျပ်တန် အထူးကားဟု ပြေးဆွဲ ပေး၏။ တစ်ခါသော် ကျွန်ုပ်နှင့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်တို့ မြို့ထဲသို့ သွားကြ၏။ ဘတ်စ်ကားဂိတ်တွင် စောင့်နေစဉ် ခေါင်းပေါင်းကြီးနှင့် ဘတ်စ်ကား ဆိုက်လာ၏။ 

 

ကားလုံးဝရပ်မသွားမီပင် ကျွန်ုပ်သူငယ်ချင်းမှာ ကားပေါ်အတင်းပြေးတက်လျက် နေရာဦးလေ၏။ အမှန်က သူ ထိုင်ဘို့ မဟုတ်။ ကျွန်ုပ်အတွက် နေရာဦးပေးခြင်းဖြစ်၏။ ကျွန်ုပ်က ဤသို့လုပ်တာကို မကြိုက်။ မကြိုက်ကြောင်းလည်း သူ့ကို ပြောပြ၏။

 

ကျွန်ုပ်တို့လို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်၊ သန်သန်မာမာ ယောက်ျားလေးများအဖို့ ဘတ်စ်ကားမှာ ထိုင်ခုံမရလို့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရ လျင်ကော။ ဘယ်လောက်ပင်ပန်းသွားပါမည်နည်း။ ကျွန်ုပ်တို့ထက်ပိုပြီး ထိုင်ခုံလိုအပ်သူတွေ ရှိနေနိုင်၏။ သူတို့အတွက် ဦးစားမပေးသင့်ပါသလော။ 

 

ကျွန်ုပ်သားကမူ ကားစီးသည်ဖြစ်စေ၊ ရထားစီးသည်ဖြစ်စေ။ ထောင့်တစ်နေရာ၌ ရပ်ကာ သူ့ဘာသာသူ သီချင်းလေး နားထောင်နေလေ့ရှိ၏။ အတင်းတွန်းပြီး နေရာလုဘို့ နေနေသာ နေရာလွတ်များရှိနေသည့်တိုင် မည်သည့်အခါမှ ထိုင်ဘို့ကို မစဉ်းစား။ 

 

ဘတ်စ်ကား၊ ရထားစီးသည့်အခါ၌လည်း အသင်တို့သည် အတင်းနေရာလုထိုင်သူများကို ကြုံကြရပါလိမ့်မည်။ ဤကဲ့သို့သော လူစားမျိုးထဲ၌ သင်တို့ မပါပါစေနှင့်။

 

ကျွန်ုပ် ကျောင်းသားဘဝက ရန်ကုန်သို့လာလျှင် သာရဝေါ - ရန်ကုန် ရထားစီးကာ လာရ၏။ ပြန်သည့်အခါ၌လည်း ထိုရထားကို ကြည့်မြင်တိုင်ဘူတာ၊ သို့မဟုတ် အင်းစိန်ဘူတာကနေ စီးရ၏။

 

ကြည့်မြင်တိုင်ဘူတာမှနေ၍ ရထားစီးသည့်အခါ ရထားပေါ်၌ အိပ်နေသူများကို တွေ့ရလေ၏။ ၎င်းတို့မှာ ရထားတွဲများကို နေအိမ်လုပ်နေသူများ ဖြစ်၏။ ထိုသူတို့သည် ရထားပေါ်၌အိပ်လျက် ထိုင်ခုံနေရာများ ဦး၏။ အိပ်လည်းအိပ်ရ၊ ထိုင်ခုံ နေရာဦးပြီး နေရာကို ရောင်းစားလို့လည်းရ။ တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ် ဖြစ်၏။

 

ဤသည်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကျွန်ုပ်ကြုံဖူး၏။ ရင်ထဲကပင် မကျေနပ်သော်လည်း ကျွန်ုပ် ဘာမှ မလုပ်ဖြစ်ခဲ့။

တစ်နေ့သောအခါ ကျွန်ုပ် ကျောင်းပိတ်၍ အိမ်အပြန် ရထားပေါ်၌ ဤကဲ့သို့ပင် ကြုံပြန်၏။ 

ခုံများပေါ်၌ အိပ်နေသူများ ရှိနေသဖြင့် ခရီးသည်များမှာ ထိုင်ခုံများအကြား လမ်းပေါ်၌ ထိုင်သူထိုင်၊ ထသူထ။

 

ကျွန်ုပ်ရောက်ပြီး များမကြာမီ ခပ်ပိန်ပိန်ပါးပါး၊ အသားခပ်ဖြူဖြူ၊ ကျောင်းသားနှင့်တူသူတစ်ယောက် တက်လာ၏။ ကျွန်ုပ် အသက်အရွယ် (၂၂/၂၃) လောက်ပင် ရှိပါလိမ့်မည်။ 

 

၎င်းက အသံကိုမြှင့်လျှက် -

 

‘ဟိတ်၊ အကုန်ထစမ်း၊ အကုန်ထ။ ထဆိုထလေ။ ဘာလုပ်နေတာတုံး။ အကုန်ထ။ အကုန် အောက်ကိုဆင်း။ ဘာလဲ ဒီရထားပေါ်မှာ ခင်ဗျားတို့က အကျအနလာအိပ်နေရအောင် ဒီရထားက ခင်ဗျားတို့ ပထွေးဆီက အမွေရထားတာလား။ ဟို့နောက်က တစ်ယောက် ထဆိုထလေ။ ဘာပေနေတာလဲ။ အကုန်အောက်ကိုဆင်း။ ခရီးသည်တွေ ခုံတွေမှာ အားလုံးဝင်ထိုင်။ တစ်ယောက်မှ ပိုက်ဆံပေးစရာမလိုဘူး။ ဒါ ပြည်သူပိုင်ရထား။ ဘယ်ကောင်မှ မပိုင်ဘူး။ 

 

ထိုနံရောအခါကျမှ ရထားတွဲခုံများပေါ် အိပ်နေသူများမှာ ကုပ်ချောင်းကုပ်ချောင်းနှင့် ဆင်းသွားကြလေ၏။ ခရီးသည်များ လည်း မိမိတို့နီးရာခုံများတွင် ဝင်ထိုင်ကြလေ၏။

 

ဤအဖြစ်အပျက်ကိုကြည့်ပြီး ကျွန်ုပ်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလွန် အားမရဖြစ်မိလေ၏။ ကျိန်လည်း ကျိန်ဆဲမိ၏။ 

“ငါရော ဘာကြောင့် အဲသလို မလုပ်နိုင်ရသလဲ။ ဘာကိစ္စ အဲသလောက် သရဲဘောကြောင်ရသလဲ။ ကိုယ့်မျက်စိရှေ့မှာ မဟုတ်တာလုပ်နေတာကို ဘာကြောင့် မျက်စိမှိတ် နေရသလဲ။

 

လက်မှတ်ဝယ်ပြီး ရထားစီးသည့်သူများကို ဦးစားမပေးဘဲ ထိုင်ခုံနေရာများကို ဦးကာ ရောင်းစားခြင်းသည် အင်မတန် အောက်တန်းကျပြီး ရိုင်းလှ၏။ ဤကဲ့သို့သောသူများကို ကျွန်ုပ်တို့သည် ဖြစ်နိုင်သမျှနည်းလမ်းအားလုံးသုံးကာ တားမြစ် ကြရမည်။ 

 

အိမ်သာတွင်ဖြစ်စေ၊ ငွေထုတ်စက်တွင်ဖြစ်စေ၊ စားသောက်ဆိုင်တွင် ဈေးဝယ်သည့်အခါဖြစ်စေ၊ ကားရထားစီးသည့် အခါတွင်ဖြစ်စေ၊ မည်သည့်အခါတွင်မဆို အသင်သည် တန်းစီရသည် ဆိုပါစို့။ အကယ်၍ အဖိုးကြီး/အဖွားကြီးများ၊ မသန်မစွမ်းများ၊ ကလေးသူငယ်များ သင့်နောက်က လာ တန်းစီလျှင် သူတို့ကို နေရာဖယ်ပေးလိုက်ပါ။

 

မြန်မာစကားတွင် “ကြီးသူကို ရိုသေ၊ ရွယ်တူကို လေးစား၊ ငယ်သူကိုသနား” ဟုရှိ၏။

 

ဦးစားပေးခြင်းတွင်လည်း ဤသည့် ယဉ်ကျေးမှုကို လိုက်နာသင့်လှ၏။

 

မိမိထက် အသက်ကြီးသူကို ဦးစားပေးခြင်း၊

မိမိထက် အသက်ငယ်သူများကို ဦးစားပေးခြင်း၊

မသန်မစွမ်းများကို ဦးစားပေးခြင်း၊

ကိုယ်ဝန်ဆောင်များ/ကလေးအမေများကို ဦးစားပေးခြင်းဖြင့် -

သင်တို့သည် နိုင်ငံကြီးသားပီသကြောင်းကို ပြသကြပါကုန်လော့။

 

သင်တို့သည် နေရာလုထိုင်ခြင်းအားဖြင့် မည်မျှအကျိုးရှိသွားပါသနည်း။

မိမိနေရာကို ပေးထိုင်လိုက်ခြင်းနှင့် -

အတင်းနေရာလုခြင်း နှစ်မျိုးအပေါ် ပတ်ဝန်းကျင်က သင့်ကို မည်ကဲ့သို့ သဘောထားပါမည်နည်း။

အသင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်က သင့်အပေါ် မည်ကဲ့သို့ ထင်မြင်စေလိုပါသနည်း။

 

နေရာလုထိုင်လိုက်သည့်အခါ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် စိတ် နှင့် -

အခြားတစ်ယောက်ကို နေရာပေးလိုက်သည့်အခါ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် စိတ် နှစ်မျိုးတွင် မည်သည့်စိတ်သည် ပို၍ ချမ်းသာ မည် အသင်ထင်ပါသနည်း။

 

ရယူခြင်းကြောင့် ရလာသည့် စိတ်ချမ်းသာမှုနှင့် -

ပေးဆပ်လိုက်ရခြင်းကြောင့် ရလာသည့် ပီတိသည် မည်ကဲ့သို့မှ မနှိုင်းသာ/မယှဉ်အပ်။

 

ဤသည်မှာ ဦးစားပေးခြင်းယဉ်ကျေးမှုဖြစ်၏။

 

အသင်တို့သည် ဦးစားပေးတတ်သူများ ဖြစ်ကြပါစေကုန်သတည်း။

 

ကျေးဇူးတင်ပါသည်။

 

အေးငြိမ်း

၈ ဧပြီလ၊ ၂၀၂၄

Thursday, March 28, 2024

ကျွန်ုပ်နှင့် မဟာသုတကာရီ မဃဒေဝလင်္ကာသစ်ကြီး အကြောင်း

‘မိန်းမဟူဘိ၊ ထိုဣတ္ထိတို့

မရှိမကောင်း၊ ရှိမကောင်းနှင့်

မပေါင်းလည်းခက်၊ ပေါင်းလည်းခက်၏’ ဟူသော လင်္ကာအပိုင်းအစလေးကို ကျွန်ုပ် ငယ်စဉ်ကပင် ကြားဖူးမှတ်ဖူး ခဲ့ပါ၏။ ဘယ်အရွယ်က ဘယ်နေရာတွင် ဘယ်ကဲ့သို့ မှတ်ဖူးခဲ့ရသည်ကိုမူ မမှတ်မိတော့။

 

အတန်ငယ်ကြီးလာသည့်အခါ အထက်တန်းကျောင်းသားဘဝ ဆယ်ကျော်သက်ဘဝတွင် ကဗျာများကို လေ့လာမှတ်သား သည့်အခါ၌ ပုတ္တောဝါဒပါ ကဗျာပိုဒ်ကလေးများကို နှုတ်တက် အာဂုံဆောင်မိခဲ့ပြီး မဃဒေဝ လင်္ကာသစ်နှင့် ရင်းနှီး လာခဲ့ရ၏။ သို့တိုင် ကြားသာကြားဖူးပြီး မဃဒေဝ လင်္ကာသစ်ဟူသည် အဘယ်ဖြစ်သည်ကို မသိသေး။ သံဝရပျို့တို့ကဲ့သို့ ပျို့ခပ်သေးသေး တစ်ခုဟုသာ ထင်ခဲ့မိ၏။

 

ဆယ်တန်းအောင်ပြီး ကျွန်ုပ် ဒေသကောလိပ်တက်တော့ ဟင်္သာတဒေသကောလိပ်တွင် တက်ရ၏။ တောင်ရိုးနားက ရွာမှာမွေးသည့် ကျွန်ုပ်တို့မှာ မြို့ပြင်ကနား၌ မည်သည့် အဆွေအမျိုးမှ မရှိ။ သည်တော့ ဦးပဉ္စင်းဘဝနှင့် ဟင်္သာတတွင် အငယ်တန်းတက်နေသော ဆွေမျိုးနီးစပ် ဦးပဉ္ဇင်းတင်ဝင်း အကူအညီနှင့် သူတက်နေသည့် မိုးကောင်းကျောင်းတွင် နေခွင့်ရ၏။ ဆရာတော်က ဘုန်းကြီးတို့ကျောင်းမှာ ဘယ်ကျောင်းသားမှ မထားဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒကာလေးကတော့ နေစရာမရှိတဲ့အတွက် ခြွင်းချက်အနေနဲ့ ထားပေးမယ် ဆို၍ မိုးကောင်းကျောင်း၌ နေခွင့်ရ၏။ ကျွန်ုပ်နေရသည့် ကျောင်းဆောင်မှာ သင်္ချိုင်းကုန်းနှင့်ကပ်လျက် မေဃဝတီတိုက် ဖြစ်၏။

 

မိုးကောင်းကျောင်းမှာ စာသင်တိုက်ကြီးဖြစ်ပြီး မူလတန်းမှစ၍ ပထမငယ်တန်း၊ ပထမလတ်တန်း၊ ပထမကြီးတန်းများကို သင်ကြားပေး၏။ ဓမ္မာစရိယတန်းပါမပါ သိပ်မမှတ်မိတော့ပါ။

 

ဆိုတော့ စာဖတ်ဝါသနာပါသူ ကျွန်ုပ်အနေနှင့် စာသင်သား ဦးပဉ္ဇင်းများထံ၌ ဗုဒ္ဓဘာသာစာပေများ တဝကြီး ဖတ်ခွင့် ရလေ၏။ 

 

များမကြာမီပင် ကျွန်ုပ်အနေနှင့် အနည်းအကျဉ်းလောက်သာ မစို့မပို့ ဖတ်ဖူးလျက် တစ်အုပ်လုံးကို ဖတ်ချင်နေသည့် ‘မဃဒေဝ လင်္ကာသစ်’ စာအုပ်ကြီးနှင့် ပက်ပင်းပါ တိုးလေတော့၏။ စာအုပ်ပိုင်ရှင်က ဦးပညိန္ဒ ထင်ပါသည်။

 

ဘလ္လာတိယပျို့၊ သံဝရပျို့နှင့် မုဒုလက္ခပျို့တို့လောက်သာ မြင်ဖူးသည့် ကျွန်ုပ်မှာ ‘မဃဒေဝ လင်္ကာသစ်’ စာအုပ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရာ လန့်ဖြတ်၍ပင် သွားလေသော ဟူ၏။ စာအုပ်ကြီးမှာ သာသနာရေးဦးစီးဌာနက ထုတ်သည့် စာအုပ်ကြီး ဖြစ်လျက် ရန်ဖြစ်၍ စာအုပ်နှင့် လူကို ကောက်ရိုက်လျှင်ပင် သေနိုင်လောက်ပေ၏။

 

ကျွန်ုပ်မှာ နေပူပူ၌ ပင်ပင်ပန်းပန်းလမ်းလျှောက်အလာ ရေငတ်လွန်းမက ငတ်နေချိန်၌ ဘီယာစည်ထဲ ပြုတ်ကျသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီးသကာလ မဃဒေဝကို တစ်အုပ်လုံးကူးရန် စိတ်ကူးလေတော့သတည်း။ 

 

သို့သော်လည်း ပထမစာမျက်နှာအနည်းငယ်ကူးပြီး စိတ်ကူးတမျိုးပြောင်းသွား၏။ 

စာအုပ်ကြီးမှာ စာမျက်နှာ ၅၀၀ ကျော်လောက်ရှိရာ တစ်အုပ်လုံးကူးဘို့ မလွယ်။ သို့နှင့် ကျွန်ုပ် အလွန်နှစ်သက်လှသည့် ပုတ္တောဝါဒခန်းကိုသာ ကူးလေတော့၏။ 

 

တစ်ခုကံကောင်းသည်မှာ ကျွန်ုပ် စာသင်သားဦးပဉ္ဇင်းများနှင့် အတူနေရခြင်းဖြစ်၏။ 

ပြောတော့သာ လွယ်တာခင်ဗျာ။ အချို့စာပိုဒ်များကလွဲလို့ မဃဒေဝကို တော်ရုံနှင့် နားမလည်နိုင်။

သူ့ဟာက ပါဠိလိုတွေ၊ ပေါရာဏတွေ၊ ဗုဒ္ဓစာပေစကားတွေ ရောပြွမ်းထည့်ထားလေရာ ကျွန်ုပ်မှာ ဖတ်ပြီး နားမလည်တိုင်း ဦးပဉ္ဇင်းများကို မေးရလေသောဟူ၏။  

 

ကျွန်ုပ်သည် မဃဒေဝလင်္ကာသစ်ကြီးကို ဖတ်ပြီးသကာလ မန်လည်ဆရာတော်ဘုရားကြီးကို အကြိမ်ကြိမ် ဦးခိုက်မိလေ၏။

 

မဃဒေဝလင်္ကာသစ်နှင့် အခြားပျို့ကဗျာ၊ လင်္ကာတို့မတူသည့်အချက် များစွာ ရှိသည့်အနက် . . .

 

ပထမဆုံးအကြောင်းတစ်ခုမှာ မဃဒေဝလင်္ကာသစ်ကို သီကုံးခဲ့သည့် မန်လည်ဆရာတော်ဘုရားကြီးသည် ၎င်း၏ မဃဒေဝလင်္ကာကြီးကို ကျေနပ်အားရနိုင်သည်မရှိဘဲ နောက်ဆုံး ပျံလွန်တော်မူသည်ထိ အထပ်ထပ် သုတ်သင် မွမ်းမံ ပြင်ဆင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

 

မည်သည့် ပျို့ကဗျာ၊ လင်္ကာဆရာမှ မိမိရေးပြီးသား ပျို့ကဗျာ၊ လင်္ကာကို ထပ်မံပြုပြင်တည်းဖြတ်သည်မရှိ။

မဲဇာတောင်ခြေ second version ဟူသည်မရှိ။

မုဒုလက္ခဏာပျို့ revised version ဟု မရှိ။

ဂါထာ ၆၀ ပြင်ဆင်ရေးသားချက်ဟု မရှိ။

 

သို့သော် မဃဒေဝလင်္ကာသစ်ကြီးကိုမူ မန်လည်ဆရာတော်ကြီးသည် ဆယ်ဝါအရတွင် စတင်ရေးသား၏။ သာသနာရေး ကိစ္စများကြောင့် အပြီးမသတ်နိုင်ဘဲ ၁၂၆၆ ခုနှစ်တွင်မှ ဆက်လက်ရေးသား အဆုံးသတ်ခဲ့၏။ (ထို့ကြောင့် မဃဒေဝ လင်္ကာကြီး၏ သက်တမ်းမှာ နှစ်ပေါင်း ၁၂၀ ပြည့်လေပြီ။)

 

ပထမစာမူနှင့် ဒုတိယစာမူတို့ကို ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့သည့်တိုင် ဆရာတော်ဘုရားကြီးသည် ၁၂၈၁ ခုနှစ်တွင် ပြန်လည် ပြင်ဆင် ရေးသားခဲ့ရာ တတိယစာမူတွင် ဒုတိယစာမူထက် နုတ်ပယ်ချက် (၈) ခု၊ ပြင်ဆင်ချက် ၅၅၅ ခု၊ ဖြည့်စွက်ချက် (၉၉၇) နှင့် အခန်း (၆) ခန်း၊ အခန်းငယ် (၅၀), စာပိုဒ်ပေါင်း (၆၂၅) ပိုဒ် ရှိလာခဲ့၏။

 

ဤသည်မှာ မဃဒေဝလင်္ကာကြီးနှင့် အခြား ပျို့ကဗျာများ ခြားနားချက် ဖြစ်၏။

 

ဒုတိယတစ်ချက်မှာ အခြား ပျို့ကဗျာများသည် မိမိတို့စပ်ဆိုသည့် အကြောင်းအရာတစ်ခုတည်းကိုသာ ဖွဲ့ဆိုလေ့ ရှိကြ၏။ မယ်ဘွဲ့ဆိုလျှင် မယ်အကြောင်း၊ မောင်ဘွဲ့ဆိုလျှင် မောင်အကြောင်း၊ ရာသီဘွဲ့ဆို ရာသီအကြောင်း၊ တစ်ခုစီသာ ပါလေ့ ရှိကြ၏။ 

 

သို့သော် မဃဒေဝလင်္ကာသစ်ကြီးကား စေ့တကာ စုံလှပါပေ၏။

မဃဒေဝ၏ မူရင်းဇာတ်တော်မှာ နေမိဇာတ်တော်မှ မဃဒေဝမင်းအကြောင်း ဖြစ်၏။ 

သို့သော် လင်္ကာကြီးကိုဖွဲ့ဆိုရာ၌ မဃဒေဝမင်းအကြောင်းမျှသာ မဟုတ်မူ၍ ဆရာတော်ကြီးက ဗဟုသုတရစရာ အကြောင်းအရာများကို ဟင်းလေးအိုးကြီးသဖွယ် စုဆောင်းထည့်သွင်းထား၍ စာဖတ်သူများအနေနှင့် ဖတ်၍မကုန် မှတ်၍မဆုံး ဖြစ်ရလေတော့သတည်း။

 

မဃဒေဝလင်္ကာသစ်ကြီးတွင် လောကီလူသားတို့ လိုက်နာရန် နီတိ၊ ဆုံးမစကားများကို ပုတ္တောဝါဒခန်းတွင် တဝကြီး ဖတ်ကြရမည်။

 

နက္ခတ်ကြောင်း၊ ဓာတ်အကြောင်း၊ စိုက်ပျိုးရေးအကြောင်း၊​ သတ်ပုံ၊ ရာဇဝင်၊ မူးမတ်တို့ကျင့်သုံးရမည့်တရား၊ စစ်တုရင်ကစားနည်း၊ ကျန်းမာရေးအတွက် လမ်းညွှန်ချက်၊ မိန်းမဆိုး၊ မိန်းမမြတ်တို့အကြောင်း၊ ယောက်ျားဆိုး၊ ယောက်ျားမြတ်တို့ အကြောင်း . . . 

 

“အနှစ်ပညာ၊ မရှိပါက၊ အင်္ဂါခြေလက်၊ ယောက်ျားလျက်လည်း၊ မိန်းမထက်သာ၊ ယုတ်မာဆိုးဝါး၊ မိုက်လုံးထွားသည်။       ။ နွားနှင့်ကျားနှင့် အတူတည်း” ဟူ၍လည်းကောင်း၊

 

စစ်ရေးစစ်ရာနှင့်ပတ်သက်၍ “ဗိုလ်ထုအင်အား၊ ငါကြီးမားဟု၊ မကိုးစားရာ၊ ရံတခါနှိုက်၊ ကြမ္မာမတော်၊ ခါမလျော်မူ၊ ချွတ်ချော်ရေးရာ၊ ပျက်တတ်စွာရှင့်” ဟူ၍လည်းကောင်း၊ 

 

ဗေဒအဟောနှင့် ပတ်သက်၍ စီးလဂ်ညံ့ညှိုး၊ တိုင်ကျိုးဆည်ပေါက်၊ တန်းအောက်ကျအိပ်၊ အနှိပ်အနာ၊ ကိုယ့်ဇာတာဝယ်၊ ကောဇာကောဝိန်၊ ဆတ္တိန်တြင်း၊ နဝင်း နက္ခတ်၊ မိတ္တုနတ်ဟု၊ ပါဒ်ပါဒ်ခြောက်ခု၊ မြွေပွေးတုသို့၊ အာယုခိုက်ထိ၊ ပူတိ ဘင်္ဂ၊ မရဏနှင့်၊ ကဏ္ဍသုံးခွင်၊ ထွက်ဝင်လာ၊ ဒသာမသန့်၊ အတန့်မကောင်း၊ သံတောင်းစီးနင်း၊ ပါပခြင်း၍၊ . . .” ဟူ၍လည်းကောင်း၊

 

ကျွန်ုပ်ဉာဏ် တစ်မိုက်လောက်နှင့် မဃဒေဝလင်္ကာသစ်ကြီးကို ချီးကျူးဘို့ရာ မစွမ်းသာပါ။ အားလုံးကို နားလည်ဘို့ မဆိုထားပါနှင့်။ သုံးပုံတစ်ပုံမျှ (အဲလေ များလွန်းပါသေးသည်။) ငါးပုံတစ်ပုံလောက်မျှ နားလည်မည်ဆိုလျှင်ပင် ငါကား အလွန့်အလွန်တော်လှလေစွတကား ဟု လက်ခမောင်း ခတ်ရတော့မည် ဖြစ်၏။ 

 

အမှန်စင်စစ် အဖွင့်ကျမ်း၊ အဖြေကျမ်းများ မရှိဘဲ မဃဒေဝကို အပြည့်အစုံနားလည်ဘို့ရာ မလွယ်လှပါ။ တကယ့်စာတတ် အကျော် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများမှသာ တတ်နိုင်ပါလိမ့်မည်။

 

အကယ်၍သာ ကျွန်ုပ်သည် မြန်မာစာတွင် ပါရဂူဘွဲ့ယူ ကျမ်းပြုခွင့်ရသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပါမည်ဆိုလျှင် ကျွန်ုပ်ရွေးမည့် ခေါင်းစဉ်မှာ . . . 

 

“မဃဒေဝလင်္ကာသစ် လေ့လာချက်” စာတမ်းကို ရွေးချယ်မိမည် ဖြစ်ပါတော့သတည်း။

 

ကျေးဇူးတင်ပါသည်။

 

အေးငြိမ်း

၂၈ မတ်လ၊ ၂၀၂၄

Tuesday, March 26, 2024

လည်ပင်းကိုတစ်ရစ် တိုး၍ညှစ်ခြင်းအကြောင်း

မြန်မာပြည်မှာ သောက်ပြဿနာတွေ တက်သလို စလုံးမှာလည်း အလုပ်တွေကြပ်သထက် ကြပ်လာလျက် ရှိ၏။ 

ဟိုတစ်နေ့က အသိတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောတော့ ဘယ်လောက်ဆိုးသလဲဆို သူတို့ကုမ္ပဏီက S Pass အားလုံးကို pass များ သက်တမ်းတိုးမပေးတော့ဘဲ အကုန်ပြန်လွှတ်သည်။ တချို့ Work Permit ပြောင်းချင်သူတွေကိုတော့ Work Permit နှင့် ဆက်လုပ်ခိုင်းသည်ဆို၏။

 

ကျွန်ုပ်အသိ ကောင်လေးတစ်ယောက်ဆိုလျှင်လည်း သူ့ S Pass ကို သက်တမ်းဆက်မတိုးပေးဘဲ work permit ပြောင်းလိုက ပြောင်းပေးမည်ဆို၏။

 

အခု တစ်ညိုးဖစ်ရပြန်ပြီ ခညာ။ 

 

နံနံခြားအလုပ်သမားများသည် လုပ်ငန်းခွင်မဝင်မီ သက်ဆိုင်ရာ Safety သင်တန်းများ တက်ကြရ၏။ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်သားများအတွက် ယခင်က CSOC ၊ ယခု Apply WSH in Construction Sites သင်တန်းကို တက်ကြရ၏။​ ထိုသင်တန်းပြီးဆုံးချိန်၌ စာမေးပွဲ ဖြေကြရ၏။ ထိုစာမေးပွဲအောင်မှ Safety Pass ကတ်ထုတ်ပေးကာ ထိုကတ်ဖြင့် အလုပ်လုပ်ကြရ၏။ ထိုသင်တန်းမတက်ဘဲ၊ ထိုကတ်မရှိဘဲ အလုပ်လုပ်လို့မရ။ ဤသည်မှာ ဥပဒေဖြစ်လျက် ထိုဥပဒေကို ချိုးဖောက်ပါက အလုပ်ရှင်ကိုလည်း အရေးယူမည်။ အလုပ်သမားကိုလည်း အရေးယူလို့ရ၏။

 

စာမေးပွဲတွင် (MCQ 40 Questions) မှားမှန်ရောထွေး အမှန်ရွေး မေးခွန်းပေါင်း အပုဒ် (၄၀) ပါ၏။ 

ယခင်က ထိုစာမေးပွဲကို OAS (Optical Answer Sheet) စက္ကူအဖြေလွှာပေါ်တွင် ခဲဖြင့်ခြစ်ကာ ဖြေရ၏။

မေးခွန်းမှာ စုစုပေါင်း အစုံ (၂၀) ရှိပြီး မေးခွန်းပေါင်း (၄၀) ကို ကုလားဖန်ထိုးကာ ထို အစုံ (၂၀) ပြင်ထား၏။ 

ဆိုလိုသည်မှာ နံပတ်ပင် မတူလင့်ကစား မေးခွန်းအားလုံးမှာ အတူတူပင်ဖြစ်၏။

ဆိုတော့ သင်တန်းဆရာအနေနှင့်လည်း ဟကောင်တွေ ဒါမျိုးတွေ မေးတတ်သဟ ဟု အရိပ်အမြွက် ပြောပြလို့ရ၏။

 

၂၀၂၄ ခုနှစ် ဇန္နဝါရီလမှစကာ မေးခွန်းများကို စက္ကူပေါ်တွင် မဖြေရတော့ဘဲ အီးသင်ပုန်းနှင့် ဖြေကြရတော့၏။ 

ဖြေပုံပြောင်းသည်သာမက မေးခွန်းပုံစံလည်း ပြောင်းလေ၏။

ယခင်က မေးခွန်း အစုံ (၂၀) ပင် ရှိလင့်ကစား မေးခွန်းအားလုံး အတူတူပင်ဖြစ်၏။

ယခု မေးခွန်း အစုံ (၂၀) မှာမူ တစ်ခုနှင့်တစ်ခုမတူ။

မေးခွန်းတစ်စုံတွင် PPE နှင့် ပတ်သက်သည်များ မေးပါက ထိုမေးခွန်းတစ်ခုလုံး PPE မေးခွန်း အတော်များများ ပါလေ၏။ သို့သော် ထိုမေးခွန်းမျိုး အခြားမေးခွန်းတစ်စုံတွင် မပါ။

မေးခွန်းတစ်စုံတွင် ကော်မတီနှင့် ပတ်သက်သည်များ မေးပါက ထိုမေးခွန်းတစ်ခုလုံး ကော်မတီမေးခွန်း အတော်များများ ပါလေ၏။ သို့သော် ထိုကော်မတီမေးခွန်းများ အခြားမေးခွန်းတစ်စုံ၌ မပါ။

 

နောက်ပြီးတော့ တချို့မေးခွန်းတွေမှာ သင်သည့်အထဲ၌ မပါ။

အဆိုးဆုံးကား သောက်တလွဲဘာသာပြန်များဖြစ်သတည်း။

တချို့မေးခွန်းတွေဆို ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်ပင် ဘာမေးထားမှန်း နားမလည်ပါ။ အဖြေတွေ ကြည့်ပြန်တော့လည်း ဘာဖြေလို့ ဖြေထားမှန်းတောင်မသိ။ တကယ့်ကို $$$$$$$$$စ်တလွဲ ခင်ဗျာ။

 

ဆိုတော့ သင်တန်းဆရာများမှာ မေးခွန်းအကြောင်း ဘာကို ဘယ်လိုပြောရမှန်းတောင် မသိတော့။

သို့တိုင် ဘယ်လိုဖြေဖြေ ၂၄ ပုဒ်မှန်လျှင် အောင်မည်။ သိပ်မဆိုးလှသေး။

 

ဟော - နောက်ထပ်တစ်ရစ်၊ 

ဗြစ်ဗြစ်မြည်အောင် ထပ်လို့ကျစ်

 

အရင်တုံးက အောင်မှတ် ၆၀% ဆိုတော့ MCQ အပုဒ် (၄၀) မှာ ၂၄ ပုဒ်မှန်ရင် အောင်ပြီ။ 

ဘယ်လိုမှန်မှန်၊ မှန်ရင်ရပြီ။

 

အခု အဲသလို မဟုတ်တော့ပါဒဲ့ခညာစ်။ 

 

မေးခွန်းတွင် သာမန်ဗဟုသုတ (Generic questions) နှင့် -

အသုံးချနယ်ပယ် (Applied questions) ဟု နှစ်ပိုင်းပါသည် ဆို၏။

အရင်တုံးက ဘယ်နှစ်ပိုင်းမှာ ဘယ်လောက်ပဲရရ စုစုပေါင်း ၂၄ ပုဒ်မှန်ရင်ရပြီ။

 

အခုကျဒေါ့စ် . . .

 

သာမန်ဗဟုသုတ (Generic questions) အပုဒ် (၂၀) တွင် (60%) ၁၂ ပုဒ် အနည်းဆုံးမှန်ရမည်။ 

အသုံးချနယ်ပယ် (Applied questions) အပုဒ် (၂၀) တွင် (60%) ၁၂ ပုဒ် အနည်းဆုံးမှန်ရမည်။

သို့မှ အောင်မည်။ အောင်မငီးစ်

 

အကယ်၍ ကံဆိုးသူမောင်ရှင်သည် . . .

 

(၁)

သာမန်ဗဟုသုတအပုဒ် (၂၀) တွင် ၁၄ ပုဒ်မှန်သည် (၇၀%)

အသုံးချနယ်ပယ် အပုဒ် (၂၀) တွင် ၁၀ ပုဒ်မှန်သည် (၅၀%) . . . ဆိုကြပါစို့။

စုစုပေါင်း အဖြေမှန် ၂၄ ပုဒ်ဖြစ်သည့်တိုင် ကျမည်။ ဒန်တန့်တန်

 

(၂)

သာမန်ဗဟုသုတအပုဒ် (၂၀) တွင် ၁၈ ပုဒ်မှန်သည် (၉၀%)

အသုံးချနယ်ပယ် အပုဒ် (၂၀) တွင် ၁၀ ပုဒ်မှန်သည် (၅၀%) . . . ဆိုကြပါစို့။

စုစုပေါင်း အဖြေမှန် ၃၈ ပုဒ်ဖြစ်သည့်တိုင် ကျမည်။ ဒန်တန့်တန်

 

အကယ်၍ မောင်ကျောင်းသားသည် . . . 

သာမန်ဗဟုသုတအပုဒ် (၂၀) တွင် ၁၃ ပုဒ်မှန်သည် (၆၅%)

အသုံးချနယ်ပယ် အပုဒ် (၂၀) တွင် ၁၂ ပုဒ်မှန်သည် (၆၀%) . . . ဆိုကြပါစို့။

စုစုပေါင်း အဖြေမှန် ၂၅ ပုဒ်ဖြစ်ပြီး ဒန်တန့်တန် (အဲလေ) Congratulations !!! အောင်မည်

 

Generic questions များဆိုသည်မှာ စင်ကာပူမှာ ရက်ကျော်နေရင် ဘာဖြစ်မလဲ စသည့် မေးခွန်းမျိုးများ ဖြစ်ပြီး

Applied questions များဆိုသည်မှာ ဘယ်အရာဟာ စက်မှုအန္တရာယ် ဖြစ်သလဲ စသည့် မေးခွန်းမျိုးများ ဖြစ်ပါ၏။

 

Generic questions ကို ‘အထွေထွေ ဗဟုသုတ’ 

Applied questions ကို ‘လက်တွေ့အသုံးချ ဗဟုသုတ’ ဟု ပြောနိုင်ပါလိမ့်မည်။

 

အသင် လူကလေး၊ လုံမကလေး (အဲလေ များသောအားဖြင့် လူကလေးတို့ များပါသည်) တို့သည် မျက်စိကိုဖွင့် နားကို စွင့်ကာ လေ့လာမှတ်သားကြပါကုန်လော့။ Safety သင်တန်းဆိုသည်မှာ မအောင်မချင်း ထပ်ချည်းတလဲလဲ ဖြေနေလို့ ရသည့်အမျိုး မဟုတ်။

 

 

ကျေးဇူးတင်ပါသည်။

 

အေးငြိမ်း

၂၅ မတ်လ၊ ၂၀၂၄