သစ္စာရှိလှသော မိတ်ဆွေကို ကျွန်ုပ်တို့သည် မထီမဲ့မြင် မပြုလုပ်အပ် ဆိုခြင်းအကြောင်း

(၁)

 

ကျွန်ုပ်တို့သည် မကြာခဏပင် ကျွန်ုပ်တို့၏ သစ္စာအရှိလှဆုံးသော မိတ်ဆွေကို မထေမဲ့မြင် ပြုမိတတ်ကြလေ၏။

ကျွန်ုပ်တို့၏ သစ္စာအရှိလှဆုံးသော မိတ်ဆွေကား ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် စိတ်မကွက်တတ်။ သူသည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် သစ္စာရှိမြဲ ရှိနေသည်သာတည်း။

 

ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ သစ္စာအရှိလှဆုံးသော မိတ်ဆွေကို မထေမဲ့မြင် မပြုအပ်လှချေတကား။

ဤကဲ့သို့ ပြုမိသည်ရှိသော် နောက်ဆုံးတစ်နေ့၌ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဒုက္ခနှင့် လှလှနှင့် သေချာပေါက် တိုးလိမ့်မည် ဖြစ်သတည်း။

 

(၂)

 

ခြံရာဆိုလား၊ မြေကွက်ဆိုလားရောင်းပြီး ပိုက်ဆံထုပ်ကြီးကိုမနိုင်မနင်းမ,ကာ ဆုတက်ချတာ တွေ့ရတော့ ကျွန်ုပ်မှာ ဪ ဟုသာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ငေးနေမိပါတော့၏။

 

ကိုယ့်မှာသာ ပိုက်ဆံလေး မဖြစ်ညစ်ကျယ်ရဘို့ မနားမနေ လုပ်လိုက်ရတာ။ သူတို့ကျတော့ တယ်လဲ ပိုက်ဆံတွေ ပေါလိုက်ကြပါကလား ဟရို့စ်။

 

(၃)

 

ကျွန်ုပ်သည် အရာမနံသည့်/ဘာမှမဟုတ်သည့်ကိစ္စများနှင့် ပိုက်ဆံအတော်များများကို ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့မိ၏။

ပထမ ကျွန်ုပ်သည် ပစ္စည်းရောင်းသူတို့ အဆွယ်ကောင်းသည်နှင့် ဈေးကြီးလှသော ဖုန်စုပ်စက်ကြီးကို ဝယ်လိုက်မိ၏။ သိပ် အလုပ်မရှုပ်မီကမူ သုံးမိပါသေး၏။ သို့သော် ယခုမူ ကျွန်ုပ်မှာ နားရက်မရှိ၊ တစ်ပတ်ကို ၇ ရက်စလုံးအလုပ်လုပ်နေ လေရာ အနှီဖုံစုပ်စက်ကြီးကို ထုတ်သုံးဘို့ မဆိုထားပါနှင့်။ မျက်စောင်းနှင့်မှ လှည့်ထိုးဘို့ရာ အချိန်ပင်မရနိုင် ဖြစ်ရလေ၏။

 

နောက်တစ်ခုမှာလည်း သားကိုချစ်သည့်ဇောနှင့် သူပူဆာသမျှ ဝယ်ပေးလေရာ ဘာမှမဟုတ်သည့် ကတ်ကိုဖြတ်လိုက် လျင် သံစုံထွက်သည့် ခါးပတ်ကြီးကို စလုံး ၅၀၀ ပေးလျက် ဝယ်ပေးခဲ့၏။ သားသည် ကလေးတို့ဘာဝ ထိုခါးပတ်ကြီးကို လိုချင်လှချည့်ဟု အသည်းအသန်ပူဆာပြီး ခါးပတ်လည်း ရလာရော ဆယ်ခါပြည့်အောင်တောင်မဆော့ဘဲ ချောင်ထိုးထား လိုက်လေ၏။ ထိုခါးပတ်မျှသာ မကသေး အခြား တန်ဘိုးကြီး ကစားစရာများလည်း အတော်များလှပါသေး၏။

 

ပြောရလျင် ကျွန်ုပ်မိုက်မဲမှုကြောင့် ဆုံးရှုံးသွားသည့်ပိုက်ဆံများကား အတော်များ၏။ များသမှ အတော့်ကို များသည်ဟု ပြောနိုင်ပါသည်။

 

(၄)

 

ကျွန်ုပ်တို့၏ သစ္စာအရှိဆုံးသော မိတ်ဆွေဆိုသည်မှာ “ငွေ” ဖြစ်သတည်း။

ကျွန်ုပ်တို့၏ သစ္စာအရှိဆုံးသော မိတ်ဆွေသည် ကျွန်ုပ်တို့ ဗိုက်ဆာလာသည့်အခါ ထမင်းကျွေး၏။

ကျွန်ုပ်တို့၏ သစ္စာအရှိဆုံးသော မိတ်ဆွေသည် ကျွန်ုပ်တို့ နေမကောင်းသည့်အခါ ဆေးကုပေး၏။

ကျွန်ုပ်တို့၏ သစ္စာအရှိဆုံးသော မိတ်ဆွေသည် ကျွန်ုပ်တို့ သားသမီးများကို ပညာသင်ပေး၏။

ကျွန်ုပ်တို့၏ သစ္စာအရှိဆုံးသော မိတ်ဆွေသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို နေစရာ ဖန်တီးပေး၏။

ကျွန်ုပ်တို့၏ သစ္စာအရှိဆုံးသော မိတ်ဆွေသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို အင်္ကျီလှလှလေးများ၊ ဘောင်းဘီလှလှလေးများ ဆင်ပေး၏။

ကျွန်ုပ်တို့၏ အနှီမိတ်ဆွေ မရှိပါဘဲလျက် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘာကိုများ လုပ်လို့ရပါသနည်း။ နည်းနည်းလောက် ပြောကြည့်စမ်းပါ။

 

ကျွန်ုပ်တို့၏ သစ္စာအရှိဆုံးသော မိတ်ဆွေသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ တန်းခိုးကြီးလှသော ဘုရားသခင်လည်း ဖြစ်၏။

အကြောင်းကိုဆိုရသော ကျွန်ုပ်တို့၏ သစ္စာအရှိဆုံးသော မိတ်ဆွေသည် ကျွန်ုပ်တို့ လိုသည့်အရာများကို ဖြည့်ဆည်းပေးသောကြောင့်တည်း။

 

ကျွန်ုပ်တို့သည် အနှီ ကျွန်ုပ်တို့၏ သစ္စာအရှိဆုံးသော မိတ်ဆွေကို မထီမဲ့မြင် မပြုအပ်။ ပေါ့လေးတဆ မလုပ်အပ်။

ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ သစ္စာအရှိဆုံးသော မိတ်ဆွေကို ကိုယ်နှင့်အမြဲ အတူတကွနေနိုင်အောင် ကြိုးစားသင့်၏။

ကျွန်ုပ်တို့သည် အနှီ ကျွန်ုပ်တို့၏ သစ္စာအရှိဆုံးသော မိတ်ဆွေကို ပိုးမွေးသကဲ့သို့ တသသနှင့် မွေးမြူထားအပ်၏။

 

သို့မှသာ ၎င်းက ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြန်လည် စောင့်ရှောက်မှာ ဖြစ်ပါသတည်း။

 

အသင် မိတ်ဆွေအပေါင်း သူတော်ကောင်းတို့သည် မိမိတို့၏ သစ္စာရှိသော မိတ်ဆွေကို ရင်အုပ်မကွာ စောင့်ရှောက်သူများ ဖြစ်ကြပါစေကုန်သတည်း။

 

ကျေးဇူးတင်ပါသည်။

 

အေးငြိမ်း

၁၅ မေလ၊ ၂၀၂၆

 

စာရေးဆရာများသည် တကယ့်သတ္တိခဲများ ဖြစ်သည် ဆိုခြင်းအကြောင်း

ခေတ်အဆက်ဆက်၌ အာဏာလက်ကိုင်ရှိသူများသည် စာရေးဆရာတို့ကို နှိပ်ကွပ်ခဲ့၏။ နှိပ်ကွပ်သမှ အသားကုန် အပီအပြင်၊ အသက်သေသည်ထိ နှိပ်ကွပ်ခဲ့တာ ဖြစ်၏။

 

သတင်းတစ်ပုဒ်ကို မှားယွင်းဖော်ပြမှုဖြင့် သတင်းစာဆရာ လူထုဦးလှကို ထောင်ထဲ၌ ရက်ရှည်ချထားခဲ့၏။ ဗန်းမော်တင်အောင်၊ မြသန်းတင့် စသည့် စာရေးဆရာကြီးများသည် ထောင်ထဲ၌ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာအောင် နေခဲ့ရ၏။

 

ကျွန်ုပ်သည် သက်ဦးဆံပိုင်ဘုရင်စနစ်ကို ရွံမုန်းသူတစ်ဦး ဖြစ်၏။ သို့တိုင် အချို့မှလွဲ၍ သက်ဦးဆံပိုင်ဆိုသော ဘုရင် တော်တော်များများသည် ပညာတတ်များ ဖြစ်၏။ တွေးခေါ်မြော်မြင်နိုင်စွမ်းလည်းရှိ၏။ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် စာဆိုနိုင် သကဲ့သို့ စာဆိုများကိုလည်း လေးစား တန်ဘိုးထားသူများ ဖြစ်၏။ စာဆိုတို့ကို ချီးမြှောက်တာတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ကျွန်ုပ်သည် ထိုဘုရင်များကို ကြည်ညိုလေးစားမိလေ၏။ စာပေကိုနားလည်မှ၊ စာပေကို တန်ဘိုးထားရကောင်းမှန်း သိမှသာ စာဆိုတို့ကို ချီးမြှောက်ရကောင်းမှန်း နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။

 

ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီခေတ်က နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်များသည်လည်း စာတတ်ကြ၏။ စာပေ၏တန်ဘိုးကို နားလည်ကြ၏။ သို့တိုင် ဗန်းမော်တင်အောင်ကို ထောင်ချခဲ့သူမှာ ဖဆပလအစိုးရ ဖြစ်၏။ သူတည်းတစ်ယောက်၊ ကောင်းဘို့ရောက်မူ မျက်ဖြေလင်္ကာကြောင့် ဘုရင်သည် ရွှေစိတ်တော် ပြေခဲ့သည် ဆို၏။ မဲဇာမြိုင်ခြေရတုကြောင့် ရှင်ဘုရင်သည် အမျက်တော်ပြေကာ လက်ဝဲသုန္ဒရ အမတ်ကြီးကို နန်းတော်သို့ ပြန်ခေါ်ခဲ့၏။ လက်ဝဲသုန္ဒရနှင့် အနန္တသူရိယအမတ် တို့သည် (စာများအရ) သူတို့မလုပ်သော ပြစ်မှုအတွက် ပြစ်ဒဏ်ခံရခြင်း ဖြစ်၏။

 

ဘုရင်ခေတ် မဟုတ်တော့သော အစိုးရလုပ် အုပ်ချုပ်သည့်စနစ်ကို ပြောင်းသွားသည့်အခါ စာဆိုတို့၏ မျက်ဖြေရတုများ ကြောင့် စာဆိုတို့ကို အပြစ်မှ လွှတ်ခဲ့ကြောင်း အကျွန်ုပ်ဖြင့် တစ်ရံတစ်ခါကမှ​ မကြားဖူးခဲ့ပါချေ။ ကျွန်ုပ်အထင်ကို ပြောရလျင် သည်ဘက်ခေတ်စာဆိုတို့သည် ၎င်းတို့မလုပ်ခဲ့သည်ကို အပြစ်မရှိ အပြစ်ရှာ ထောင်ချခဲ့သောကြောင့် မဟုတ်တာကို မလုပ်သည့်အတွက် အဘယ်ကြောင့် မျက်ဖြေလင်္ကာကို ရေးရမည်နည်းဟု စာဆိုသိက္ခာကို ထိန်းထားသည့်အတွက် မရေးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ သို့အတွက်ကြောင့်လည်း ကျွန်ုပ်က ခေတ်သစ်စာဆိုတို့ကို များစွာ လေးစားကြည်ညိုခြင်း ဖြစ်မိရပါသည်။ ခေတ်သစ်စာဆိုတို့သည် အလွန်အင်မတန် သတ္တိကောင်းသော တကယ့် သတ္တိခဲများ ဖြစ်သတည်း။ အဖမ်းခံရမည်မှန်း သိလျက်နှင့် မကြောက်မရွံ့ ရေးရဲသော ထိုစာဆိုကြီးများကို ကျွန်ုပ်သည် ဤနေရာမှနေ၍ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဂုဏ်ပြုလိုက်ပါသတည်း။

 

စာပေသည် လူမျိုးတစ်မျိုးအတွက် အလွန် အရေးကြီး၏။

စာပေအားဖြင့် လူမျိုးကို မြှင့်တင်နိုင်၏။

စာပေသည် လူတို့ကို အမှားနှင့်အမှန်၊ အကောင်းနှင့်အဆိုး၊ ဟုတ်/မဟုတ် ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်မှု အသိဉာဏ်ကို ပေး၏။

စာပေဖြင့် ကမ္ဘာပတ်လို့ရ၏။

စာပေဖြင့် ကိုယ်သိချင်တာတွေ သိနိုင်၏။

စာပေတွင် သုတစာပေနှင့် ရသစာပေဟုရှိရာ သုတစာပေရော ရသစာပေပါ နှစ်မျိုးစလုံး အရေးကြီးလေ၏။

သုတစာပေသည် ဗဟုသုတကိုပေး၍ ရသစာပေက လူကို လူဆန်စေ၏။

ဤလောကတွင် လူမဆန်သူတို့ ပေါများရခြင်းအကြောင်းမှာ ရသစာပေကို တန်ဘိုးထားကာ မဖတ်ရှုကြခြင်းသည် ကြီးစွာ သော အကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်၏။

 

ကျွန်ုပ်က ဤကဲ့သို့ရေးလိုက်သည့်အခါ အချို့က ဒီလောက် မီဒီယာတွေ ပလူပျံနေတဲ့ခေတ်မှာ စာဖတ်စရာ မလိုတော့။ သူတို့အတွက် သုတ၊ ရသအတွက် လေ့လာစရာ၊ ခံစားစရာတွေ အလွန်များလှ၏ ဟု ဆိုကြ၏။

ကျွန်ုပ်၏သားသည် ဂိမ်းကစား၏၊ ပန်းချီဆွဲ၏၊ သီချင်းနားထောင်၏၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်၏၊ ဗဟုသုတမှာလည်း တချို့ဟာတွေ ကျွန်ုပ်က မသိသဖြင့် သူ့ကို မေးရ၏။ သို့တိုင် ကျွန်ုပ် သူ့အတွက်ပေးထားသည့် သူ့တစ်ရပ်လောက်ရှိသော စာအုပ် ဘီရိုထဲ၌ စာအုပ်များ အပြည့်ရှိ၏။ သူတို့ကျောင်းကလည်း သူတို့အတွက် ဖတ်စရာစာအုပ်တွေ ပေးလေ့ရှိ၏။

 

အဘယ်ကြောင့်နည်း။

 

ကျွန်ုပ်သည် ရုပ်ရှင်ကြိုက်၏။

ညတိုင်းလိုလို ရုပ်ရှင်ကြည့်၏။

သို့သော် စာပေကပေးသော ခံစားမှုနှင့် ရုပ်ရှင်ကပေးသည့် ခံစားမှု မတူပါ။

ရုပ်ရှင်တွင် အလွန်ကြီးသည့် အရုပ်ကြီးများနှင့် အလွန်ကောင်းသည့် digital sound များဖြင့် အလွန်ကြည့်လို့ကောင်း၏။

သို့တိုင် ဝတ္ထုကို ရုပ်ရှင်ရိုက်လိုက်လျင် ပေါ့သွား၏။

စာထဲ၌ အစွမ်းကုန် ကွန့်နိုင်၏။ စာရေးဆရာ စိတ်ကူးရှိသမျှ ကွန့်နိုင်၏။

ဝတ္ထုက ပြောသည်ကို ရုပ်ရှင်က အပြည့်အစုံ လိုက်ရိုက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါ။

 

“လေနုအေးသည် တနော့နော့ နွဲ့နေဆဲကို” ကို ဘယ်လိုရုပ်ရှင်ရိုက်ပါမည်နည်း။

 

ညက မိုးတစ်ဖြိုက်ရွာသံ ကြားခဲ့ရသည်။ နံနက်လင်း၍ ပြတင်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မြေသင်းနံ့များ ကြိုင်နေသည်။ ဪ - ပိတောက်နံ့များလည်း လှိုင်နေ၏။ . . . ကို ဘယ်လိုရုပ်ရှင်ရိုက်ပါမည်နည်း။

 

စာရေးဘို့ဆိုတာ တော်ရုံတန်ရုံလူ လုပ်လို့ရတာ မဟုတ်။

၎င်း၌ ဝမ်းစာမပြည့်ဘဲ၊ တွေးခေါ်မြော်မြင်နိုင်စွမ်း တီထွင်ကြံဆနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ စာရေးဘို့ မလွယ်။

 

အသင်တို့သည်လည်း ဖေ့စ်ဘုတ်၌ ရေးကြ၏။

သို့သော် ဖတ်ကောင်းသည့် စာတစ်ပုဒ်ဖြစ်လာဘို့ဆိုသည်မှာကား တော်ရုံနှင့် မဖြစ်။

ကျွန်ုပ်သည် စာဖတ်ဝါသနာပါသူဖြစ်သဖြင့် ခေတ်သစ်၊ ခေတ်ဟောင်း စာပေါင်းစုံကို ဖတ်၏။

 

တချို့ ခေတ်သစ်စာရေးဆရာများကို သဘောကျသော်လည်း တချို့မှာ ဘာတွေရေးထားမှန်းကို မသိပါ။

သူဘာပေးချင်သလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းလို့မရ။

ဟိုနာမည်ကြီး စာရေးဆရာမတစ်ဦးရေးထားသည့် စာအုပ်ကို စိတ်ဝင်စားလို့ ဝယ်ဖတ်ကြည့်၏။

သူ့ဟာက အင်္ဂလိပ်-မြန်မာ အဘိဓာန်စာအုပ်ကို အနားချကာ ဖတ်ရမည့်စာအုပ် ဖြစ်၏။

ဒါတောင် အချို့စကားလုံးများမှာ အဘိဓာန်စာအုပ်ထဲ၌ မပါ။

သူ့စာသည် သူ့စာကိုဖတ်တတ်/ဖတ်နိုင်သည့် လူတန်းစားတစ်ရပ်အတွက်သာ ဖြစ်၏။ စာဖတ်သူအားလုံးအတွက် မဟုတ်။

ခေတ်မကောင်းသည့်အချိန်တွင် စာရေးဆရာကောင်းများ ရှားပါးလာရခြင်းကား သိပ်တော့ အထူးအဆန်း မဟုတ်ပါချေ။

ဝမ်းနည်းစရာ ဖြစ်၏။

 

ရှိသည့်ဆရာကောင်းများသည် သက်ရှည်ကျန်းမာပါစေသတည်း ဟု ဆုတောင်းရုံမှလွဲ၍ အခြား ကျွန်ုပ် ဘာမှ မတတ်နိုင်ပါချေ။

 

ကျေးဇူးတင်ပါသည်။

 

အေးငြိမ်း

၂၈ ဧပြီလ ၂၀၂၆

ဘယ်သူ့ကြောင့် မင်းထင်သလဲ

ခုခေတ် လူကလေး လုံမကလေးတို့ကို ပြောပြလျင် ယုံမှာတောင် မဟုတ်ပါ။

 

လက်ရှိ (Apr/2026) မြန်မာငွေဈေးမှာ စင်ကာပူတစ်ဒေါ်လာလျင် မြန်မာငွေ ကျပ် ၃၂၀၀ ဖြစ်၏။

ဒါတောင် ငွေဈေးဘယ်လောက်ပေါက်သလဲ မေးလျင် ဆိုင်များက အတိအကျ မပြောကြပါ။ ၃၂၀၀ လောက်ရှိမယ် ဟုပဲ မရေမရာပြောနိုင်ပြီး ငွေလွှဲမည့်အချိန် ရောက်မှ ငွေဈေးအတိအကျကို ပြောပါသည်။ မြန်မာငွေလဲနှုန်းကို တရားသေ သတ်မှတ်ထားလို့မရ။ နာရီအလိုက် အတက်အကျရှိနိုင်၏။

မဆိုးပါသလော။ အတော်ဆိုး၏။

 

တရားဝင်ငွေလဲသည့်ဆိုင်ကြီးများတွင် ကွန်ပြူတာဖန်သားမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ ငွေလဲနှုန်းများကို ဖော်ပြထား၏။ ဝယ်ဈေး၊ ရောင်းဈေးများကို ကြည့်နိုင်၏။ ဘဏ်များ၏ website များတွင်လည်း ငွေလဲနှုန်းများကို ကြည့်နိုင်၏။ စင်ကာပူ တစ်ဒေါ်လာဆို ထိုင်း ဘတ် ဘယ်လောက်၊ အင်ဒိုနီးရှားငွေ ဘယ်လောက်၊ ဗီယက်နမ်ဒေါင် မည်မျှ။ သို့သော် ထိုပိုက်ဆံ လဲလှယ်နှုန်းများ၌ မြန်မာငွေ မပါ။ အဲလေ DBS ဘဏ်တွင် မြန်မာငွေလဲနှုန်းကြည့်လိုပါက Myanmar Remittance တွင် ဂဏန်းရိုက်ထည့်ပြီး ကြည့်နိုင်ပါ၏။

 

၁၉၉၄ ခုနှစ် ဧပြီလ ၃၀ ရက်နေ့က အစိုးရအစီအစဉ်ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ ထိုင်းကို လေ့လာရေးခရီး သွားခဲ့ရ၏။ ကျွန်ုပ် ကိုကိုမောင်နှင့် ကိုမြင့်ဇော်တို့ဖြစ်၏။ ထိုစဉ်က နံနံခြားသွားသူများကို အစိုးရက ဝတ်စုံစရိတ်ထုတ်ပေး၏။ အေးသည့်နိုင်ငံများအတွက် ၃၀၀၀, မအေးသည့်နိုင်ငံများအတွက် ၂၄၀၀ (ထင်ပါသည်) ဖြစ်၏။ ထိုပိုက်ဆံကို ကျွန်ုပ်တို့ မေလိကန်ဒေါ်လှ ပြန်ပြောင်းလို့ရ၏။ ပြောင်းသည့်အခါ မေလိကန်တစ်ဒေါ်လာကို ၆ ကျပ်ခွဲနှုန်းဖြင့် ပြောင်းထုတ်ပေး၏။ ထိုစဉ်က ကျွန်ုပ်ရသည့် လခမှာ ၁၂၅၀ ဖြစ်၍ ထိုပမာဏမှာ အတော်များသည့် ပိုက်ဆံဖြစ်၏။

 

ထို့ကြောင့် နံနံခြားထွက်သူများမှာ ကားဝယ်နိုင်၊ တိုက်ခန်းဝယ်နိုင်လေ၏။ ထိုပိုက်ဆံကလေးဖြင့် ကျွန်ုပ်လည်း ပျဉ်းမနား မြို့ပြင်၌ ခြံရာတစ်ကွက် ဝယ်လိုက်၏။ ပိုက်ဆံဈေးကို မမှတ်မိတော့ပါ။ ၉၅ ကျပ်လားမသိ။ ထင်ပါသည်။ ခြံရာတန်ဘိုး မှာ ၆ သောင်းထင်ပါသည်။ သိပ်မမှတ်မိ။

 

အတိတ်က အမေရိကန် တစ်ဒေါ်လာလျင် မြန်မာငွေကျပ် လဲလှယ်နှုန်းများမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်၏။

၁၉၄၈ - ၄.၇၆ ကျပ်

၁၉၇၃ - ၄.၈၁

၁၉၇၅ - ၆.၆၂

၁၉၉၅ - ၆ ကျပ်ခွဲ

 

ကျွန်ုပ်စင်ကာပူလာတော့ အေးဂျင့်ခ အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၂၂၀၀ ပေးရ၏။ ထိုစဉ်က အမေရိကန် တစ်ဒေါ်လာကို မြန်မာငွေကျပ် ၁၄၀ လောက် ထင်ပါသည်။ အတိအကျ မမှတ်မိ။

 

၂၀၀၀ ပြည့်နှစ် ပတ်ဝန်းကျင်က ငွေလဲနှုန်းမှာ အတော်လေး တည်ငြိမ်ပါ၏။ သိပ် အတက်အကျမရှိ။ နှစ်တစ်နှစ်၏ အလယ်ဖြစ်သော ဇူလိုင်လကို မူတည်ကာ ပြောရလျင် နှစ်အလိုက် ငွေဈေးများမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်ပါ၏။

 

Year	Kyats/SGD
July/1998	205
July/1999	202
July/2000	228
July/2001	355
July/2002	550
July/2003	580
July/2004	560
July/2005
July/2006
July/2007
July/2008
July/2009
July/2010	713
July/2011	652
July/2012	680
July/2013	766
July/2014	787
July/2015	810
July/2016	875
July/2017	1008
July/2018	1020
July/2019	1114
July/2020	979
July/2021	1200
July/2022	1470
July/2023	2258
July/2024	3540
July/2025	3400
July/2026	3200

 

ကျွန်ုပ် Hard disk တစ်လုံးမှာ ဖွင့်မရ၍ ၂၀၀၅ မှ ၂၀၀၉ ထိ ငွေဈေးများကို ရှာမတွေ့သေးပါ။

 

ငွေဈေးအတက်အကျကို အလွယ်တကူသိနိုင်ရန် ကျွန်ုပ်က ဂရပ်ဖြင့် ပြထားပါ၏။

 

 

ထိုဂရပ်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် စင်ကာပူ တစ်ဒေါ်လာနှင့် ညီမျှသော မြန်မာကျပ်ငွေတန်ဘိုးသည် ကျွန်ုပ်စင်ကာပူ စ ရောက်သည့် ၁၉၉၈ မှ ၂၀၁၆ ခုနှစ်ခန့်ထိ (၁၈ နှစ်ခန့်အတွင်း) သိသိသာသာ ပြောင်းလဲမသွားကြောင်း တွေ့ရပါ လိမ့်မည်။ သို့သော် ၂၀၂၁ မှ ၂၀၂၆ ခုနှစ်ထိ ဂရပ်ကိုကြည့်ပါ။ ကြောက်ခမန်းလိလိ ထိုးတက်သွားတာ တွေ့ရပါလိမ့်မည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အကယ်၍သာ အသင်တို့သည် မြန်မာငွေကို ငွေစက္ကူများအဖြစ် တယုတယ သိမ်းထားခဲ့ပါက အလကား နေရင်း ပလုံသွားသော အသင်တို့၏ ငွေများကို မိမိဘာသာ တွက်ကြည့်နိုင်ပါသည်။

 

ငွေဈေးသည် အကျမရှိ။ တရိပ်ရိပ် တက်လိုက်လာ၏။

မြန်မာငွေဈေးတက်လာခြင်းမှာ ငွေတန်ဘိုး ကျသွားခြင်း ဖြစ်၏။

 

ဥပမာဆိုကြပါစို့။

ငွေစုသူတစ်ဦးသည် ပိုက်ဆံကို ငွေသားဖြင့် စုထားသည်ဖြစ်အံ့။

၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်လောက်က မြန်မာငွေ တစ်သိန်း စုထားသူသည် ထိုပိုက်ဆံကို စင်ကာပူဒေါ်လာဖြင့် လဲလိုက်ပါက $512 ရမည်။ ရှေးလူကြီးများလုပ်သလို ထိုပိုက်ဆံတစ်သိန်းကို အိမ်တိုင်ထဲ ထည့်ဝှက်ထားပြီး ၂၀၂၆ ရောက်မှထုတ်ပြီး စင်ကာပူ ဒေါ်လာနှင့် လဲလိုက်ပါက $30 လောက်သာ ရတော့မည်။ နေရင်းထိုင်ရင်း စလုံး ၄၈၀ လောက် အငွေ့ပျံသွားတာ ဖြစ်၏။

 

အဲသဟာ “ဘယ်သူ့ကြောင့်လို့ မင်းထင်သလဲ။”

 

နောင်ဘာတွေဆက်ဖြစ်ဦးမည်ဆိုသည်ကို အဖဘုရားသခင်တော့ သိချင်သိပါလိမ့်မည်။

ကျွန်ုပ်မူ မသိနိုင်ပါကြောင်း ရိုးသားစွာ ဝန်ခံပါ၏။

 

<<J မောင်မောင် - ဘယ်သူ့ကြောင့် မင်းထင်သလဲ (ဘယ်သူ့ကြောင့်လဲ)>>

 

စိတ်မချမ်းသာစွာဖြင့်

 

အေးငြိမ်း

၁၃ ဧပြီလ၊ ၂၀၂၆