ေျမြဆိပ္ေျဖေဆးအတြက္ ပါ၀င္လႉဒါန္းလိုသူမ်ား

စင္ကာပူ ျမန္မာပရဟိတအဖဲြ႔မ်ား၊ ေျမြဆိပ္ေျဖေဆးေကာ္မတီ၏ ဦးေဆာင္လႈပ္ရွားမႈျဖင့္ ျမန္မာျပည္၊ ေျမြဆိပ္ေျဖေဆး ေကာ္မတီအဖဲြ႔၀င္မ်ား ပါ၀င္အားျဖည့္ကာ ျမန္မာျပည္အရပ္ရပ္ရိွ ေျမြကိုက္မ်ားေသာ ေဒသမ်ားသို႔ ေျမြဆိပ္ေျဖေဆးမ်ားကို ႏွစ္စဥ္လႉဒါန္းလွ်က္ ရိွပါသည္။ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဇႏၷ၀ါရီလ ၄ ရက္ေန႔က လႉဒါန္းေငြ က်ပ္ ၈၆၆၄၀၀ ျဖင့္ ေျမြဆိပ္ေျဖေဆး ၆၅ လံုး ၀ယ္ယူကာ၊ တစ္ေနရာလွ်င္ ၁၃ လံုးႏံႈးျဖင့္ ၅ ေနရာသို႔ လည္းေကာင္း၊ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ေမလ ၁၇ ရက္ေန႔က အလႉေငြ ၅၅ သိန္း ျဖင့္ ေျမြဆိပ္ေျဖေဆး ၄၃၆ လံုး၀ယ္ယူကာ၊ တစ္ေနရာလွ်င္ ၁၆ လံုးမွ အလံုး ၂၀ ထိ စုစုေပါင္း ၂၄ ေနရာသို႔လည္းေကာင္း အသီးသီး လႉဒါန္းႏုိင္ခဲ့ၾကပါသည္။

ယခုႏွစ္တြင္လည္း စုေပါင္းေျမြဆိပ္ေျဖေဆးလႉဒါန္းပဲြ အခမ္းအနားကို ေအာက္ပါအတိုင္း က်င္းပျပဳလုပ္မည္ ျဖစ္ပါသျဖင့္ ၾကြေရာက္ပါရန္ ေလးစားစြာ ဘိတ္ၾကားအပ္ပါသည္။

ေန႔ရက္။              ။ ၇ - ၃ - ၂၀၁၂ (၁၃၇၃ ခု၊ တေပါင္းလျပည့္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔)

အခ်ိန္။               ။ ေန႔လည္ ၃ နာရီ

ေနရာ။                ။ နာဂလိုဏ္ဂူ၊ ကေလး၀ေတာရေက်ာင္း၊မရမ္းကုန္းၿမိဳ႔နယ္၊ စြယ္ေတာ္ေစတီေတာ္အနီး

                          ဖံုး - ၆၅၁ ၀၆၄၊ ၆၆၀ ၇၉၈

ေလာေလာဆယ္ေကာက္ခံရရိွေသာ အလႉေငြအရ ေျမြဆိပ္ေျဖေဆး အလံုး ၅၀၀ ေက်ာ္၀ယ္ယူႏိုင္လိမ့္မည္ဟု ခန္႔မွန္းပါသည္။ စုစုေပါင္း လႉဒါန္းမည့္ေနရာမွာ ၄၅ ေနရာခန္႔ရိွပါသည္။ သုိ႔အတြက္ တစ္ေနရာလွ်င္ ေျမြဆိပ္ေျဖေဆး ၁၂ လံုးခန္႔ လႉဒါန္း ႏုိင္လိမ့္မည္ဟု ခန္႔မွန္းပါသည္။ ေနာက္ထပ္ရရိွလာေသာ အလႉေငြေပၚမူတည္ကာ ေဆးလံုးေရ တိုးႏိုင္ပါသည္။

ေျမြဆိပ္ေျဖေဆးလႉဒါန္းပဲြတြင္ ေဆးလက္ခံရယူရန္ နယ္မွရန္ကုန္သို႔လာေရးအတြက္ ကုန္က်စရိတ္ရိွပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေျမြဆိပ္ေျဖေဆး လက္ခံရယူရန္ ကိုယ္စားလွယ္ တစ္ဦး၊ အမ်ားဆံုး ႏွစ္ဦးဆိုလွ်င္ ပိုမိုသင့္ေတာ္ပါလိမ့္မည္။ လူမ်ားလွ်င္ စရိတ္အကုန္အက်မ်ားပါလိမ့္မည္။

ေျမြဆိပ္ေျဖေဆးလႉဒါန္းမည့္ ကေလး၀ေတာရေက်ာင္းမွာ စြယ္ေတာ္ေစတီႏွင့္နီးသျဖင့္ ေက်ာင္းသို႔လာရန္ အခက္အခဲ ရိွသူမ်ား စြယ္ေတာ္ေစတီသို႔လာခဲ့ပါရန္ႏွင့္ စြယ္ေတာ္ေစတီတြင္ ႀကိဳဆုိေနရာခ်ထားေရးအဖဲြ႔မွ ႀကိဳဆိုေနမည္ ျဖစ္ပါသည္။

ေျမြဆိပ္ေျဖေဆးလႉဒါန္းပဲြအတြက္ ဆက္သြယ္ရမည့္ ဖံုးနံပါတ္မ်ား (ျမန္မာျပည္) -

၁။ ဆရာေတာ္ အရွင္ဇာဂရာဘိ၀ံသ - ကေလး၀နာဂလိုဏ္ဂူဆရာေတာ္ - နာယက - ၀၁-၆၅၁၀၆၄ / ၀၉-၈၆၀၁၅၄၆

၂။ ခြက္ခြင္း တိပိဋကဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး - နာယက - ၀၉-၅၁၁၄၂၂၄

၃။ ကိုေသာင္းတန္ - ၀၉-၉၄၃၀၃၀၄၁၆ (စေနဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားအဖဲြ႔)

၄။ ကိုေက်ာ္ေဇာ - ၀၉-၉၈၆၃၄၄၇၆ (စေနဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားအဖဲြ႔)         

၅။ ေဒၚခင္စန္းယု - ၀၉-၇၃၀၆၁၀၆၄၊ ၀၉-၅၀၄၈၅၄၆ (စေနဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားအဖဲြ႔)

၆။ မယမင္းသိန္း - ၀၉-၇၃၀၄၁၂၃၈ (Lotus Foundation)

၇။ မသိဂႌ - ၀၉-၅၄၁၅၀၉၉၊ ၀၁-၃၇၂၀၀၃ (Save The Aged)

၈။ မျဖဴေရာင္ - ၀၉-၇၃၀၅၈၃၉၈

၉။ မသီသီခိုင္ - ၀၉-၇၃၀၆၂၉၄၆

၁၀။ ေဒၚက်င္က်င္ - ၀၁-၇၀၉၅၁၀

စင္ကာပူႏိုင္ငံႏွင့္ အျခား ႏုိင္ငံ / ေဒသမ်ားမွ ေျမြဆိပ္ေျဖေဆးအတြက္ ပါ၀င္လႉဒါန္းလိုပါက ေအာက္ပါ ဖံုးနံပါတ္မ်ားသို႔ ဆက္သြယ္ႏုိင္ပါသည္။ လံုၿခံဳစိတ္ခ်ရမႈအတြက္ ဘဏ္ Account No. မ်ားကို မထည့္ထားပါ။ အကယ္၍ လႉဒါန္းလိုပါက ေအာက္ေဖာ္ျပပါ ဖံုးနံပါတ္မ်ားသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါသည္။ ဘဏ္ Account No. မ်ားကို တယ္လီဖံုး sms ျဖင့္ ပို႔ေပးပါမည္။

၁။ ကိုေက်ာ္၀ဏၰ - (065) 8236 9159

၂။ ကိုေသာင္းတန္ - (065) 9325 8894

၃။ ေဒၚခင္စန္းယု - (065) 8298 6297

၄။ မဆုရည္မြန္ - (065) 9066 2407

၅။ ဦစိုး၀င္း - (065) 8488 8149

၆။ ကိုေက်ာ္သူေအာင္ - (065) 9271 2618

၇။ ကိုေက်ာ္ေက်ာ္ေထြး - (065) 9125 0701

၈။ ကိုရန္ႏုိင္စိုး - (065) 9459 0891

၉။ ကိုေစာ၀င္းသန္း - (065) 9241 6785

၁၀။ ကိုႏြယ္၀င္း - (065) 9230 1304

၁၁။ ကိုလွစိုးဦး - (065) 8615 4458

၁၂။ ဦးျမင့္သိန္း - (065) 8159 3989

၁၃။ ဦးေအးၿငိမ္း - (065) 97303027

အကယ္၍ ထပ္မံစံုစမ္း ေမးျမန္းလိုပါက ဦးျမင့္သိန္း - mtheingeo@gmail.com, ကိုေက်ာ္၀ဏၰ - nammobds@gmail.com,  ဦးေအးၿငိမ္း - y_nyein@yahoo.com.sg  တို႔ထံ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏုိင္ပါေၾကာင္း။

အားလံုးကိုေက်းဇူးတင္ပါသည္။

ေအးၿငိမ္း

ဖံုး - 97303027 (စင္ကာပူ)

ခရစၥတိုဖာ ေပါက္က်ိဳင္း ၏ အတၳဳပၸတၱိ (၁၅)

တတိယပိုင္း (စင္ကာပူအေတြ႔အႀကံဳ - ဒုတိယ ၄ ႏွစ္) - ၉

(၅၆) Seraya 2 Project ၌ လုပ္ရျခင္း

အမွန္ဆုိ သည္ project အေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ သိပ္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမမွတ္မိေတာ့ပါ။ လုပ္ခဲ့ရတာေတာ့ အလြန္ ပင္ပန္းပါသည္။ အလြန္ေခါင္းစားလွေသာ ျပႆနာမ်ားႏွင့္လည္း ရင္ဆိုင္တိုးခဲ့ရ၏။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွင့္ တဲြလုပ္ခဲ့ရေသာ ကုမၸဏီမ်ားမွာ PEC, Gammon, Hiap Seng စသည္တို႔ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ကုမၸဏီမွာက ၀န္ထမ္းအင္အားသိပ္ရိွလွသည္ မဟုတ္။ ကြ်န္ေတာ္အပါအ၀င္ supervisor ႏွစ္ေယာက္၊ မန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္၊ သည္မွ်သာ ျဖစ္၏။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အလုပ္မ်ား ကို sub-con ေပးကာ လုပ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ sub-con မွာ Audex ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ႀကီးၾကပ္ ေပးရတာ ျဖစ္၏။

လုပ္ရသည္မွာ ေျမေပၚေျမေအာက္ ဖိုက္ဘာဂလပ္စ္ပိုက္လုိင္းမ်ားေျပးရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ သူက ဓါတုေဗဒစက္ရံုဆိုေတာ့ ဓါတု ေဆးရည္မ်ား အစားခံႏိုင္ေစရန္ ဖိုက္ဘာပိုက္မ်ားကို အေတာ္မ်ားမ်ားသံုးထားသည္။ သည္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔အလုပ္မွာ အေတာ္ႀကီးသည္ဟု ဆုိႏုိင္ပါသည္။ ၁လက္မပိုက္ကေလးမ်ားမွသည္ ၁.၆ မီတာ အခ်င္းရိွေသာပိုက္ႀကီးမ်ားထိ ရိွ၏။ ပုိက္ကေလးမ်ားကေတာ့ သိပ္ျပႆနာမရိွပါ။ ကိုင္ရတြယ္ရလြယ္သည္။ ျဖတ္ေတာက္ရ၊ ဆက္ရ၊ ျငမ္းစင္ေပၚတင္ရ စသျဖင့္ အားလံုးလြယ္ကူသည္။ သုိ႔ေသာ္ပိုက္ႀကီးမ်ားမွာ လုပ္ရကိုင္ရမလြယ္။ ပိုက္ႀကီးမ်ားမွာ အတြင္း၌ လူတစ္ေယာက္ ေကာင္းေကာင္းလမ္းေလွ်ာက္လို႔ရသည္။

ပုိက္မ်ားမွာ အီတလီမွ Sarplast ပိုက္မ်ားျဖစ္သည္။ ေတာ္ပါေသး၏။ ပုိက္ႀကီးမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္တို႔က sub-con ေပးထား သျဖင့္ အေတာ္ေခါင္းစားသက္သာသြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကိုင္ရသည္မွာ အႀကီးဆံုး ၁၆ လက္မ ပိုက္ျဖစ္၏။ မ်ားေသာ အားျဖင့္ေတာ့ ၁ လက္မမွ ၈ လက္မအထိ ပိုက္မ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုပိုက္မ်ားမွာ ပိုက္ကို စက္ျဖင့္စားကာ ေကာ္ သုတ္ဆက္ျခင္းျဖစ္သျဖင့္ သိပ္ခဲခဲယဥ္းယဥ္း မရိွလွပါ။ သို႔ေသာ္ ၈ လက္မႏွင့္အထက္ ပိုက္ႀကီးမ်ားကိုေတာ့ laminate လုပ္ဆက္ရသည္။

Laminate လုပ္သည္ဆိုျခင္းမွာ ပိုက္အဖ်ားပိုင္းကို သတ္မွတ္ထားသည့္အတိုင္းအတာအထိ grinder မ်ားျဖင့္စားထုတ္ကာ ပုိက္ ႏွင့္ ပိုက္၊ သို႔မဟုတ္ ပိုက္ႏွင့္ ပိုက္ဆက္ပစၥည္းမ်ားကို ေကာ္သုတ္လိုက္၊ ဖိုက္ဘာအ၀တ္စႀကီးမ်ားျဖင့္ ပတ္လိုက္၊ ေကာ္ထပ္သုတ္လိုက္ စသျဖင့္ လုိအပ္ေသာ အထူရေအာင္ လုပ္ရျခင္းကို ေခၚပါသည္။ ထိုေကာ္မ်ားမွာ ပိုလီယက္စတာေကာ္ မ်ား ျဖစ္၏။ အသားကိုထိလွ်င္ မီးစႏွင့္ထိုးသကဲ့သို႔ ပူသည္။ ထိုေကာ္မွထြက္ေသာ ဓါတ္ေငြ႔မွာလည္း မ်က္စိအတြက္ေရာ၊ ကိုယ္တြင္း ကလီစာမ်ားအတြက္ပါ အႏၱရာယ္မ်ားလွသည္။ ေလအ၀င္အထြက္မရိွေသာ ေနရာ၌လုပ္ရလွ်င္ မ်က္စိမ်ားစပ္ကာ

အသက္ရႉရလည္း ခက္ခဲပါသည္။ ထိုေကာ္မ်ားႏွင့္အလုပ္လုပ္ေတာ့မည္ဆိုလွ်င္ လိုအပ္ေသာ အကာအကြယ္မ်ား ၀တ္ဆင္ ရသည္။ မ်က္မွန္၊ လက္ရွည္အကႌ်အထူ၊ ရႈးဘိနပ္၊ ရာဘာလက္အိတ္ စသည္တို႔ႏွင့္ အေရးႀကီးဆံုးမွာ အသက္ရႉကိရိယာ (Respirator) ကို မျဖစ္မေန၀တ္ရန္ ျဖစ္သည္။ ထို respirator တြင္ ေလစစ္မ်ားပါသည္။ ေလစစ္မ်ားမွာ အလြန္ေကာင္းလွ ရကား အျပင္မွ မည္မွ်ဆိုးေသာအန႔ံျဖစ္ေနပါေစ၊ ထို respirator သာ၀တ္ထားပါက ဘာနံ႔မွရရေတာ့ဘဲ ပကတိေလေကာင္း ေလသန္႔ကို ရႉရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ Seraya II တြင္လုပ္ခဲ့စဥ္က ဘာ respirator မွမေပးပါ။ သည္အတုိင္းလုပ္ရတာ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔အတြက္ lamination လုပ္သည့္အခါမ်ားတြင္ အလြန္မႊန္လွ၏။ အႏၱရာယ္ အလြန္မ်ားပါသည္။

ေနာက္တစ္ခု၊ ဖိုက္ဘာဖ်င္စမ်ားမွာ ဖန္စမ်ားႏွင့္ ဓါတုပစၥည္းမ်ားေရာကာ ယက္လုပ္ထားျခင္းျဖစ္သျဖင့္ အလြန္ယားပါသည္။ ထိုဖ်င္စမ်ားႏွင့္ အလုပ္လုပ္လွ်င္ ဖန္စေသးေသးကေလးမ်ားမွာ ေလထဲ၌ လြင့္ပ်ံေနသည္ျဖစ္ရာ အ၀တ္လပ္ေနေသာ ခႏၶာကုိယ္အႏွံ႔အျပားသို႔ လာေရာက္ ကပ္ျငိပါသည္။ ထုိအခါ အလြန္ယား၏။ ေတာမွလူမ်ား ေခြးလယားသီးကို သိပါလိမ့္မည္။ ေခြးလယားသီးတြင္ အေမြးကေလးမ်ားပါ၏။ ထိုအေမြးကေလးမ်ားႏွင့္ ထိမိလွ်င္ ယားလို႔အမ်ိဳးမဆံုးေတာ့။ ယခု ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဖိုက္ဘာဖ်င္စမွာလည္း ေခြးလယားသီးေမြးႏွင့္ အလားတူပင္ျဖစ္၏။

ထို႔ျပင္လည္း အခ်ိဳ႔ေဆးမ်ားမွာ ေရႏွင့္ဆင္တူသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုဓါတုေဆးမ်ားကို အစားအေသာက္မ်ား ထည့္ေသာ ဗူး၊ ပုလင္း (ဥပမာ - ေရပုလင္း) မ်ားႏွင့္ မထည့္ရ။ အႏၱရာယ္မ်ားလွသည္။ ဥပမာ အက္ဆီတုန္းမွာ အန႔ံကိုသာ မရႉရပါက ေရကဲ့သုိ႔ပင္ျဖစ္၏။ MEKP (Catalyst) မွာလည္း ေရႏွင့္ အလြန္ဆင္တူသည္။ ထိုေဆးမ်ားကို ေရပုလင္းႏွင့္ ထည့္မိပါက မသိသူတစ္ဦး ေသာက္မိလွ်င္ အသက္အႏၱရာယ္ စိုးရိမ္ရပါသည္။ MEKP မွာ မည္မွ်ျပင္းသနည္းဟူမူ ထိုေဆးသာ က်ပါက သစ္သားျပားမွာ မီးေလာင္သကဲ့သို႔ ကြ်မ္းသြားပါသည္။

တစ္ခါေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔တစ္သိုက္ ပိုက္စင္ႀကီးေပၚတြင္ လုပ္ေနၾက၏။ ေနကလည္းပူ၊ ေရကလည္း အလြန္ဆာလွသည္။ တစ္ေယာက္က အက္ဆီတုန္းကို ေရပုလင္းႏွင့္ထည့္ထားသည္။ ပုလင္းေပၚ၌ ဘာစာမွ ေရးမထား။ ပင္ကလည္း ပင္ပန္း၊ ေရကလည္း ငတ္လာသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔အထဲမွ Ah Heng မွာ ထို အက္ဆီတုန္းထည့္ထားေသာ ပုလင္းကို ေရမွတ္ကာ မေမးမစမ္းဘဲ ေကာက္ကက္ေမာ့လုိက္၏။ ပါးစပ္ထဲေရာက္မွ အက္ဆီတုန္းမွန္းသိသည္။ တစ္ခ်ိဳ႔တစ္၀က္ေတာင္ ဗိုက္ထဲ ၀င္ကုန္ေလာက္ၿပီ။ သည္ေတာ့မွ ပိုက္စင္ေပၚမွ အျမန္ဆင္းကာ ေရမ်ားမ်ားေသာက္ရသည္။ အလြန္ အႏၱရာယ္မ်ားလွ၏။

မွတ္ခ်က္။            ။

ဓါတုေဆးရည္မ်ားကို မည္သည့္အခါမွ အစားအေသာက္ဗူး၊ ခြက္၊ ပုလင္းမ်ားႏွင့္ မထည့္ပါႏွင့္။ ထည့္ထားသည့္ ဗူး၊ ခြက္၊ ပုလင္းမ်ားကို ေဆးနာမည္ ထင္ထင္ရွားရွားေရးထားပါ။ လြယ္လင့္တကူမထားပါႏွင့္။ ကေလးမ်ားမီသည့္ေနရာတြင္ မထားပါႏွင့္။ အစားအေသာက္မ်ားႏွင့္ ေရာမထားပါႏွင့္။ အိမ္၌ထားလွ်င္ အိမ္သားအားလံုးကို အသိေပးထားပါ။ ဓါတုေဆးမ်ား ကိုင္ၿပီးတုိင္း လက္ေဆးပါ။ ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ လက္ခ်ည္းမကိုင္ပါႏွင့္။ လက္အိတ္၀တ္ၿပီး ကိုင္ပါ။ အစားမစားမီ လက္ကို ဆပ္ျပာႏွင့္ စင္ၾကယ္စြာေဆးပါ။ ေဆးကိုင္ၿပီးလွ်င္ လက္မေဆးဘဲ အစာစားျခင္း၊ ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္း၊ ကြမ္းစားျခင္းမ်ား မလုပ္ပါႏွင့္။

အဆိုးဆံုးမွာကား ေဆးစပ္မွားျခင္းျဖစ္၏။ ထိုဓါတုေဆးရည္မ်ားမွာ Resin ႏွင့္ Catalyst ဟု ႏွစ္မ်ိဳးလာပါသည္။ သူ႔ခ်ည္း ထားလွ်င္ မခဲ။ ႏွစ္မ်ိဳးစပ္လိုက္မွ ခဲသည္။ ဤသုိ႔စပ္ရာတြင္ အခ်ိဳးအစား အလြန္အေရးႀကီး၏။ ပံုမွန္အားျဖင့္ Resin အဆ ၁၀၀ လွ်င္ Catalyst ၁.၃ ဆ ခန္႔ေရာရသည္။ ဤအခ်ိဳးကို မိုးေအးေနလွ်င္ အနည္းငယ္ပိုၿပီး ေနပူေနလွ်င္ အနည္းငယ္ေလွ်ာ့ထည့္ရ ၏။ ဤသည္မွာ အေတြ႔အႀကံဳႏွင့္ အမ်ားႀကီးဆုိင္သည္။ ေကာ္စပ္သူသည္ ေတြးခ်င္ရာေတြးၿပီး ေငးခ်င္ရာ ေငးေနလို႔မရ။ သူ႔အလုပ္ကို အာရံုစိုက္လုပ္ရန္ လိုသည္။ Catalyst မထည့္ရေသးတာကို ထည့္ၿပီးသားမွတ္ၿပီး မထည့္လုိက္လွ်င္ ေကာ္မေျခာက္ေတာ့။ ထည့္ၿပီးသားကို ေမ့ကာ မထည့္ရေသးဘူး အထင္ႏွင့္ ထပ္ထည့္လွ်င္လည္း ဒုကၡ။ ေကာ္မ်ား အေျခာက္ ျမန္သြားသျဖင့္ အလုပ္လုပ္ရတာ အဆင္မေျပ။ သူတစ္ေယာက္မွားတာႏွင့္ တစ္ဖဲြ႔လံုး ဒုကၡမ်ားမည္။ မလိုအပ္ေသာ အလုပ္ပိုမ်ား လုပ္ရမည္။

မည္မွ်ဆိုးသနည္းဟူမူ အကယ္၍ ထုိေကာ္စပ္ေသာ သေကာင့္သားသည္ ေကာ္ထဲသို႔ Catalyst ေမ့ၿပီးမထည့္မိ ဆိုပါစို႔။ ထုိသို႔ မထည့္မိျခင္းမွာ ပံုးတုိင္းေတာ့မဟုတ္။ တစ္ပံုးတစ္ေလသာ ျဖစ္ေလရာ ေအာက္ဆံုးလႊာမ်ားႏွင့္ အေပၚဆံုးလႊာမ်ားမွာ ေျခာက္ေသာ္လည္း အလယ္မွ အလႊာမ်ားမွာ မေျခာက္ေတာ့။ သည္အခါ အလြန္အင္မတန္ ဒုကၡမ်ားပါသည္။ ဖိုက္ဘာသားမွာ စိုေနၿပီး လံုး၀မေျခာက္လွ်င္ သည္အတုိင္းခြာထုတ္လိုက္လို႔ ရသည္။ က်န္ေနေသာ ေဆးမ်ားကို Acetone ေခၚ ဓါတုခြ်တ္ေဆး ႏွင့္ ေဆးလုိက္လွ်င္ ကိစၥၿပီး၏။ ဘာမွ မခဲယဥ္း။ လံုး၀ေျခာက္သြားလွ်င္လည္း ေက်ာက္စက္တိုက္လို႔ရသည္။

မစိုမေျခာက္၊ ပ်ဥ္းတဲြတဲြႀကီးျဖစ္ေနၿပီဆိုလွ်င္ေတာ့ ေသၿပီဆရာ။ ထိုမစိုမေျခာက္ ဖိုက္ဘာသားမ်ားမွာ အလြန္အင္မတန္ ယားလွ၏။ လုပ္ရတာ မလြယ္ရသည့္ၾကားထဲ ယားကလည္း အင္မတန္ယားေလေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ ငိုခ်င္စိတ္ေပါက္ပါ၏။ ဟို ေကာ္စပ္ေသာေကာင္မွာ မသက္သာဘူးေအာက္ေမ့ေပေတာ့။ အေျပာခံရသည္သာမက သူ႔ကို အဓိက ေက်ာက္စက္ တိုက္ခိုင္းသည္ျဖစ္ရာ ငနဲမွာ မစားသာပါ။

ေနာက္ၿပီး ေကာ္စပ္တာဆိုေပမင့္ တစ္ပံုးတည္း စပ္ရတာမဟုတ္။ ပိုက္ႀကီးလွ်င္ႀကီးသလို ပိုက္ဆက္တစ္ခုလွ်င္ ေကာ္ပံုး အစိတ္၊ သံုးဆယ္ခန္႔စပ္ရသည္ျဖစ္ရာ သတိမလြတ္ေစရန္ အလြန္အေရးႀကီးသည္။ အခ်ိဳးအစားမွားလို႔လည္း မရ။ ပုိက္တစ္ဆက္လွ်င္ နာရီ၀က္ခန္႔လုပ္ရေလရာ ထိုနာရီ၀က္အတြင္း ေကာ္မေျခာက္ဘို႔ အလြန္အေရးႀကီးသည္။ လုပ္ေနတံုး ေကာ္ေျခာက္သြားလွ်င္ ေသေပေရာ့။

ထို႔ျပင္လည္း laminate လုပ္အၿပီး တစ္နာရီအတြင္း အသားမွာ လံုး၀ေျခာက္သြားရမည္။ တစ္နာရီေက်ာ္သည့္တိုင္ မေျခာက္ လွ်င္ ဒုကၡေကာင္းေကာင္းမ်ားေတာ့သည္။ ယားကလည္းယား၊ ပူကလည္းပူသည့္ ဓါတုေဆးမ်ားႏွင့္ လုပ္ရကိုင္ရတာ အေတာ္ မသက္သာပါ။ ထို႔ျပင္ ထုိေဆးမ်ား၏ အႏၱရာယ္ကိုကာကြယ္ရန္ ပလတ္စတစ္ အေပၚ၀တ္ရံုႀကီးမ်ား၊ ခေမာက္၊ မ်က္ႏွာဖံုး (face shield)၊ ရာဘာလက္အိတ္မ်ား ၀တ္ဆင္ထားရသည့္ ဒုကၡမွာလည္း မေသးလွ။

မိတ္ေဆြမ်ားခင္ဗ်ား။ သည္ကိစၥမ်ိဳးဆိုတာ စာျဖင့္ေရးျပလုိ႔ ခံစားရႏုိင္သည့္ အရာမဟုတ္။ လက္ေတြ႔လုပ္ၾကည့္မွ မည္မွ်ဒုကၡ မ်ားေၾကာင္း သိႏုိင္ပါသည္။ သည္ေတာ့ အေတာ္မလြယ္သည့္ကိစၥေပကပဲ ဟုသာ မွတ္လိုက္ပါေတာ့ခင္ဗ်ား။

အမွန္မွာ ထုိပိုက္ႀကီးမ်ားမွာ မူလက O Ring Joint ျဖစ္သည္။ ပိုက္ဆက္တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု ရာဘာကြင္းမ်ားထည့္ကာ စြပ္ၿပီး ဆက္ရျခင္းျဖစ္၏။

ျဖစ္ပံုက ပုိက္အားလံုးဆင္ၿပီးသြားေသာ အခါ ေရထည့္စမ္းသည္။ ပုိက္ေသးလွ်င္ ဘာမွျပႆနာေပၚစရာမရိွ။ ခုေတာ့ ပိုက္ႀကီး ေတြက ဧရာမပိုက္ႀကီးေတြဆိုေတာ့ ေရကို ဖိအားတင္လုိက္သည္ႏွင့္အမွ် ပိုက္အေပၚသက္ေရာက္ေသာအားမွာ အလြန္ႀကီး လာေလရကား သတ္မွွတ္ထားသည့္ဖိအားမတိုင္မီပင္ ထို O Ring Joint မ်ား ျပဳတ္ထြက္ကာ ေရမ်ား ဒလေဟာ သြန္က်ကုန္ ေတာ့သတည္း။

ထိုအခါ အဆက္အားလံုးကို Laminate လုပ္ရန္ ျဖစ္လာေတာ့သည္။ ပိုက္လုိင္းအပ္ရမည့္ရက္ကို အေသသတ္မွတ္ထားသည္ ျဖစ္ရာ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔မွာ လူအင္အားကို ႏွစ္ဆိုင္းခဲြလွ်က္ ေန႔ေရာညပါ ၂၄ နာရီ လုပ္ၾကရေလေတာ့၏။ ပင္ပန္းလုိက္ပံုမ်ား ေျပာ၊ မေျပာခ်င္ပါ။

(၅၇) နယ္သာလင္ႀကီးမ်ားႏွင့္ တဲြလုပ္ရျခင္း

အထက္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သလို ကြ်န္ေတာ့္မွာ ယခင္က အသာေလး ပါးစပ္ႏွင့္စားလာတာျဖစ္၏။ Tellus ၌ ၂ ႏွစ္လုပ္ခဲ့စဥ္က လည္း QC ဆိုေတာ့ ကိုယ္တိုင္လုပ္ရတာမဟုတ္။ ကိုယ္က လုိခ်င္တာကို ဖိုမင္မ်ားသို႔ေျပာလုိက္ရံုသာျဖစ္သည္။

ကုိယ္တိုင္ကိုယ္က်ခ်ရသည္မွာ Union Alloy ေရာက္မွျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ ဤကဲ့သို႔လက္ေတြ႔လုပ္ရသည့္အခါက်ေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ပိုက္အေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္းနားလည္လာရတာ ျဖစ္ပါသည္။ ပညာမ်ားစြာရသည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ပင္ပန္းသည္ဆိုေစ၊ ကြ်န္ေတာ္လုပ္ရတာ ေက်နပ္ပါသည္။ လက္ေတြ႔ႀကံဳရေသာ ျပႆနာမ်ားမွာ ေက်ာင္းစာထဲ၌ ပါသည္ မဟုတ္။ ကိုယ္ပုိင္ဦးေဏွာက္ကိုသံုးကာ ေျဖရွင္းရသည္။

ဤတြင္ ကြ်န္ေတာ့္ခ်ိဳ႔ယြင္းခ်က္မွာ ကြ်န္ေတာ္က ျဖတ္ထိုးဉာဏ္ေကာင္းသူမဟုတ္။ ဉာဏ္နီဉာဏ္နက္ မထုတ္တတ္။ အရာရာ စာအုပ္ႀကီးကိုသာ အားကိုးတတ္သည္။ အခါမ်ားစြာပင္ အလုပ္သမားကေလးမ်ားထံမွ ကြ်န္ေတာ္ အႀကံဉာဏ္မ်ား ယူရ တတ္ပါသည္။ သူတို႔ကို အထင္ေသးလို႔မရ။ သူတို႔တြင္လည္း ကြ်န္ေတာ့္ထက္သာေသာ အႀကံဉာဏ္မ်ားရိွတတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အခက္အခဲ၊ အၾကပ္အတည္းမ်ားႏွင့္ ႀကံဳရလွ်င္ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ဆံုးျဖတ္တာထက္၊ သူတို႔ႏွင့္ တုိင္ပင္ကာ ၀ိုင္း၀န္းအေျဖရွာသည္။

ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္တဲြလုပ္ရသည္မွာ PEC ျဖစ္၏။ ထိုကုမၸဏီမွ အပိန္႔ ဆိုသူ တရုတ္ဖစ္တာကေလးမွာ အလြန္ေတာ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ သူသိထားတာ ျပန္ေ၀မွ်မေပးခ်င္။ တစ္ခါေသာ္ ၁၆ လက္မပိုက္၏ Elbow ႀကီးကို Dummy Support ေထာက္ရန္ ျဖစ္လာ၏။ ထိုစဥ္က Dummy Support ကို မည္သုိ႔တြက္ရမည္မွန္း ကြ်န္ေတာ္မသိ။ ကြ်န္ေတာ္ အပိန္႔ကို ေမးေသာအခါ ေနာက္ေန႔တြင္ သူက ပိုက္ျဖတ္ရန္ တြက္ၿပီးသား ကိန္းဂဏန္းမ်ား ယူလာသည္။ ကြ်န္ေတာ္လုိခ်င္သည္မွာ ဂဏန္းမ်ားမဟုတ္။ တြက္နည္း ျဖစ္၏။ ကြ်န္ေတာ္က ငါ့ကုိပုံေသနည္းေပးပါလားကြာ ဟုေတာင္းေသာအခါ ငါလည္းမသိဘူးကြ။ Calculator ထဲမွာ program နဲ႔ထည့္ထားတာ ဟု ဖိန္႔ပါသည္။ သူတကယ္ေျပာတာလား၊ မေပးခ်င္၍ညာတာလား ကြ်န္ေတာ္မသိပါ။ မေပးခ်င္သည့္ကိစၥ အတင္းလည္း ေမးမေနေတာ့ပါ။ ေနာက္မွ ေလ့လာရင္း၊ ေမးျမန္းရင္း သိလာရတာျဖစ္ပါသည္။

ေျမေအာက္တြင္ေျပးေသာ ပိုက္မ်ားလုပ္ရတာ အလြန္လက္၀င္လွပါသည္။ လုပ္ရတာ မခဲယဥ္းေသာ္လည္း စင္ကာပူလို မိုးမျပတ္ရြာေနေသာ တိုင္းျပည္အတြက္ေတာ့ ဒုကၡမ်ားလွ၏။ လုပ္ေနတံုးမိုးရြာလာသျဖင့္ ပိုက္ခ်ထားသည့္ေျမာင္းထဲ ေရမ်ား ၀င္လာလွ်င္ ဘာမွလုပ္လို႔မရေတာ့။ ေရမ်ားကို စုပ္ထုတ္ပစ္ရ။ ပိုက္ကိုေျခာက္ေအာင္ ေစာင့္ရ၊ အပူေပးရ စသျဖင့္ အလြန္ စိတ္ညစ္စရာ ေကာင္းပါသည္။ ဖိုက္ဘာပိုက္က ေရထိလို႔မရ။ ထိုမွ်သာမက ေလထုထဲ၌ ေရေငြ႔ပါ၀င္ႏံႈးမ်ားေနလွ်င္ပင္ လုပ္၍မရပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ပုိက္ ႏွင့္ ပိုက္ဆက္ပစၥည္းမ်ား လံုး၀ေျခာက္ေနရန္ အေရးႀကီးပါသည္။ ပုိက္ေျခာက္ေအာင္ မေစာင့္ႏိုင္ဘဲ အလ်င္စလို သြားလုပ္ျခင္းသည္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတ္ျခင္းမည္၏။ ပိုက္ေျခာက္ေအာင္ေစာင့္တာ နာရီ၀က္ ၾကာသည္ဆုိပါစို႔။ ေျခာက္ေအာင္မေစာင့္ဘဲ အလ်င္စလိုလုပ္သျဖင့္ အဆက္မေကာင္း၍ ျပန္လုပ္ရပါက သံုးနာရီႏွင့္ မၿပီးပါ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔လုပ္ရေသာ ပိုက္မ်ားမွာ အီတလီပိုက္မ်ားျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ ပိုက္ဆင္ျခင္းကို ႀကီးၾကပ္သူမ်ားမွာ နယ္သာလန္ ႏိုင္ငံမွ ျဖစ္သည္။ ကုမၸဏီနာမည္မွာ Grootint ျဖစ္၏။ တကယ့္ လူၾကမ္းႀကီးမ်ားျဖစ္သည္။ ေျပာတာဆိုတာေရာ၊ လုပ္တာ ကိုင္တာပါ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းျဖစ္၏။ သူတို႔ကို ၾကည့္လိုလွ်င္ အဂၤလိပ္ကားထဲမွ ေကာင္းဘိြဳင္မင္းသားမ်ားကို ၾကည့္ပါ။ ထိုအတိုင္းျဖစ္၏။ ကြ်န္ေတာ္ကညွက္ေတာ့ သူတို႔ႏွင့္ယွဥ္လုိက္လွ်င္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ သူတို႔ ထက္၀က္ေလာက္သာရိွသည္။ သုိ႔ေသာ္ သူတို႔က ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းဆိုေတာ့ ခင္ဘို႔ေကာင္းပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္မွတ္မိေနသူမ်ားမွာ Ad (အာ့ဒ္)၊ Goove (ဂူဗီ)၊ Hans (ဟန္စ္) တုိ႔ျဖစ္၏။ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ပလဲနံပသင့္သူမွာ အာ့ဒ္ ျဖစ္သည္။ အရပ္အရွည္ႀကီးႏွင့္ စကားကုိ ပလံုးပေထြးေျပာသည္ျဖစ္ရာ သူ႔စကားကို နားလည္ေအာင္ မနည္းနားေထာင္ယူရ သည္။ ဂူဗီက ၀ူး၀ါး၀ူး၀ါး၊ အလြန္ဆဲဆို၊ ႀကိမ္းေမာင္းတတ္သူျဖစ္၏။ ဟန္စ္က လူေအး။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ခန္းထဲအတူ ေနရေတာ့ အဆင္မေျပ။ မၾကာခဏ ျပႆနာတက္သည္။

အာ့ဒ္ထံမွ ဖိုက္ဘာပိုက္ႏွင့္ပတ္သက္၍ ကြ်န္ေတာ္မ်ားစြာ ပညာရသည္။ ကြ်န္ေတာ္မသိတာမ်ားကို သူက စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွင္းျပသည္။ သေဘာပင္ေကာင္းေသာ္လည္း ဟန္စ္က အဂၤလိပ္စကားကို လည္လည္၀ယ္၀ယ္မေျပာတတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ကို သိပ္အားမကိုးရ။ ဂူဗီနားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သိပ္မကပ္ပါ။ သူ႔ဆီက ရတာနည္းနည္း။ အဆဲခံရတာက မ်ားမ်ားျဖစ္၏။

သူတို႔က ဥေရာပမွလာျခင္းျဖစ္သျဖင့္ လခ အလြန္မ်ားသည္။ အာ့ဒ္ ေျပာျပသျဖင့္ သူတို႔ရေသာလခမွာ တစ္ေသာင္းအထက္ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။ ထိုမွ်သာမက သူတို႔က သူတို႔သံုးသမွ် (ဖံုးဘိုး၊ ဟိုတယ္ခ၊ တကၠစီခ၊ စားစရိတ္၊ ေသာက္စရိတ္၊ ၀ယ္တာျခမ္းတာမွန္သမွ်) အကုန္စာရင္းတင္ေတာင္းသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔ရသည္ဆိုေသာလခမွာ သပိတ္၀င္၊ အိတ္၀င္ ရျခင္းျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာေတာ့ မျဖစ္စေလာက္လခႏွင့္ ရိွသမွ်အသံုးစရိတ္အကုန္ႏႈတ္သည့္အခါ က်န္ေကာင္းက်န္ရာ က်န္တာျဖစ္သည္။ ဒါေတာင္ ျမန္မာျပည္မွာလုပ္တာထက္စာလွ်င္ အမ်ားႀကီးပိုရသည္ ဆိုရပါမည္။

သူတို႔က ဘီယာကုိ စိတ္ႀကိဳက္ေသာက္သည္။ လူေကာင္ႀကီးေတြက ထြားေတာ့ တစ္ခါေသာက္လွ်င္ သံုးလံုးေလာက္ေတာ့ အသာေလးကုန္၏။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ယခင္က ဘီယာကို ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ေသာက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ပိုက္ဆံကိုငဲ့ေနရတာႏွင့္ မၾကာခဏ မေသာက္ျဖစ္သလို ေသာက္သည့္အခါမ်ားတြင္လည္း တစ္၀တျပဲ မေသာက္ျဖစ္ပါ။ တစ္လံုးေလာက္ကုန္လွ်င္ ေတာ္ေရာေပါ့ကြာ ဆုိကာ ရပ္လုိက္သည္ခ်ည္း ျဖစ္ပါ၏။

သည္ project တြင္လုပ္ရတာ ပင္ပန္းသည္ဆိုေသာ္လည္း ၿမိဳးၿမိဳးျမက္ျမက္ကေလး အက်ိဳးခံစားခြင့္ရပါသည္။ သည္တံုးက ကြ်န္ေတာ့ basic pay မွာ ၁၅၀၀ ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ အိုဗာတုိင္ႏွင့္ေပါင္းလုိက္ေသာ္ တစ္လ ၃၅၀၀ ခန္႔ထုတ္ရပါသည္။ ထိုလခမွာ အသားတင္ရျခင္းျဖစ္၏။ ၀ပ္ေရွာ့တြင္ေနျခင္းျဖစ္သျဖင့္ ေနစရိတ္မကုန္။ ေရခ၊ မီးခမကုန္။ ဖံုးလည္းေပးထားသျဖင့္ ဖံုးဘိုးလည္းမကုန္။ အင္တာနက္လည္း ေပးထားသည္။ သြားဘို႔လာဘို႔လည္း ေလာ္ရီရိွသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကုန္တာဆိုလို႔ ျမန္မာျပည္ႏွင့္ဖံုးေျပာသည့္အတြက္ ဖံုးကဒ္ခ၊ ထမင္းခ်က္ျပဳတ္စားသည့္အခ သာ ျဖစ္၏။ တစ္ပတ္လွ်င္ ၇ ရက္ပတ္လံုး အလုပ္ဆင္းရတာဆိုေတာ့ အျပင္ထြက္ဘို႔ အခ်ိန္မရိွ။ သို႔မို႔ေၾကာင့္ အျပင္ဗာဟီရလည္း ဘာမွ သိပ္ကုန္စရာမရိွ။

ၿခံဳေျပာရလွ်င္ အားလံုးအသံုးစရိတ္ႏႈတ္ၿပီးေတာင္မွ လကုန္လွ်င္ လက္ထဲ၌ သံုးေထာင္ေက်ာ္ေလာက္ အသားတင္က်န္သည္။ သည္ေတာ့လည္း လုပ္ရတာ ပင္ပန္းရက်ိဳးနပ္ပါသည္။ စင္ကာပူေနခဲ့သည့္ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ကာလတစ္ေလွ်ာက္လံုး ပိုက္ဆံ မ်ားမ်ား အသားတင္ရတာဆို၍ ဤတစ္ခ်ိန္သာရိွခဲ့ဖူးပါသည္။ ေနာက္ပိုင္း လခမ်ားလာသည္ဆိုေစ။ အသံုးစရိတ္မ်ား ႏႈတ္လိုက္လွ်င္ အသားတင္ ႏွစ္ေထာင္ေတာင္ မက်န္ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤတစ္ေခါက္ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္၍ အိမ္ျပန္သည့္အခါ အိမ္တစ္လံုး၀ယ္ၿပီးသည့္ျပင္ လက္ထဲ၌ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၅၀၀၀ ေက်ာ္ စုမိေသး၏။ ဤမွ်သာမက ကြ်န္ေတာ္အလြန္ သေဘာက်ေသာ Compac လက္ပ္ေတာ့၊ ေဆာင္းေဘာက္စ္၊ ပရင္တာ၊ စကင္နာ၊ ကင္မရာ စသည္တုိ႔ကိုလည္း စိတ္ႀကိဳက္ ၀ယ္ခဲ့ပါေသးသည္။ 

ထိုကာလမ်ားတြင္ အလႉအတန္းကိစၥမ်ားလည္း မ်ားစြာလုပ္ျဖစ္ေသး၏။ မ်ားစြာလုပ္သျဖင့္ မ်ားစြာမွား၏။ ယခု အႀကီးအက်ယ္ မွားခဲ့ေသာ ထိုအမွားအေၾကာင္း ျပန္ေျပာင္းေဖာက္သည္ခ်ပါမည္။

(၅၈) ကြန္ျပဴတာမ်ား လႉဒါန္းျခင္း

ႏိႈင္းႏိႈင္းခ်ိန္ခ်ိန္၊ သုခမိန္ ဟူေသာ ျမန္မာစကားရိွ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္ကား မႏိႈင္းမခိ်န္ပဲ ကိုယ္စိတ္ထင္ရာ ဇြတ္လုပ္တတ္သည့္ ဗာလနံ - လူမိုက္ ျဖစ္ေခ်သည္။ ကြ်ႏ္ုပ္၏ မစဥ္းစား၊ မဆင္ျခင္၊ မေ၀ဖန္၊ မေတြးေတာပဲ ေခါင္းမာစြာ ဇြတ္အတင္းလုပ္မႈေၾကာင့္ ၇ ရက္ သားသမီးတို႔ ဒုကၡမ်ားႏွင့္ နပန္းလံုးခဲ့ရပံုကို ကြ်န္ေတာ္မွတ္မိသမွ် မျခြင္းမခ်န္၊ ခေရေစ့တြင္းက် ေဖာက္သည္ခ်ပါအံ့။ ေနာင္လာေနာက္သားတို႔ ကြ်န္ေတာ့္အမွားေပၚမွ သင္ခန္းစာယူၾကပါကုန္။

တစ္ေန႔သ၌ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စေနဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားအဖဲြ႔သို႔ လစဥ္ပံုမွန္အလႉေငြမ်ား ထည့္၀င္လႉဒါန္းေနသည့္ ပင္နင္စူလာ ပလာဇာ၊ ၿပံဳးတရာဆင့္ေရာင္း၀ယ္ေရးမွ မရီတာက ကြ်န္ေတာ့္အား ကိုေအးၿငိမ္းတို႔ ျမန္မာျပည္က ေက်ာင္းေတြကို လႉခ်င္ရင္ ကြန္ျပဴတာ အလံုး ၁၀၀ ေလာက္ရမယ္။ ကြ်န္မေျပာေပးမယ္။ ယူမလား ဟုဆုိ၏။

ကြ်န္ေတာ္လည္း သည္ကြန္ျပဴတာမ်ားကို ျမန္မာျပည္တြင္း မည္ကဲ့သို႔ တင္သြင္းရမည္။ ဤကဲ့သို႔တင္သြင္းရန္ မည္သည့္ စာရြက္စာတမ္း အေထာက္အထားမ်ားလိုသည္။ ပါမစ္၊ လုိင္စင္စသည္တို႔ရရန္ မည္ကဲ့သို႔ လုပ္ရသည္ စသျဖင့္ ေရွ႔ေရး ေနာက္ေရး ဘာမွမေတြးဘဲ အာ၊ ရရင္ ယူသေပါ့ဗ်ာ ဟု ခပ္လြယ္လြယ္ေျပာလုိက္၏။ အႏို႔ ကြန္ျပဴတာ အလံုး ၁၀၀ ဆိုတာ နည္းတာမွတ္လို႔။ တစ္ေက်ာင္း ႏွစ္လံုးလႉလွ်င္ပင္ ေက်ာင္း ၅၀ မွ ကေလးမ်ား ကြန္ျပဴတာဆုိတာ ဘာလဲဟု ျမင္ႏိုင္ခြင့္ရိွမည္ ဟု တြက္ဆကာ အစဥ္းစား၊ အဆင္ျခင္းမရိွ ရမ္းသမ္းေခါင္းၿငိမ့္လိုက္တာ ျဖစ္ပါသည္။

ဇာတ္လမ္းက ဤမွ စသည္။

ကြန္ျပဴတာက ရမည္ဆိုတာေတာင္ ထုတ္ေပးမည့္ပုဂိၢဳလ္က ဘယ္သြားေနလို႔၊ ေတာ္ၾကာဘာျဖစ္လို႔ စသျဖင့္ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မရ။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ေက်ာင္းေတြကို ကြန္ျပဴတာေတြလႉမည္ဟု ေလလံုးထြားထားသည္ျဖစ္ရာ ကြန္ျပဴတာမ်ား မရမခ်င္း မရီတာတို႔ဆီ သြား မ်က္ႏွာေျပာင္တုိက္ရသည္။ ၾကာေတာ့ မ်က္ႏွာမ်ားပင္ပူလာပါ၏။ ကြန္ျပဴတာရမည္ဟု ေျပာတာ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ။ တကယ္ရတာ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီမွျဖစ္၏။ ေျခာက္လေက်ာ္ၾကာသည္။ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ႏွစ္ကုန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္ျမန္မာျပည္သို႔ အလည္ျပန္သြားသည္။ ကြန္ျပဴတာမ်ားတကယ္ရလာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္စင္ကာပူမွာမရွိ။ မရီတာ က ကိုျမင့္သိန္းတို႔ႏွင့္ ဆက္သြယ္ကာ ကြန္ျပဴတာမ်ား ထုတ္ေပးသည္။ ကိုျမင့္သိန္းက ကြန္ျပဴတာမ်ားသယ္လာၿပီး ကြ်န္ေတာ္ေနသည့္ Union Alloy မွ ၀ပ္ေရွာ့တြင္ လာထားေပးသည္။ ဤေနရာတြင္ အခန္း ၄ ခန္းရိွရာ တစ္ခန္းလြတ္ေန သျဖင့္ လြတ္ေနေသာအခန္းတြင္း သြင္းထားလုိက္ျခင္း ျဖစ္၏။

တကယ္ရလာတာက Pentium II ၇၆ လံုး ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ မူလအလႉရွင္မ်ားက ကေလး၀ေတာရေက်ာင္းသို႔ အလံုး (၂၀) လႉေပးပါဆိုသျဖင့္ ၅၆ လံုးက်န္သည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္းမ်ားသို႔ ၅ လံုးလႉရန္ မွန္းထားသျဖင့္ အစိုးရ အထက္တန္း၊ အလယ္တန္းေက်ာင္းမ်ားအတြက္ ၅၁ လံုးသာရမည္ျဖစ္သည္။

ကြန္ျပဴတာမ်ားရမည္ ဆုိကတည္းက ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ားက မိမိတို႔ အသိမိတ္ေဆြ ေက်ာင္းမ်ားသို႔ ဆက္သြယ္အလႉခံခိုင္းသည္။ သည္တြင္ ဆရာဦးထိန္၀င္း၏ အခန္းက႑ကို မေဖာ္ျပ၍မရ။ ဆရာဦးထိန္၀င္းဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ သံုးတန္းေက်ာင္းသားဘ၀က စာသင္ေပးခဲ့သူ မူလတန္းဆရာျဖစ္၏။ ထိုအခ်ိန္က ရန္ကင္း အ.လ.က (၃) တြင္ ေက်ာင္းအုပ္ ျဖစ္ေနသည္။ သူက သည္လိုလူမႈေရးကိစၥမ်ိဳးမ်ားဆိုလွ်င္ အားႀကိဳးမာန္တက္ လုပ္ကိုင္ေပးသူျဖစ္၏။ သူက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကြန္ျပဴတာမ်ား လႉမည္ဆိုေတာ့ ဟိုေက်ာင္းလုပ္ပါအံုးဟ၊ ဒီေက်ာင္းလႉပါအံုးဟ ဟု ေက်ာင္းစာရင္းမ်ားေပး၏။ သူ႔ဆီမွရေသာ ေက်ာင္းမ်ားမွာ အေတာ္မ်ားသည္။ ကြ်န္ေတာ္ေက်ာင္းတက္ခဲ့သည့္ ေလးမ်က္ႏွာ အ.ထ.က ႏွင့္ ကြင္းေကာက္ အ.ထ.က မ်ားကိုလည္း မေမ့ မေလ်ာ့ထည့္ရသည္။ ကြန္ျပဴတာဆိုေတာ့ အသိမိတ္ေဆြ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားကလည္း လာအလႉခံၾက သည္။ ကိုေသာင္းတန္ကလည္း သူတို႔စလင္း ႏွင့္ အနီးအနားမွ ေက်ာင္းမ်ားကို အလႉခံေစသည္။ စုစုေပါင္း ၅၁ ေက်ာင္းမွ ကြန္ျပဴတာ ၁၁၇ လံုး အလႉခံလာ၏။

ထိုအထဲတြင္ ေကာ့မႈး၊ ေအာင္ဇဗၼဴလူငယ္ပရဟိတေက်ာင္း၊ ေရႊျပည္သာ ပရိယတိၱစာသင္တိုက္၊ လိႈင္သာယာ၊ ေအာင္ပရဟိတ ေက်ာင္း၊ မိထီၱလာ၊ စက္ဦးဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္အလယ္တန္းေက်ာင္း၊ မေကြးၿမိဳ႔၊ ဆုႀကီးပန္ေတာင္ သီလရွင္သင္ အလယ္တန္း ေက်ာင္း၊ မြန္ျပည္နယ္၊ ဆိပ္ဖူးေတာင္ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္း စသည္တို႔ ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေနရာမ်ားသို႔ မလႉျဖစ္ခဲ့ပါ။ ရလာေသာကြန္ျပဴတာမွာ နည္းေနသျဖင့္ အစိုးရေက်ာင္း ၂၈ ေက်ာင္းသို႔ ၄၄ လံုးသာ လႉခဲ့ႏုိင္ပါသည္။

သွ်င္နည္းရာ အဂၢလူထြက္ ဟူေသာ စကားကဲ့သို႔ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ပင္ပန္းႀကီးစြာ ႀကိဳးစားအားထုတ္ရယူခဲ့ရေသာ ထို ကြန္ျပဴတာ အစုတ္ပလုပ္ကေလးမ်ားကို အေခ်ာင္ႏိႈက္ခ်င္ၾကသူမ်ားလည္း ရိွေပေသးရာ မတတ္သာသည့္အဆံုး ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ ထုိ ေမာင္မင္းႀကီးသားမ်ားသို႔ ေပးလိုက္ရပါေခ်ေသး၏။ မူလက ၇၆ လံုးရတာမွန္ေသာ္လည္း နာဂလိုဏ္ဂူသို႔ အလံုး ၂၀ ေပးလိုက္ ရသျဖင့္ ၅၆ လံုးသာက်န္သည္။ ပညာေရးစီမံကိန္းႏွင့္ေလ့က်င့္ေရးဦးစီးဌာနသို႔ တစ္လံုး ေပးခဲ့သည္။ သည္အလံုးကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ကြန္ျပဴတာမ်ား ထုတ္ယူရရိွေရးတြင္ အစြမ္းကုန္ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့သူ ဦးေသာင္းေရႊအား ကြ်န္ေတာ္တို႔က သူ႔ရံုးတြင္ သံုးရန္ ေပးခဲ့တာျဖစ္ပါသည္။

ပညာေရး၀န္ႀကီးဌာန ခဲြတမ္းဟုဆိုကာ အထက္ျမန္မာျပည္၊ ေအာက္ျမန္မာျပည္ ႏွင့္ ရန္ကုန္ ပညာေရးဌာနမ်ားအတြက္ ၂ လံုးစီ ေတာ္ေကာက္သြား၏။ ေနာက္ ၂ လံုးကေတာ့ ဘယ္လူႀကီးကဆိုပါလိမ့္ သူတို႔ သူရဲတန္းရြာအတြက္ ဆိုကာ ၂ လံုးကို အႏိုင္က်င့္ယူသြားပါသည္။ သူရဲတန္းရြာသုိ႔ ေရာက္မေရာက္ဆိုတာေတာ့ သူမွ သိေပလိမ့္မည္။ ဒုဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေမာင္ဘို ဆိုသူကလည္း (သူ႔ေျမးမ်ား အိမ္တြင္ အပ်င္းေျပ ကစားရန္ ထင္ပါသည္) ၃ လံုးကို သိမ္းပိုက္ေတာ္မူျပန္၏။ ေၾသာ္ - ေက်ာင္းက ကေလးေတြ သံုးပါေစဟဲ့၊ ငါတို႔ အဆင့္နဲ႔ ဒီ့ထက္ေကာင္းတာေတြ ၀ယ္သံုးႏုိင္တာပဲ ဟု မေတြး။ မိမိ၏ ပုခံုးေပၚမွ ၾကယ္ပြင့္ႀကီးမ်ားကို အားနာေတာ္မမူဘဲ ဓါးျပတိုက္သကဲ့သို႔ အတင္းယူသြားျခင္းအတြက္ ထိုသူမ်ား၏ စိတ္သေဘာထား မ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ ယခုအခ်ိန္အထိ နားမလည္ႏိုင္ရိုးအမွန္ ျဖစ္ပါသည္။

ဒါေတာင္ ကြန္ျပဴတာ ေပးအပ္ပဲြတြင္ ၀တ္ေကာင္းစားလွမ်ား ၀တ္ဆင္ထားကာ ပုခံုးထက္မွ ဟန္းဘက္ႀကီးကို လဲႊကာလႊဲကာ ႏွင့္ လက္ကိုင္ဖံုးကို ဟန္တျပျပႏွင့္ ကိုင္ေဆာင္လာသူ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးက သူတို႔ ကေလး၀ေတာရ နာဂလိုဏ္ဂူေက်ာင္း အတြက္ ေနာက္ထပ္ ၅ လံုးကို အတင္းအၾကပ္ယူမည္ လုပ္ေနသျဖင့္ နဂိုကမွ အလြန္အင္မတန္ စိတ္တိုတတ္သူ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ထိပ္တိုက္တိုးပါသည္။

ဒီမယ္မမ၊ ခင္ဗ်ား အဲဒီကြန္ျပဴတာေတြ ထိရဲရင္ထိၾကည့္ပါ။ ေအးၿငိမ္းဆိုတာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးလဲဆိုတာ စကၠန္႔မဆိုင္းပဲ သိသြား ရေစ့မယ္ ဟု ထိုအမ်ိဳးသမီးေရွ႔တည့္တည့္ရပ္ကာ လူမိုက္လုပ္ပါေလ၏။ ထိုအခါ ထိုအမ်ိဳးသမီးလည္း ရႈးရႈးရွဲရွဲျဖင့္ လက္ထဲ၌ ဟန္တျပျပႏွင့္ကိုင္လာေသာ လက္ကိုင္ဖံုးကို တစ္ခါျဖင့္ လူေရွ႔မွာ ၾကြားလို႔ရပါေပ့ါ ဟု ဟန္က်ပန္က်ဖြင့္ၿပီးသကာလ ဘယ္သူ႔ ထံသု႔ိမွန္းမသိ ဖံုးမ်ား တစ္ဦးၿပီး တစ္ဦးထံ ဆက္ပါ၏။ ကြ်ႏု္ပ္ကား လက္စြမ္းျပရန္အတြက္ ၎ေဘးတြင္ လက္ပိုက္ကာ ရပ္ၾကည့္ေနလွ်က္ ႀကိဳက္တဲ့ေနရာထိ တက္လို႔ရတယ္။ မဟုတ္တာမွန္လို႔ကေတာ့ နည္းနည္းေလးမွ သည္းခံမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဘယ့္န႔ဲဗ်ာ။ လူမ်ားတကာေတြ ေလးငါးေျခာက္လေလာက္ ဒုကၡသုကၡခံလုပ္လို႔ ရလာတဲ့ဟာ၊ ခုမွ သူကအသာလင့္၊ အသင့္ လာယူခ်င္ရတယ္လို႔။ က်လဲက်ပါေပရဲ့ - ဟုလည္း ႀကိမ္းလိုက္ပါေသး၏။

လမ္းစရိွသေရြ႔ဖံုးမ်ားဆက္ၿပီးသြားေသာအခါ ထို အနံႀကီးကြင္းက်ယ္ အမ်ိဳးသမီးမွာ လာၾကေဟ့၊ သြားၾကမယ္၊ သိၾကေသးတာ ေပါ့ ဟု ဆိုကာ သူ႔လူမ်ားကိုေခၚကာ သူတို႔ရစရာရိွေသာ ကြန္ျပဴတာ အလံုး ၂၀ ကို သယ္လွ်က္ ေဆာင့္ႀကီးေအာင့္ႀကီးႏွင့္ ျပန္သြားပါေလ၏။ ကြ်ႏု္ပ္မွာမူကား လက္စြမ္းမျပလိုက္ရေသာေၾကာင့္ ေအာင့္သက္သက္ႏွင့္ က်န္ခဲ့ရေသာ ဟူသတတ္။ ေဘးမွ ရပ္ၾကည့္ေနေသာ ဦးေသာင္းေရႊႏွင့္ ဆရာဆရာမမ်ားမွာ ကြ်န္ေတာ့္အား ေကာင္းခ်ီးေထာမနာ ျပဳၾကကုန္၏။ မွတ္ပလား၊ အဲလိုမိန္းမမ်ိဳးေတြ၊ အဲလိုလုပ္ေပးမွ ဟု ၀မ္းသာလိႈက္လွဲျဖစ္ၾကကုန္၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ထိုမိန္းမကိုသာ ၅ လံုးေပးလိုက္ရလွ်င္ သူတို႔ေက်ာင္းမ်ားထဲမွ ထပ္ပ့ဲကုန္ဦးမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း။

သည္းခံပါခင္ဗ်ား။ ေျပာခ်င္လြန္းအားႀကီးသျဖင့္ ေရွ႔ေက်ာ္ေရာက္သြားသည္။ ဤသည္မွာ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ျဖစ္သည္။ ဤအဆင့္ေရာက္ရန္ ဒုကၡသုကၡေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရေသာ အဆင့္မ်ားကို ခ်န္ခဲ့၍မျဖစ္။ ယခု ကြ်န္ေတာ္တို႔ႀကံဳခဲ့ရ ေသာ ျမန္မာျပည္ ႀကိဳးနီစနစ္ႏွင့္ ကြန္ျပဴတာဒုကၡမ်ားအေၾကာင္း ျပန္ေျပာင္းေဖာက္သည္ခ်ပါအံ့။

ဆက္ပါဦးမည္။

ေအးၿငိမ္း

၇-၂-၂၀၁၂၊ ည ၉း၃၀ နာရီ

MediShield ေလွ်ာက္ျခင္း

စာဖတ္သူ မိတ္ေဆြတစ္ဦးမွ MediShield ကို ဘယ္လိုေလွ်ာက္ရပါသလဲ ဟု ေမးလာပါသျဖင့္ အားလံုးသိရေအာင္ ေျဖၾကားေပးလိုက္ပါသည္။

၁။ CPF website http://mycpf.cpf.gov.sg/Members/home.htm မွ My CPF သို႔ သင္၏ SingPass ျဖင့္ ၀င္ပါ။

ထို႔ေနာက္ My Request သို႔ သြားပါ။

ထို႔ေနာက္ Health Care matters ကို ေရြးပါ။

ထို႔ေနာက္ Proceed လုပ္ၿပီး Apply for MediShield Cover ကို ေရြးၿပီး Proceed လုပ္ပါ။ လုိသည္မ်ားျဖည့္စြက္သြားလိုက္ပါ ခင္ဗ်ား။

ေနာက္တစ္နည္းမွာ ပိုလြယ္ပါေသးသည္။

http://mycpf.cpf.gov.sg/CPF/my-cpf/Healthcare/PvdHC2.htm  သို႔၀င္ပါ။ ထို႔ေနာက္ -

To apply for MediShield, click here ကို ႏွိပ္ပါ။ ထို႔ေနာက္ သင့္ SingPass သံုးလွ်က္ ၀င္လိုက္လွ်င္ ေအာက္ပါစာမ်က္ႏွာကို ရပါလိမ့္မည္။ ထို႔ေနာက္ ညြန္ၾကားသည့္အတိုင္း ဆက္ျဖည့္သြားရံုျဖစ္ပါ၏။

ေက်းဇူးတင္ပါသည္။

ေအးၿငိမ္း

၁-၂-၂၀၁၂ ည ၉ နာရီ ၅၅ မိနစ္